Honfleur: een audiogeleide wandeltocht van 1 uur met 20 audiocommentaren.

Welkom in het hart van Honfleur, tegenover de oude haven. Hier klopt de ziel van de stad, met zijn smalle huizen met leien daken, hun weerspiegeling in het water en de levendige terrassen.

Als je langs het oude bassin loopt, kom je aan bij de Quai Sainte-Catherine, ongetwijfeld het meest iconische plein van Honfleur. Voordat je deze hoge, smalle huizen met leistenen gevels ziet, die in het water weerspiegeld worden, sta je voor ogen.

U staat hier voor het Luitenantschap, dit trotse gebouw dat de ingang van de Oude Haven bewaakt. Het is een van de laatste overgebleven getuigen van de middeleeuwse vestingmuren van Honfleur, die in de 14e eeuw onder het bewind van koning Karel V werden gebouwd om de monding van de Seine te beschermen.

Je bevindt je in de straat van de Houten Man, een mysterieuze naam die veel discussie heeft opgeroepen. Waar komt het dan vandaan? Er bestaan ​​verschillende verklaringen, maar geen enkele is volledig zeker.

U staat voor de Sint-Catharinakerk, ongetwijfeld een van de meest indrukwekkende monumenten in Normandië. Het is de grootste houten kerk van Frankrijk, gebouwd in de 15e eeuw door scheepsbouwers uit Honfleur.

Aan uw linkerhand ziet u de ingang van het Eugène Boudin Museum, dat sinds 1924 in deze voormalige 19e-eeuwse kapel is gevestigd. Laten we deze jongen uit de buurt even kort voorstellen.

Je komt aan bij rode vakwerkhuizen die meteen de aandacht trekken. Hier, in 1866, werd Erik Satie geboren, een pianist en componist wiens carrière even origineel was als zijn muziek.

Als u hier afslaat, komt u in het steegje van de Kleine Zeemeermin. Deze smalle doorgang verbond Haute Street vroeger rechtstreeks met de kust. Je moet het zien als een kortere route die zeelieden namen om hun schepen te bereiken.

Als u over deze steiger loopt, bevindt u zich aan de rand van de buitenhaven van Honfleur. Het is een overgangszone tussen de centrale bassins en de open zee. Als je deze waterlijn verder zou volgen, zou deze zich plotseling verbreden tot de monding van de Seine, die uitgestrekte ruimte waar de rivier uitmondt in het Kanaal.

U bevindt zich hier in het hart van de vredige Jardin Retrouvé, een heerlijke groene oase in het centrum van Honfleur. Deze tuin heeft een prestigieuze beschermheer: filmmaker Yves Robert, regisseur van verschillende Franse films die cultklassiekers zijn geworden, zoals La Guerre des boutons, Le Grand Blond avec une chaussure noire of La Gloire de mon père.

U bevindt zich op de Quarantine Quay, een naam die niet doet denken aan een existentiële crisis, maar aan een essentiële sanitaire maatregel in de grote havens van weleer. Het woord 'quarantaine' komt van het Italiaanse 'quarantina', veertig dagen: een symbolische tijdsduur die is overgenomen uit zowel de Bijbel als de oude geneeskunde.

Aan de andere kant van het oude bassin kunt u genieten van een iconisch uitzicht: aan de ene kant de prachtige carrousel uit 1900, aan de andere kant de hoge en smalle huizen, de leien daken, de masten die zachtjes in de wind wiegen… Maar achter dit idyllische decor gaan ook een aantal verbazingwekkende en soms ietwat mysterieuze verhalen schuil.

U bevindt zich op het stadhuisplein, in het hart van de wijk Enclos. Voordat het in de 19e eeuw het stadhuis werd, heette het Place d'Armes, en het is het toneel geweest van enkele opmerkelijke gebeurtenissen.

U staat voor het Maritiem Museum, dat is gevestigd in de voormalige kerk van Saint-Étienne. Dit gotische gebouw, gebouwd tussen de 14e en 16e eeuw, heeft een bewogen geschiedenis. Het gebouw werd tijdens de Revolutie ontwijd en diende als opslagplaats voor de marine, voordat het in 1976 een museum werd.

U bevindt zich in de Gevangenisstraat, een van de oudste straten van Honfleur. De naam is intrigerend en niet willekeurig gekozen: hier stond ooit de gevangenis van het burggraafschap Roncheville, gevestigd in een vakwerkhuis uit de 16e eeuw.

U bevindt zich op de binnenplaats van het Manoir de Roncheville, een van de oudste landhuizen in Honfleur. Vanaf de middeleeuwen behoorde het toe aan de machtige familie Bertran, baronnen van Roncheville, die tevens heren van de stad waren.

U staat voor de zoutschuren, twee immense gebouwen met schuine daken die een ander facet van de geschiedenis van Honfleur vertellen, minder poëtisch dan de schilders, maar net zo essentieel: die van het zout.

De rotonde die u daar ziet, tegenover de mediatheek en het toeristenbureau, is versierd met een symbolische fontein. Drie bronzen figuren begroeten je: het zijn mosselverzamelaarsters, de vrouwen die vroeger schelpdieren verzamelden aan de oevers van de riviermonding.

U bevindt zich hier op het Saint-Léonardplein, dat gedomineerd wordt door de gelijknamige kerk. Het silhouet, dat enigszins afwijkt van andere monumenten in Honfleur, trekt meteen de aandacht met zijn flamboyante gotische gevel en zijn koepelvormige klokkentoren, iets wat vrij zeldzaam is in Normandië. De geschiedenis van deze kerk begint lang voordat u zag wat er vandaag de dag staat.

Je betreedt de Jardin du Tripot, een oase van groen en water in het hart van Honfleur. Achter de vredige uitstraling vertelt deze plek een intens industrieel verhaal: vanaf de middeleeuwen, en vooral in de 19e eeuw, waren hier leerlooierijen en een grote ververij gevestigd, die de rivier de Claire gebruikten voor de verwerking van huiden en stoffen.