Halve dagtour door South Valley

Tipon is een 500 hectare groot terrein in de buurt van Cusco dat is gebouwd rond een veer. Hoewel er in veel Peruaanse ruïnes aanwijzingen zijn voor irrigatiekanalen en -constructies, is Tipon een van de weinige plaatsen waar het irrigatiesysteem nog steeds volledig functioneel is, met water dat het hele jaar door stroomt (zelfs in het droge seizoen). Tipon is zelfs aangeprezen als een meesterwerk van waterbeheer, en de American Society of Civil Engineers heeft Tipon op zijn lijst van internationale historische civieltechnische monumenten geplaatst. De werkelijke reden en het historische gebruik van Tipon is (zoals bij veel Peruaanse ruïnes) niet helemaal bekend; men vermoedt dat het werd gebouwd als onderdeel van een landgoed voor Inca-adel. Sommige van de fijn gesneden stenen en trapeziumvormige deuren en ramen impliceren een keizerlijke lucht die was gereserveerd voor royalty's. Anderen suggereren dat Tipon een landbouwlaboratorium was (vergelijkbaar met Moray), omdat de vele terrassen van Tipon verschillende microklimaten bevatten die nuttig zouden zijn geweest voor het testen van verschillende gewassen. Anderen suggereren nog dat Tipon een rituele tuin was, met de terrassen zo geconstrueerd dat ze niet alleen water, maar ook geest en energie uit de omliggende bergen en bronnen naar de gewassen leiden die waarschijnlijk op de terrassen werden gekweekt.

Pikillacta werd gebouwd door de Wari-bevolking rond 800 na Christus en werd ongeveer 2000 jaar gebruikt voordat het werd overgenomen door de Inca's die het aan hun behoeften aanpasten. Pikillacta wordt beschouwd als een van de belangrijkste steden van het oude Peru met meer dan 700 gebouwen, maar er is zeer weinig bekend over de Wari-cultuur. Het is een geweldig voorbeeld van vroege technische kennis, omdat de site geometrisch van ontwerp is, verdeeld in blokken en rechte straten met pijlen. De meeste gebouwen waren twee of drie verdiepingen hoog, en ongebruikelijk omdat de toegang daartoe lijkt te zijn geweest door ladders naar de bovenste verdiepingen in plaats van een ingang op de begane grond. Het complex is verspreid over ten minste 50 hectare, waarbij nog tientallen hectaren nog moeten worden opgegraven. Pikillacta wordt nog steeds opgegraven, en het was spannend om te zien dat een nieuw en onbekend deel van de geschiedenis werd ontdekt met archeologen die ter plaatse recht voor ons werkten. De oorspronkelijke naam van de stad is helaas onbekend en het huidige label 'Pikillacta' komt eigenlijk van twee Quechua-woorden. "Piki" wat "vlo" betekent, en "llacta" wat "stad" betekent. Het wordt dus "Flea City" genoemd. De oorsprong van deze bizarre naam is niet zeker, maar sommige geleerden denken dat de Inca's deze term gebruikten als een afwijkende verwijzing naar wat zij als een inferieure cultuur zagen.

De eigenlijke kapel begon in 1610 te bouwen; toch is het een algemene overtuiging dat er een kleine kerk was gebouwd boven een oude Inca-tempel in het einde van de zestiende eeuw. De kapel herbergt artistieke muren en waardevolle koloniale schilderijen. Toch kunnen we enkele overblijfselen van de Inca-architectuur observeren. In het hoofdaltaar staat de heilige van het dorp: La Virgen del Rosario. Tussen de muren bevindt zich het portret van de enige vrouwen die de katholieke kerk heeft geregeerd tussen de jaren 855 - 857; de paus Joan. Naast vele muren met evangelisatie doeleinden, zelfs afbeeldingen die het paradijs en de hel tonen, en teksten in 5 talen zoals Latijn, Quechua, Aymara en Puquina, inheemse talen uit de omliggende regio's. Op veel muren ziet u verschillende schilderlagen, geschilderd in verschillende tijdperken; als een waardevol getuigenis van de geschiedenis en religiositeit van de moderne Andes- en Zuid-Amerikaanse cultuur. Andahuaylillas-orgels zijn de oudste van Latijns-Amerika. Beide bevinden zich in het hoge koor, één aan elke zijde. Ze werden gemaakt in de XVII eeuw en werden onlangs gerestaureerd; ze worden gebruikt voor zondagsmis. Deze kapel heeft een van de beste en meest gevarieerde decoraties ter wereld, vanwege zijn artistieke waarde en culturele waarde. Een paar minuten van het dorp ligt de wetlands van Lucre-Huacarpay, een van de belangrijkste ecosysteemtypen in Cusco, het herbergt maximaal 120 vogelsoorten (tussen lokale en migrerende), ze kunnen het grootste deel van het jaar worden gezien. Je kunt ook andere plaatsen bezoeken, zoals ambachtelijke workshops, het Q'ewar-project, een coöperatie die onderscheidende poppen maakt in traditionele kostuums, de belangrijkste productenwinkels van de gemeenschap en het eclectische Museo Ritos Andinos, evenals het koeienhuis van Qoriorcco als je wilt haal wat verse melk; en tot slot wat heerlijke tarwe kleine broden en snoepjes.