Zelfstandige Seward Hwy Audio Drive : Anchorage naar Seward

Het staat bekend om zijn uitstekende vogelstand, met ongeveer 130 verschillende soorten hier te vinden. Je ziet hier misschien kale adelaars, noordelijke pijlstaarten, Canadese ganzen, canvasschildeenden, noordelijke kiekendieven, poolsterns en trompetterzwanen, en dat is nog maar het begin. Opmerking : De tour is meer dan 118 mijl lang per tour, met meer dan 90 + audio verhalen per tour, en duurt ongeveer 2 - 3 uur te voltooien. Nieuw, Levenslang toegang, geen vervaldatum. Gebruik het altijd, op elke reis, zo vaak als je wilt.

De grootste staatsparken van het hele land, Chugach State Park. We hebben het over een half miljoen hectare groot. Het is een prachtig park, vol meren, toendra, en een verscheidenheid aan verschillende bosecosystemen.

De Turnagain Arm is dat waterlichaam daar. Het is een smal kanaal dat uit de Golf van Alaska komt, en meer specifiek, een van de twee uitlopers van de Cook Inlet.

Vanaf deze trailhead, is het slechts een korte wandeling naar een 20 - voet waterval. Als we op zoek zijn naar een korte stop, kunnen we in en uit in 10 minuten, hoewel ik moet vermelden dat er een kleine parkeervergoeding is.

De naam komt van het feit dat het inderdaad een geluksplek kan zijn om beluga walvissen te zien. Deze witte walvissen zijn veel kleiner dan sommige andere walvissen, en bereiken slechts 12 tot 16 voet lengte.

We naderen nu de Indian Valley Mine. Een goudzoeker genaamd Peter Strong kwam naar Alaska in 1898, en zijn mijn is een van de weinige die enige significante tijd actief was.

Je vindt er een paar sculpturen van beluga walvissen, een aantal interpretatieve tekens, telescopen om wilde dieren te spotten en een toegangspunt voor de Bird to Gird Trail.

Als je een skiër bent, ken je Girdwood misschien als de thuisbasis van Alyeska, Alaska's grootste skigebied. Maar er is hier meer te doen dan alleen de pow versnipperen.

In de winter is dit ground zero voor uitstekend alpineskiën. In de zomer kunt u wandelen op een aantal van de skipaden of het padennetwerk verkennen op een mountainbike.

In zijn vier rondreiskilometers reist dit gematigde pad door een gematigd regenwoudecosysteem en een kloof, en heeft een prachtig uitzicht op ijzig blauwe kreken.

Het dankt zijn naam aan de Chugach Indianen, hoewel dat de naam is die blanke kolonisten hen gaven. Ze noemen zichzelf de Sugpiaq, wat komt van de uitdrukking "echte mensen" in hun taal. Ze worden ook wel de Alutiiq genoemd, wat ook prima is. De Chugach is de op een na grootste van alle nationale bossen van het land met meer dan 5 miljoen hectare.

Dit is een klassieke gletsjervallei, maar in tegenstelling tot zoveel andere valleien, is de gletsjer die het heeft uitgehouwen nog steeds hier - en wauw, is het een gezicht.

Ze kunnen gewoon dwalen waar ze maar willen! Dus er is nooit een garantie dat je die eland, beer of koningspaar met robijnrode kroon ziet die je zo graag wilt zien.

Byron Glacier beslaat de vallei net ten westen van Portage, en het zorgt voor een prachtige wandeling. Het is een makkelijke rondreis van 3 mijl, vlak, en duurt ongeveer anderhalf uur om te wandelen.

Het is een mooie plek om te stoppen en wat wildlife spotten, als iemand in de stemming is. Het is een nat gebied, dus dat betekent dat je elanden of bevers kunt spotten.

De Inuit van Alaska's Arctic vertellen legendes over de Qalupalik, angstaanjagende monsters met lang haar, lange vingernagels en groene, schilferige huid. Ze liggen op de loer in de Noordelijke IJszee, waar open water het ijs ontmoet, wachtend om kinderen te grijpen die te ver van hun ouders afdwalen.

Als iemand een snack of een toiletpauze nodig heeft, is dit een geweldige plek voor. Het gerucht gaat dat de naam van de stad komt van een incident in 1903 tussen een hondenslee-rijdende postbode en een eland, waarbij de eland een aanzienlijke vertraging in de levering veroorzaakte.

Gevoed door gletsjers en omringd door bergen, is het zeker mooi op zich. Maar het meer heeft nog een andere aanspraak op roem: het is de bovenloop van de Kenai rivier, een van 's werelds meest geliefde visbestemmingen.

De eerste 4,5 mijl zijn niet zo slecht, ze zijn vrij vlak en slingeren door een sparrenbos. Maar daarna wordt het wild. Het is niet eens echt een pad, want wandelaars moeten door modder ploeteren, in omgevallen bomen klimmen, grote beekjes oversteken en door dikke struiken crashen om het te volgen.