Tour met elektrische fiets in Sevilla

De meeste gronden die voor het park werden gebruikt, waren vroeger de tuinen van het paleis van San Telmo. Ze werden in 1893 geschonken aan de stad Sevilla door de Infanta Luisa Fernanda, hertogin van Montpensier, voor gebruik als openbaar park. In 1914 begon de architect Aníbal Gonzalez met de bouw voor de Ibero-Amerikaanse tentoonstelling van 1929, die gedeeltelijk in het park werd gehouden. Het centrum ervan is Parque de María Luisa, een 'Moorse paradijselijke stijl' met een halve mijl van betegelde fonteinen, paviljoens, muren, vijvers, banken en exhedra's. Er zijn weelderige aanplant van palmen, sinaasappelbomen, mediterrane dennen en gestileerde bloembedden met prieeltjes verborgen door wijnstokken. Het park doet dienst als botanische tuin. Veel plantensoorten, inheems of exotisch, zijn vertegenwoordigd, samen met educatieve panelen om de bezoekers van het park te informeren. Veel vogels maken hun thuis in het park, dat bekend staat om zijn grote populatie duiven.

De Plaza de España ("Spanje Plein", in het Engels) is een plein in het Parque de María Luisa (Maria Luisa Park), in Sevilla, Spanje. Het werd in 1928 gebouwd voor de Ibero-Amerikaanse tentoonstelling van 1929. Het is een typisch voorbeeld van regionalistische architectuur, waarbij elementen van de barokke opwekking, de renaissanceopwekking en de Moorse opwekkingsstijlen (neo-mudéjar) van de Spaanse architectuur worden gecombineerd.

De Torre del Oro (Engels: "Tower of Gold") is een twaalfhoekige militaire uitkijktoren in Sevilla. Het werd opgericht door het Almohaden-kalifaat om de toegang tot Sevilla via de rivier de Guadalquivir te controleren. Gebouwd in het eerste derde van de 13e eeuw, deed de toren in de middeleeuwen dienst als gevangenis. De naam komt van de gouden glans die het op de rivier projecteerde, vanwege de bouwmaterialen (een mengsel van mortel, kalk en geperst hooi). De toren is verdeeld in drie niveaus, het eerste niveau, twaalfhoekig, werd in 1220 gebouwd in opdracht van de Almohaden-gouverneur van Sevilla, Abù l-Ulà; Wat betreft het tweede niveau, van slechts 8 meter, ook twaalfhoekig, werd gebouwd door Peter van Castilië in de veertiende eeuw, een hypothese die is bevestigd door archeologische studies; De derde en bovenste, cirkelvormig van vorm, werd toegevoegd nadat het vorige derde niveau, Almohad, was beschadigd door de aardbeving van Lissabon in 1755. De herbouw van het derde niveau werd gemaakt door de Brusselaar Sebastian Van der Borcht in 1760.

De Puente de Isabel II, Puente de Triana of Triana-brug, is een metalen boogbrug in Sevilla, Spanje, die de wijk Triana verbindt met het centrum van de stad. Het kruist het Canal de Alfonso XIII, een van de armen van de rivier de Guadalquivir die Triana isoleert als een bijna-eiland. Het werd gebouwd tijdens het bewind van Isabella II van Spanje en voltooid in 1852 als de eerste solide brug in Sevilla, ter vervanging van een eerdere drijvende brug bestaande uit boten (een pontonbrug). De pontonbrug werd voor het eerst gebouwd door de Moren in de 12e eeuw en heeft door latere reparaties zeven eeuwen bestaan.[1]

De Giralda (Spaans: La Giralda [la xiˈɾalda]) is de klokkentoren van de kathedraal van Sevilla in Sevilla, Spanje.[1] Het werd gebouwd als minaret voor de Grote Moskee van Sevilla in al-Andalus, Moors Spanje, tijdens het bewind van de Almohaden-dynastie, met een top in renaissancestijl toegevoegd door de katholieken na de verdrijving van de moslims uit het gebied. Daterend uit de herovering van 1248 tot de 16e eeuw en gebouwd door de Moren. De Giralda werd in 1987 geregistreerd als werelderfgoed door UNESCO, samen met het Alcázar en het Algemeen Archief van Indië. De toren is 104,1 m (342 ft) hoog en blijft een van de belangrijkste symbolen van de stad, al sinds de middeleeuwen.

Het is een rooms-katholieke kathedraal in Sevilla. Het werd in 1987 door UNESCO geregistreerd als werelderfgoed, samen met het aangrenzende Alcázar-paleiscomplex en het Algemeen Archief van Indië. Het is de op drie na grootste kerk ter wereld en tevens de grootste gotische kerk. De totale oppervlakte van het gebouw is 11.520 vierkante meter (124.000 sq ft). De kathedraal van Sevilla was de plaats van de doop van Infant Juan van Aragon in 1478, de enige zoon van de katholieke vorsten Ferdinand II van Aragon en Isabella I van Castilië. De koninklijke kapel bevat de overblijfselen van de veroveraar van de stad, Ferdinand III van Castilië, zijn zoon en erfgenaam Alfonso de Wijze en hun afstammeling koning Peter de Rechtvaardige. De grafmonumenten voor kardinalen Juan de Cervantes en Pedro González de Mendoza bevinden zich tussen de kapellen. Christoffel Columbus en zijn zoon Diego liggen ook begraven in de kathedraal.

Het Koninklijk Alcázars van Sevilla (Spaans: Reales Alcázares de Sevilla), van oudsher bekend als al-Qasr al-Muriq (Arabisch: القصر المُورِق‎, The Verdant Palace) en algemeen bekend als het Alcázar van Sevilla (uitgesproken als [alˈkaθaɾ]), is een koninklijk paleis in Sevilla, Spanje, gebouwd voor de christelijke koning Peter van Castilië. Het werd gebouwd door Castiliaanse christenen op de plaats van een abbadid-moslim alcazar, of woonfort dat verwoest was na de christelijke verovering van Sevilla. Het paleis is een uitstekend voorbeeld van Mudéjar-architectuur op het Iberisch schiereiland, maar heeft gotische, renaissance- en romaanse ontwerpelementen uit eerdere bouwfasen. De bovenste verdiepingen van het Alcázar worden nog steeds bewoond door de koninklijke familie wanneer ze in Sevilla zijn, en worden beheerd door het Patrimonio Nacional. Het werd in 1987 door UNESCO geregistreerd als werelderfgoed, samen met de aangrenzende kathedraal van Sevilla en het Algemeen Archief van Indië.