Venetië bij zonsondergang – privéwandeling en luxe watertaxi

Dorsoduro Venetië heeft een speciaal gezicht voor elk van de districten. Dorsoduro ontleent zijn naam aan de omstandigheden van het land waarop het staat. Het is het zuidelijkste district van Venetië en gaat van Punta della Dogana bijna naar Piazzale Roma. Dorsoduro strekt zich echter ook uit voorbij het Giudecca-kanaal, inclusief het eiland Giudecca zelf: het grootste Venetiaanse eiland dat door de eeuwen heen zijn identiteit verschillende keren heeft gewijzigd, van de plaats van adellijke woningen, kloosters en groene tuinen naar, na de val van de Serenissima, grondgebied voor kazerne, gevangenissen en arbeiderswijken. Giudecca staat vandaag bekend om de tempel van de Verlosser, een meesterwerk van Palladio. Sinds de 19e eeuw verenigd in San Marco via de Accademia-brug, is de wijk Dorsoduro een van de beste wandelingen in de rijkdom van de stad, of het nu geschiedenis, cultuur, kunst of het dagelijks leven is: in populaire omgevingen, klokkenluidersplaatsen voor universitaire studenten en stille luxe woonwijken. Het luxueuze gebied strekt zich uit naar het oosten en wordt gekenmerkt door een prachtig uitzicht op de lagune, zowel in de buurt van Campo della Salute als op de Zattere-kade, de zogenaamde 'wandeling van de Venetianen'.

De Ponte dell'Accademia is een van de slechts vier bruggen over het Canal Grande in Venetië, Italië. Het kruist in de buurt van het zuidelijke einde van het kanaal en is vernoemd naar de Accademia di Belle Arti di Venezia, die van 1807 tot 2004 was gehuisvest in de Scuola della Carità samen met de Gallerie dell'Accademia, die er nog steeds is. De brug verbindt de sestieri van Dorsoduro en San Marco Een brug op de site werd voor het eerst voorgesteld al in 1488. De beproefde Luca Trum stelde in de Raad voor om twee bruggen over het Grand Canal te bouwen, de ene hier en de andere in Santa Sofia. De leden van de Raad lachten hem echter uit en het voorstel werd niet eens in stemming gebracht. De originele stalen structuur, ontworpen door Alfred Neville, werd op 20 november 1854 geopend, maar werd gesloopt en vervangen door een houten brug, ontworpen door Eugenio Miozzi en geopend in 1933, ondanks de wijdverbreide hoop op een stenen brug.] Liefhebbers hebben geprobeerd hangsloten ("liefdesloten") aan de metalen leuningen van de brug te bevestigen, maar de Venetiaanse autoriteiten hebben dit met succes aangepakt

De Squero di San Trovaso is een van de laatste scheepswerven in de stad waar houten boten worden gebouwd en gerepareerd, met name de gondel. De squero van San Trovaso bevindt zich in een bijzonder gelukkige positie om te worden waargenomen, gefotografeerd, geschilderd, terwijl de fundering van de Rio di San Trovaso zich leent voor een natuurlijk publiek voor een ruimte die na verloop van tijd lijkt te zijn gestopt.

Indiana Jones en de kerk van San Barnaba in Venetië Venetië is de stad van de film, niet alleen vanwege het festival, maar ook omdat het de setting was van vele succesvolle films. Alle toeristen die de drukke Campo San Barnaba oversteken en naar de neoklassieke gevel van de kerk met dezelfde naam kijken, merken misschien op dat deze er bekend uitziet ... Waarom? In de film 'Indiana Jones and the Last Crusade' (1989) werd de kerk (alleen de buitenkant) gebruikt als decor voor een denkbeeldige bibliotheek. De Campo San Barnaba, voor de kerk, werd vervolgens gebruikt om de scène op te nemen waarin de hoofdpersoon van de film, nadat hij door de (niet-bestaande) ondergrondse passages was gegaan op zoek naar het graf van een van de bewaarders van de Holy Grail-ridders, komen uit een mangat in het midden van het plein, tot schaamte van de elegante klanten van de bar aan de tafels. De kerk van St. Barnabas, van middeleeuwse oorsprong maar herbouwd in de tweede helft van de 18e eeuw door de architect Lorenzo Boschetti, is nog steeds een kerk in alle opzichten, hoewel er momenteel een tentoonstelling wordt gehouden over de uitgevonden machines van Leonardo da Vinci. Let op de duizend jaar oude spitsklokketoren, want het is een van de oudste in de stad

Het dankt zijn naam aan een oude traditie die de afgelopen eeuwen is verlaten. In feite was het het zeer kleine slagveld dat boven het kanaal hing waar een echte "Oorlog van de Vuisten" plaatsvond. Het werd beschouwd als een uitlaatklep voor de bevolking die op deze plek, op de vastgestelde dag, het op de gehate neven van hun eigen stad kon uitschakelen. Tijdens de vuistoorlog onderscheidden de Castellani zich door het gebruik van een rode muts en sjaal, en omgekeerd de Nicolotti door hun zwarte muts en sjaal. Het spel bestond uit het veroveren van de tegenovergestelde bank door de brug over te steken, maar al te vaak werd het een echt gevecht aan de rand van de strijd, met ernstige fysieke gevolgen voor de deelnemers, zeker was er geen gebrek aan doden en veel gewonden, en daarom het werd afgeschaft in de '700. Op het centrale deel van de brug zijn de vier startpunten nog steeds zichtbaar, één voor de hoek van de centrale vlakte, van waaruit de vijandelijkheden tussen de twee groepen kanshebbers begonnen, wiens enige doel was om in te halen en fysieke superioriteit ten opzichte van de inwoners van de aangebrachte facties van Venetië.

Campo Santa Margherita is een favoriete ontmoetingsplaats voor universitaire en niet-universitaire studenten. Overdag is deze Venetiaanse ruimte erg populair bij bewoners en toeristen, die het als een van de meest levendige plekken in de stad beschouwen, met de vismarkt, de groenteboeren, de spelende kinderen, de ouderen die op de banken rusten. Maar het is 's avonds dat dit Venetiaanse plein meer tot leven komt, met honderden jongens en meisjes verhuizen van de ene plaats naar de andere in het gezelschap van vrienden om te genieten van het Venetiaanse nachtleven. Dit kamp biedt jonge mensen de mogelijkheid om deel te nemen zonder ons prachtige eiland te verlaten en om nieuwe vrienden te maken tijdens het happy hour!