Cusco Halve dag stadstour: vier ruïnes

De term Sacsayhuaman betekent in Quechua "plaats waar de havik verzadigd is". De naam is zeker te danken aan de aanwezigheid van deze vogels. Er wordt aangenomen dat het een fort was, hoewel er ook wordt geloofd dat het een ceremonieel centrum zou kunnen zijn. Vanwege de structuur met een militair aspect, zouden de Spanjaarden het bij hun aankomst in de 16e eeuw een ‘fort’ hebben genoemd. Toen de Spaanse aanval daar werd afgeslagen tijdens de Inca-rebellie in Vilcabamba, diende de plaats als een Inca-fort. De architectuur in Sacsayhuaman heeft heilige gebouwen zoals woongebouwen, torens, heiligdommen, pakhuizen, wegen en aquaducten. Dat is de reden waarom de vorm en harmonie van het landschap vergelijkbaar is met andere heilige Inca-plaatsen zoals Machu Picchu. De hoofdmuur van Sacsayhuaman is gebouwd in zigzag met gigantische stenen tot 5 meter hoog en 2,5 meter breed (tussen 90 en 125 ton gewicht). De zuidkant wordt begrensd door een gepolijste muur van ongeveer 400 meter lang. Het oosten en westen worden beperkt door andere muren en platforms. Volgens de Peruaanse chroniqueur Inca Garcilaso de la Vega was Sacsayhuaman het grootste architecturale werk dat de Inca's tijdens zijn hoogtepunt bouwden. Sacsayhuaman biedt een geweldig uitzicht op Cusco. U kunt de toppen van Ausangate, Pachatusán en Cinca zien. Deze toppen werden als heilig beschouwd voor de Inca's. Het archeologische complex zelf heeft zeer verbazingwekkende plaatsen, sommige met geschiedenis en betekenis.

Het Inca-rijk werd volledig verwoest door Europese troepen in de 16e eeuw. Veel van hun enorme tempels, forten en steden bleven staan, maar zonder enige aanwijzing over hun doel. De Qenqo-tempel, op vijftien minuten van Cusco, is op dezelfde manier mysterieus en in het historische vacuüm heeft zich een duister verhaal gevormd. In Quechua betekent Qenqo labyrint of zigzag en de tempel is vernoemd naar het kromme kanaal dat uit de rots is gesneden. Hoewel het duidelijk is dat het kanaal een soort vloeistof vervoerde, zijn onderzoekers gedwongen te raden naar zijn doel en naar welke vloeistof het transporteerde. Hypothesen variëren van het dragen van wijwater, chicha (maisbier) of bloed. Alle drie geven aan dat Qenqo werd gebruikt voor doodsrituelen, mogelijk om lichamen te balsemen of te detecteren of een persoon een goed leven leidde door de loop die de vloeistof volgde. Qenqo is ook een unieke tempel in zijn constructie, die volledig is uitgehouwen uit een gigantische monoliet. Uitgestrekt over een heuvel, is de tempel uitgehouwen uit rots en trouwt de kunstmatige tunnels met natuurlijke kamers. Een van deze kamers heeft 19 kleine nissen en is opgezet als een amfitheater. Nogmaals, het doel van het theater is in de loop van de tijd verloren gegaan, maar de meesten zijn het erover eens dat het gebied werd gebruikt voor een soort van offer aan de zon, maan en stergoden die op de site werden aanbeden.

Puca Pucara herbergt omheiningen zoals binnenpleinen, kanalen, aquaducten, baden en een bekende oude weg, die deel had moeten uitmaken van het netwerk van Inca-wegen bekend als Qhapaq Ñan; De gebouwen zijn gebouwd met rotsen van verschillende grootte (klein en medium). Puca Pucara presenteert het oppervlak van de rotsen erg ongelijk in vergelijking met andere archeologische vindplaatsen. De naam Puca Pucara betekent rood fort en is te wijten aan de locatie van de archeologische groep en aan het bestaan van een halfronde behuizing; Rood is de kleur van de aarde. De naam van deze plaats werd gebruikt uit de twintigste eeuw. De constructeurs van de Inca Civilization bouwden drie muren van onregelmatige planten, die de drie niveaus van de site bepalen. De eerste muur presenteert een bochtig pad, dat zorgvuldig voorkomt dat de uitstekende rotsen worden gesneden. Vanaf het noordelijke uiteinde aan de achterkant van de buitenmuur vindt u in totaal 6 kamers van verschillende grootte; Onregelmatig gerangschikt om te voorkomen dat u de stenen aanraakt die de muur vormen. In het westen vindt u een hoge plaats van trapeziumvorm die kan worden betreden via een buitentrap. In de oudheid werd het plein omringd door gebouwen aan twee kanten. De 9 kamers die regelmatig op deze plek zijn aangelegd, lijken op geen enkele manier versterkte omhuizingen te zijn geweest. De tweede muur bevindt zich rond de centrale verhoging. Deze eerste twee muren hebben brede platforms ten oosten en zuiden van de site. Aan de achterkant van de tweede muur is het mogelijk om 3 verschillende kamers van de typische Inca-architectuur te vinden, omdat 2 van hen niet de gemeenschappelijke rechthoekige maar trapeziumvormige vloer hebben. De derde muur omringt de top en er is geen spoor van de gebouwen die op deze plaats zouden kunnen bestaan. De gebouwen werden gebouwd met stenen van vele afmetingen tussen gemiddeld en klein, het oppervlak van de rotsen is erg ongelijk in vergelijking met andere archeologische overblijfselen van de Inca-beschaving. De stedelijke lay-out presenteert een adequate en functionele lay-out. Volgens sommige chroniqueurs, in de pre-Spaanse tijd, toen de Inca zich voorbereidde om de baden in Tambomachay te bezoeken, zijn entourage bestaande uit soldaten en dansers, bleven ze in Puca Pucara, die tegelijkertijd als kazerne en tambo (hostel) opereerde. Er gaan geruchten over een chincana (tunnel), die zou moeten functioneren als een communicatiekanaal tussen deze 2 Inca-steden.

Tambomachay is een Inca-archeologische vindplaats net buiten Cusco. De precieze functie is onbekend, maar het kan hebben gediend als een ceremoniële locatie, een Inca-spa of een militaire buitenpost - of misschien een mix van alle drie. Tambomachay ligt op een heuvel ongeveer 4 mijl ten noorden van Cusco, op ongeveer 12.150 voet (3.700 meter) boven zeeniveau. De structuur bestaat uit drie getrapte terrassen van nauwkeurig Inca-metselwerk, met trapeziumvormige nissen ingebouwd in enkele van de keerwanden. Het hele ding is gebouwd over, of in, een natuurlijke bron, die continu een aantal kleine aquaducten, kanalen en watervallen voedt die in de terrassen zijn ingebouwd. De site is ook bekend als El Baño del Inca, of het bad van de Inca. Dit verwijst naar een van de al lang bestaande theorieën over de functie van de site: dat het een soort spa was voor de Inca-heerser, en misschien voor de bredere Inca-adel. Het is een afgelegen en rustige plek, en het constant stromende water zou zeker hebben voorzien in alle spa-breakbehoeften van de Inca. Maar er was waarschijnlijk meer aan de hand in Tambomachay dan alleen zwemmen op grote hoogte.