UNESCO-reis naar Sighisoara, Viscri en Rupea Fort vanuit Brasov

Het fort van Sighisoara, dat wordt beschouwd als het grootste middeleeuwse fort in Europa dat zonder onderbreking wordt bewoond, maar ook het best bewaarde stadsfort in Transsylvanië, het meest aantrekkelijke en complete middeleeuwse stadscomplex in Roemenië, werd sinds 1999 een UNESCO-werelderfgoed. Op de plaats van het huidige Sghişoara was de Romeinse militaire wachtpost Sandava, gesticht door Duitse kolonisten in het Noord-Rijngebied, die door de koning van Hongarije, Géza II, waren uitgenodigd om zich in Transsylvanië te vestigen om de oostelijke grenzen te verdedigen. Hier ontvangen de kolonisten in gebruik "fundus regius" ("christelijk land") en genieten ze speciale rechten en privileges.

Het centrum van de middeleeuwse zetel van Rupea, eeuwen geleden een belangrijke administratieve eenheid in Transsylvanië, het fort breidt zich uit op drie niveaus: de bovenste, de middelste en de onderste. Elk heeft zijn eigen torens en wordt gescheiden door een vliesgevel met verschillende kenmerken die representatief zijn voor de militaire kennis ten tijde van hun constructie. Het fort, gesticht door de Duitse kolonisten, redde ook hun leven tijdens interne gevechten zoals het 14e-eeuwse conflict met koning Charles Robert van Anjou van Hongarije. Rupea Fortress, voor het eerst genoemd in 1324, strekt zich uit over bijna 11 hectare. De drie niveaus zijn op verschillende momenten gebouwd, de nieuwere omsloten het bovenste fort dat hoogstwaarschijnlijk dateert uit de 13e eeuw. Op het hoogste deel van het monument zijn nog enkele kleine huizen bewaard gebleven die direct in de basaltrots zijn gebouwd.

Viscri is vooral bekend om zijn witte versterkte kerk, voor het eerst genoemd in 1400 als Alba Ecclesia. Zoals de meeste monumenten uit die tijd, heeft de kerk verschillende bouwfasen doorgemaakt. De lokale Szekler-bevolking was de eerste die in het begin van de 12e eeuw een kleine kerk op de plek bouwde. Tientallen jaren later namen de Duitse kolonisten de controle over het land over en begon een nieuw hoofdstuk in zijn geschiedenis. In de 13e eeuw bouwden ze de hoofdtoren aan de westkant en vergrootten ze het schip van de kerk naar het oosten. De vesting begon later, in de 15e eeuw, en is tot op de dag van vandaag gedeeltelijk bewaard gebleven. Delen van de vestingwerken werden afgebroken nadat de Ottomaanse dreiging was verdwenen of werden gebruikt voor vreedzamere doeleinden, zoals opslagruimten en kleuterschoolruimte.