Baku dagtocht

De Maiden Tower is een baku-monument, een geliefd symbool van de stad en van Azerbeidzjan. Het doemt donker en raadselachtig op en kijkt uit op zee vanaf de zuidelijke rand van Baku's oude, ommuurde stad, de Icheri Sheher. De oorsprong van de toren is gehuld in mysterie - niemand weet zeker wanneer het werd gebouwd of waarvoor het werd gebouwd of zelfs hoe het de naam Maiden Tower (Qiz qalasi) kreeg. Er zijn geen geschreven bronnen overgebleven die de constructie of oorspronkelijke functie vastleggen. Bakoe historicus Sara Ashurbayli berekende dat de toren gebouwd moet zijn in de 4e tot 6e eeuw na Christus. Dit kwam door de ongewone constructie van de toren, het verschil tussen de steen die in de toren wordt gebruikt en de steen van de middeleeuwse stad eromheen en de verschillende legendes over de Maagdentoren. Een andere groep onderzoekers denkt dat de toren in de 11e eeuw is gebouwd. De reden is het opschrift 14 meter hoog op de zuidmuur van de toren waarop Qubbeye Masud ibn Davud staat in het oude Arabische schrift. Epigraaf Mashadikhanim Nemat bestudeerde de inscriptie en legde het woord qübbə uit als qüllə of toren, dus Masud ibn Davud zou de architect van de toren zijn geweest. De architect van de 14e-eeuwse Mardakan-toren, Abdulmajid ibn Masud, wordt beschouwd als zijn afstammeling. Anders dan de Mardakan Tower-inscriptie en een andere inscriptie op Sabayil Tower in Baku Bay, bevat de Maiden Tower-tablet niet de woorden Amale ustad of Amale memar (constructeur of architect), vóór Qubbeye Masud ibn Davud. Daarom verwijst de inscriptie niet noodzakelijk naar de architect van de toren. De locatie van de inscriptie steen, hoog in de toren, impliceert dat het daar per ongeluk of althans niet werd geplaatst door het ontwerp van de architect. Inscripties worden meestal zo geplaatst dat ze door voorbijgangers kunnen worden gelezen, maar de inscriptie van de Maiden Tower is te hoog om gemakkelijk te kunnen worden gezien. Historicus Bretanitskiy voegt beide meningen samen en zegt dat de toren in twee fasen werd gebouwd: in de 5e tot 6e eeuw en de 12e eeuw. Veliyev verbindt de geschiedenis van de toren met het zoroastrisme en vuuraanbidding, terwijl de Azerbeidzjaanse dichter Samad Vurgun in zijn Epos van Bakoe in de jaren 1960 schreef dat de toren 800 jaar geleden werd gebouwd.

Vanaf de XV eeuw werd Baku een hoofdstad van Shirvan, een van de machtigste landen op het grondgebied van Azerbeidzjan. De hoofden van dat land woonden in en regeerden vanuit het paleis. Dit was het meest prominente architecturale complex in de middeleeuwse stad. Wandelend door de paviljoens, binnenplaatsen, paleiskamers, de crypte, het reservoir, de Turkse badhuizen, de moskee, enz., Krijg je een echt gevoel voor het dagelijks leven binnen de paleismuren. Het paleiscomplex bestaat uit negen gebouwen en elk van hen is onlangs gerestaureerd.

De kleine bibliotheek met boeken in het museum is het resultaat van de privécollectie van Zarifa Salahova en is gedurende meer dan 30 jaar verzameld. Toen ze in 2002 het museum opende, deelde ze eindelijk haar collectie met het publiek. Een groot deel van de boeken komt ook voort uit de schenking van een Oekraïense verzamelaar, die zijn petite boeken in 2001 aan Salahova presenteerde. Het museum heeft duizenden sprookjesachtige boeken, waaronder miniatuuredities van werken van Pushkin, Dostoyevsky, Gogol en Chukovsky. De boeken zijn afkomstig uit de hele wereld en zijn geschreven in verschillende talen, waaronder Azeri, Russisch, Engels en Duits. Het oudste boek in het museum is een miniatuurkopie van de koran, daterend uit de 17e eeuw, terwijl het kleinste boekje (6 mm x 9 mm) het Russische boek "The Most Miraculous Thing" is, dat alleen kan worden gelezen met een vergrootglas . Salahova, zelf een toegewijde bibliofiel, opende het museum om de volgende generatie lezers te motiveren om zich bezig te houden met lezen en literatuur. Ze heeft ook zelf een paar miniatuurboeken gepubliceerd, waaronder de grondwet van Azerbeidzjan, die ook in het museum te zien is.

