Zagreb - Rijeka - Opatija

Opatija ligt aan de voet van het berg- en natuurpark Ucka en biedt een uitstekende keuze voor zomer- en wintervakanties. Prachtige natuur, parken, oude Oostenrijks-Hongaarse villa's, promenades en stranden trekken al 160 jaar toeristen uit Europa en de wereld. Opatija is het toonaangevende toeristenoord in de Republiek Kroatië voor het organiseren van congressen, seminars en overleg. Festivals, concerten, tentoonstellingen en andere culturele en sportieve evenementen Opatija biedt het hele jaar door cultureel vermakelijke evenementen. [1] De abdij ligt aan de oostkust van het schiereiland Istrië, aan de voet van de berg Učka. Het is de grootste stad en het centrum van het Liburnische gebied, dat zich uitstrekt van Plomin, langs de kust en door de bergketen Učka en Ćićarija tot Rupa en Kastav. Opatija is een toeristisch stadje, schilderachtig van uiterlijk. Met zijn traditie en uitstraling onderscheidt het zich van andere toeristensteden omdat de, hoewel kortlevende geschiedenis erg kleurrijk is. Het klimaat van Opatija is sub-mediterraan, wat betekent dat het niet is zoals in Dalmatië, maar de temperaturen zijn iets lager en er zijn meer regenval en bewolkte dagen in het jaar dan in de zuidelijke Adriatische Zee.

Historisch gezien werd Rijeka in het Latijn ook Tharsatica, Vitopolis (lit. City of [Saint] Vito) of Flumen (lit. River) genoemd. De stad heet Rijeka in het Kroatisch, Reka in het Sloveens en Reka of Rika in de lokale dialecten van de Chakavische taal. Het wordt in het Italiaans Fiume ([ˈfjuːme]) genoemd. Al deze namen betekenen "rivier" in hun respectieve talen. [6] [7] Ondertussen heeft het Hongaars de Italiaanse naam aangenomen, terwijl in het Duits de stad Sankt Veit am Flaum wordt genoemd - St. Vito aan de rivier Flaum - of Pflaum ([pflaʊm]). Hoewel sporen van neolithische nederzettingen in de regio te vinden zijn, de vroegste moderne nederzettingen op de site waren Keltische Tharsatica (moderne Trsat, nu onderdeel van Rijeka) op de heuvel, en de stam van zeelieden, de Liburni, in de natuurlijke haven beneden. De stad heeft lang haar dubbele karakter behouden. Rijeka werd voor het eerst genoemd in de 1e eeuw na Christus door Plinius de Oude als Tarsatica in zijn natuurlijke geschiedenis (iii.140). [8] In de tijd van Augustus herbouwden de Romeinen Tharsatica als een municipium Flumen (MacMullen 2000), gelegen aan de rechteroever van de kleine rivier Rječina (wiens naam betekent "de grote rivier"). Het werd een stad in de Romeinse provincie Dalmatië tot de 6e eeuw. Na de 4e eeuw werd Rijeka opgedragen aan St. Vitus, de patroonheilige van de stad, als Terra Fluminis sancti Sancti Viti of in het Duitse Sankt Veit am Pflaum. Vanaf de 5e eeuw werd de stad achtereenvolgens geregeerd door de Ostrogoten, de Byzantijnen, de Lombarden en de Avars. Kroaten vestigden de stad vanaf de 7e eeuw en gaven het de Kroatische naam, Rika svetoga Vida ("de rivier van St. Vitus"). Destijds was Rijeka een feodaal bolwerk omringd door een muur. In het centrum van de stad, het hoogste punt, was een fort. In 799 werd Rijeka aangevallen door de Frankische troepen van Karel de Grote. Hun belegering van Trsat werd aanvankelijk afgewezen, waarbij de Frankische commandant Hertog Eric van Friuli werd gedood. Echter, de Frankische troepen bezetten en verwoestten uiteindelijk het kasteel, terwijl het hertogdom Kroatië overging onder het heerschappij van het Karolingische rijk. Vanaf ongeveer 925 maakte de stad deel uit van het Koninkrijk Kroatië, vanaf 1102 in persoonlijke unie met Hongarije. Trsat Castle en de stad werd herbouwd onder het bewind van het Huis van Frankopan. In 1288 ondertekenden de Rijeka-burgers de wetcodex van Vinodol, een van de oudste wetboeken van Europa. Rijeka concurreerde zelfs met Venetië toen het werd gekocht door de Habsburgse keizer Frederick III, aartshertog van Oostenrijk in 1466. Het zou nog meer dan 450 jaar onder Habsburgse overheersing blijven, behalve de Franse overheersing tussen 1805 en 1813, tot de bezetting door Kroatië en vervolgens Italiaans onweerstaanbaarheid aan het einde van de Eerste Wereldoorlog