Valletta City Zelfstandige wandeltocht

Drie bronzen zeegoden heffen de Middellandse Zee over de grote voordeur van Valletta — de beroemde ‘ontmoet me bij de fontein’ van het eiland.

Renzo Piano's poortloze doorsneed 450 - jaar oude bastions - de vijfde poort op deze plek, en zoals elke versie ervoor, woedde er heftig over.

Renzo Piano's drijvende stenen blokken, de lokale bevolking ooit bespot als "de kaasrasp" - 7.000 gesneden kalksteen stukken boven een bijna-nul-emissie kamer.

Een ruwe brons voor gewone Maltezers — de vier gedood toen koloniale troepen vuurden op een broodoproer in 1919, de vonk die het eiland zelfbestuur won.

Bomgescheurde zuilen van een groot operagebouw uit 1866, nu Renzo Piano's dakloze theater — "levende ruïnes" naast een rode Britse pilaardoos.

Valletta's eerste gebouw, geheven als dank voor het overleven van het beleg van 1565, met oprichter Jean de Valette ernaast in brons.

De grootste barokke gevel van Malta, loge van de Castiliaanse ridders en nu het kantoor van de premier, met uitzicht op het herboren fort van St James Cavalier.

Malta's beroemdste uitzichtpunt over de Grand Harbour, boven de nog steeds vurende groetbatterij en de geheime Lascaris oorlogskamers uit de Tweede Wereldoorlog.

De laatste overgebleven stadspoort, de zeedeur naar Valletta sinds 1569, bekroond met de gestapelde armen van stad, eiland en Britse rijk.

Achter een gewone deur, een grot van goud ter ere van de apostel schipbreukelingen hier rond 60 AD — het bewaken van een relikwie van St Paul's polsbeen.

Een fort buiten, een goudexplosie binnen — de grote kathedraal van de Ridders en de thuisbasis van Caravaggio's enige gesigneerde schilderij.

Valletta's liniaal-rechte ruggengraat, bekleed met geschilderde houten balkons - een bijna autovrije canyon van goud legden de Ridders op een Renaissance raster.

Een bronzen trio ter ere van het beleg van Valletta uit 1565 — nu ook een levend protestmonument, naast de fotogenieke traplaan van St. Lucia.

Valletta's café hart, de thuisbasis van de beroemde Caffe Cordina en een marmeren koningin Victoria gewikkeld in gesneden Maltese kant, met uitzicht op de Nationale Bibliotheek.

De 450 - jaar zetel van de macht waar het George Cross werd gepresenteerd - dansende grondfonteinen aan de voorkant, wandtapijten en een grote wapenkamer binnen.

De enorme ovale koepel die de skyline van Valletta bekroont - een bomslachtoffer uit 1942 dat groter is herbouwd, met steenwerk dat met de hand is uitgehouwen door zijn eigen architect.

Een slanke Engelse torenspits gebouwd door een rouwende koningin Adelaide - de helft van Valletta's kenmerkende koepel-en-spits ansichtkaartsilhouet.

Het meest gefotografeerde kleine plein van de hoofdstad, waar een rode telefooncel en een patriottisch priestermonument het beroemde uitzicht op de torenspits en de koepel omlijsten.

Een bewoonbare straat van niet bij elkaar passende balkons en het kijken naar heilige nissen, langs het barokke aartsbisschoppelijk paleis en zijn verborgen tuin met bronvoeding.

Ooit Malta’s meest beruchte straat, “The Gut” echode met duels, zeelieden, muziek en schandalen – waar culturen zich vermengden en verhalen gedijden buiten de respectabele façade van de stad.

Een 350 jaar oud familiepaleis achter een gewone deur — 50 kamers, een oorlogsschuilplaats gegraven beneden, een pratende ara, en soms de markies als uw Gids.

Hoor Malta's Siege Bell tol over Grand Harbour, wandel over Quarry Wharf waar Valletta werd gebouwd en eindig bij Wuestenwinds Beach - kalkstenen richels die uitkomen op de Middellandse Zee.