Het Palace of Happiness of Marriage House in Baku heeft na zijn volledige reconstructie zijn deuren geopend voor alle verliefde koppels. Het nieuw gereconstrueerde gebouw heeft zijn historische uiterlijk teruggekregen. Het eerste deel van het paleis is ontworpen voor zakelijke bijeenkomsten en officiële recepties, terwijl het tweede deel - voor bruiloften. Het gebouw heeft een overdekt terras. Het gebouw heeft een plechtige ceremoniële hal ontworpen in klassieke stijl en een VIP-ontvangsthal in rococo-stijl, evenals een danszaal en een wachtkamer. Dit betoverende gebouw, de mooiste architecturale parel van Azerbeidzjan, werd gesticht door Azerbeidzjaanse oliemagnaat Murtuza Mukhtarov. Het heeft een zeer interessante en fascinerende geschiedenis, die een inspiratie kan zijn voor dichters en romantische schrijvers. Gevoelens kwamen naar voren in dit delicate en elegante paleis, dat de lokale bevolking en toeristen al meer dan een eeuw verrukt met zijn schoonheid en verbazingwekkende architectonische harmonie, die eruit ziet als een kasteel in sprookjes met zijn hoge gewelven, stenen waterspuwers en draken, loom in de dak. Dit is een monument van ware liefde, die veel van zijn personages in zijn geschiedenis heeft meegemaakt. De stichter van dit `` kasteel '' leek erg op zijn landhuis. Ondanks dat hij geboren was in een arm gezin en geen toegang had tot formeel onderwijs, slaagde hij erin om een hooggekwalificeerde, autodidactische ingenieur en een van de beste specialisten in Bakoe te worden. Zijn enorme ervaring en sluwheid bracht hem in 1890 in zijn eigen bedrijf toen hij eigenaar werd van een oliemaatschappij met twee divisies, die 2500 werknemers in dienst had, die machines voor boortorens produceerde en nieuwe oliebronnen boorde. Het paleis werd gebouwd in 1911-1912 door de Poolse architect I.K. Plosko, die vele architecturale gebouwen in Baku ontwierp. Het gebouw was het geschenk van Mukhtarov aan zijn lieve vrouw Liza Khanum Taganova, die verbaasd was over de schoonheid van een soortgelijk gebouw dat in Venetië in de Franse gotische stijl torende. `` Hoe gelukkig moeten de huurders van dit gebouw zijn '', zei ze, kijkend naar de constructie in Italië. Het paleis is ontworpen in Franse gotische en rococo-stijl. Expressieve silhouetcompositie van het huis valt niet alleen op in de omliggende gebouwen, maar ook in het stedelijke landschap. In 1914 werd het Mukhtarovs-paleis de residentie van de eerste vrouwelijke moslimfilantropische vereniging opgericht door Liza-Khanum. Samen met haar man steunde ze veel van deze meisjes zodat ze hun opleiding in Moskou en St. Petersburg konden voortzetten. Helaas eindigde het gelukkige leven in het paleis na de inval van het Sovjetleger in Baku in 1920. Een zware periode kwam in het leven van Mukhtarovs en Mukhtarov's standpunt tegen de revolutionairen eindigde in een onvermijdelijke tragische dood. Mukhtarov weerstond hen en verklaarde: `` Zolang ik leef, zal geen barbaar mijn huis binnenkomen in soldatenlaarzen. '' Mukhtarov schoot alle 'ongewenste gasten' te paard door de grote hallen van zijn landhuis en vermoordde zichzelf. Liza-Khanum werd gedwongen in de kelder van ditzelfde paleis te wonen dat voor haar was gebouwd. Beroofd van alles wat ze bezat, wist ze te ontsnappen met een diplomaat naar Istanbul, waar ze stierf in 1957. Dus, het prachtige gebouw gebouwd als een teken dat een grote liefde beide eigenaren verloor ... Dit stijgende kasteel incarneerde de liefde en het gelukkige gezinsleven. Maar het lot van zijn eigenaren was verre van dit. Het huis kon de harten van de Mukhtarovs niet vrolijk maken. Maar vandaag koppelen jonge koppels hier hun band van liefde en familie, oprecht verheugd. En elke keer absorberen stukjes geluk de stille muren van het huis. Zelfs als de geest van Mukhtarov door het huis dwaalt, is hij blij. Al was het maar omdat zijn creatie geluk brengt aan mensen die hij niet kreeg.

De kerk van de Verlosser is een Lutherse kerk in Baku, Azerbeidzjan. Deze kerk is gebouwd met donaties van parochian Adolf Eichler en ingewijd op 14 maart 1899. Momenteel werd het ook gebruikt als concertgebouw van het ministerie van Cultuur en Toerisme. De kerk in gotische stijl heeft een portaal bekroond met een versierd fronton. Terwijl de Evangelische gemeenschap van Azerbeidzjan in 1936 ophield te bestaan, overleefde de kerk de stalinistische periode vanwege verzoekschriften aan Joseph Stalin waarin de indieners beloofden, in ruil voor het sparen van de kerk, voor hem te bidden tot de dood. Niettemin werden pastoor Paul Hamburg en zeven andere leden van de lokale Lutherse gemeenschap geëxecuteerd door het vuurpeloton op 1 november 1937.

Saint Gregory de Illuminator Church, meestal aangeduid als de Armeense kerk van Baku, is een voormalige Armeense Apostolische kerk in de buurt van Fountains Square in centraal Baku, Azerbeidzjan.