Aymara's route 1 daagse tour in Puno: Inca Uyo, Aramu Muru, Molloco

In Chucuito verken je de Tempel van de Vruchtbaarheid (Inca Uyo), een ceremoniële site van de Inca's met tientallen gebeeldhouwde stenen fallussen die op een ommuurde binnenplaats zijn opgesteld. Hun oorspronkelijke doel wordt nog steeds besproken, hoewel vruchtbaarheidsrituelen de meest voorkomende theorie zijn. Op het centrale plein staat een albasten zonnewijzer uit 1610, die nog uit de koloniale periode stamt. De stad draait om twee pleinen, beide bekleed met 17e-eeuwse kerken die de lagen van Chucuito's koloniale verleden laten zien. De stop combineert Inca en Spaanse koloniale architectuur tegen de achtergrond van het Titicacameer en de omliggende hooglanden.

Bij Molloco bezoek je een groep chullpa's – pre-Inca graftorens die tot 7 meter boven de altiplano uitsteken. Deze cilindrische stenen structuren werden gebouwd om de overblijfselen van adel en gemeenschapsleiders te huisvesten, hun lichamen geplaatst in een foetale positie op het oosten. De torens tonen de steenbewerkingstechnieken die gebruikt werden voor het Incarijk, waarbij sommige nog sporen van de oorspronkelijke vijzel dragen. Wandelend door de site zie je hoe deze gemeenschappen de dood en de verering van voorouders benaderden – de torens zijn ontworpen om de overledenen zichtbaar en aanwezig te houden in het dagelijks leven, in plaats van verborgen onder de grond. De site biedt een perspectief op begrafenispraktijken die dateren van voor de meer bekende Inca-tradities.

Aramu Muru is een deuropening uitgehouwen in een rotswand in de hoge woestijn bij het Titicacameer. De lokale bevolking noemt het de "Poort van de Goden" en heeft verhalen over de oorsprong ervan – de meest populaire verhalen over een Inca priester genaamd Aramu Muru die hier naar toe vluchtte tijdens de Spaanse verovering met een gouden schijf, deze in het houtsnijwerk plaatste en door de steen verdween. De site trekt bezoekers die geïnteresseerd zijn in zijn energieke kwaliteiten. Velen komen mediteren bij de deuropening of leggen hun handen op de gebeeldhouwde steen. De omgeving heeft natuurlijk geërodeerde rotsformaties die, afhankelijk van de hoek, op gezichten of dieren kunnen lijken. Of je je nu aangetrokken voelt tot de legende of gewoon nieuwsgierig bent naar de geologie en lokale overtuigingen, de site biedt een ander soort stopplaats – een die precolumbiaanse verhalen combineert met het grimmige landschap van de altiplano.

Bij de Waru Waru Camellones zie je een precolumbiaans landbouwsysteem dat nog steeds zichtbaar is over de altiplano. De verhoogde aarden platforms worden gescheiden door waterkanalen die drie doelen dienden : het water nam overdag warmte op en gaf deze 's nachts af om vorstschade te voorkomen, de kanalen zorgden voor irrigatie tijdens droge periodes en het voedselrijke sediment uit het water verbeterde de bodemkwaliteit. Dankzij deze landbouwtechniek konden gemeenschappen aardappelen, quinoa en andere gewassen verbouwen op bijna 4.000 meter boven zeeniveau, waar de temperaturen zelfs tijdens het groeiseizoen onder het vriespunt kunnen zakken. Sommige van deze veldsystemen zijn honderden jaren oud. Landbouwonderzoekers hebben de Waru Waru bestudeerd om te begrijpen hoe landbouw met verhoogde bedden kan werken in vorstgevoelige gebieden, en een paar gemeenschappen hebben de techniek de afgelopen decennia nieuw leven ingeblazen.

In juli bezoekt u het Plaza de Armas en de hoofdkerk, die aan één kant van het plein domineert. De stad kreeg in de koloniale tijd de bijnaam "Klein Rome van de Andes" vanwege de concentratie van katholieke kerken - jezuïeten vestigden Juli in de 16e eeuw als regionaal religieus centrum. De stenen gevel van de hoofdkerk toont de barokke stijl van de Andes die zich hier ontwikkelde : Europese architectonische vormen vermengd met inheemse steenbewerkingstradities. De klokkentorens en gebeeldhouwde ingang behoren tot de best bewaarde voorbeelden uit deze periode in de regio van het Titicacameer. Na het plein stop je bij Juli's strand, een van de weinige zanderige stukken langs de oever van het meer. Het grootste deel van de kustlijn is rotsachtig of rietbedekt, dus deze plek is ongebruikelijk. Je hebt de tijd om over het zand te wandelen en over het water uit te kijken voordat je terugkeert