Tour Amalfi & Paestum

De voorgestelde route kan niet anders dan beginnen vanaf Piazza Flavio Gioia. de naam van dit vierkant is niet causaal. Volgens de overlevering was Flavio Gioia een Italiaanse uitvinder en navigator die tussen de 13e en 14e eeuw in Amalfi werd geboren, aan wie de uitvinding of verbetering van het magnetische kompas te danken is. Het standbeeld is het werk van Alfonso Balzico en dateert uit 1892. Piazza Flavio Gioia wordt beschouwd als de toegangspoort tot Amalfi, omdat het de eerste is die toeristen tegenkomen in de stad. Op korte afstand ligt het hart van het historische centrum op Piazza Duomo.

Te voet verder vanaf Via Duca Mansone I slenterend door souvenirwinkels en keramiek kom je in een paar seconden aan op Piazza Duomo, het hart van Amalfi. De onbetwiste hoofdpersoon van het plein is de kathedraal van Sant'Andrea, die de overblijfselen van de heilige, beschermheilige en beschermer herbergt van de stad De kathedraal van Sant'Andrea is de belangrijkste plaats van de katholieke eredienst in Amalfi, de bisschoppelijke zetel van het aartsbisdom van Amalfi-Cava de 'Tirreni. Volgens een legende ging Sint Franciscus van Assisi in 1218 naar dit gebouw om te aanbidden. de relieken van de apostel bleven daar en bleven twee jaar in de stad. Bij die gelegenheid stichtte hij het klooster van Santa Maria degli Angeli, later gewijd aan Sant'Antonio.

Paestum is een uiterst belangrijke archeologische vindplaats, die in 1998 door UNESCO is erkend als werelderfgoed, samen met het nationale park Cilento en Vallo di Diano. De site is gelegen in de gemeente Capaccio in de provincie Salerno. De "Piana di Paestum", zo noemden onze voorouders de vlakke uitbreiding van de voet van de heuvels naar de zee, werd al in de prehistorie bewoond. Strabo - de beroemdste Romeinse geograaf - vertelt dat Jason (de held van het gouden vlies, de huid van de gouden ram die door magie kon genezen), de Argonauten aandreef, stopte aan de monding van de rivier de Sele, waar hij toegewijd was een heiligdom voor Hera (beschermer van de Argonauten). Het was de vruchtbaarheid van de vlakte en de overvloed van de wateren van de Sele die de vlakte, later pestana genoemd, al in het tweede millennium voor Christus tot een van de belangrijkste fasen tussen het oosten en het westen zou hebben gemaakt. De Grieken, die de geografische positie waarderen, stichtten daar rond 600 voor Christus een stad die ze Poseidonia zullen noemen, ter ere van de god van de zee. De belangrijke bouwontwikkeling kreeg vorm rond het midden van de 6e eeuw voor Christus, in feite begon de bouw van de tempels een paar decennia na de oprichting van de stad. De drie Griekse tempels van Paestum, gebouwd tussen de VI en V eeuw a.C. zijn samen met die van Athene en Agrigento de best bewaarde tempelgebouwen uit de klassieke tijd. De tempels stijgen in het centrale deel van de stad, dat zich uitstrekt over meer dan 120 hectare en is omgeven door een muur, die zelfs als het niet voor zijn hele hoogte wordt bewaard, een van de best bewaarde verdedigingskringen in Magna Grecia is. De omtrek, trapeziumvormig, is 4750 meter lang, met achtentwintig torens geplaatst om de vier toegangspoorten tot de stad te verdedigen: Porta Giustizia, Porta Marina, Porta Sirena en Porta Aurea (vernietigd met de aanleg van de Calabrie-weg). Onder de tempels was de "markt", dat is het centrale plein waar de vergaderingen van de burgers werden gehouden en het graf (leeg, in werkelijkheid) van de mythische oprichter van Paestum werd vereerd. De woonwijken strekten zich uit rond de tempels en de markt. De overblijfselen van huizen, spa's en winkels die vandaag op de site te zien zijn, dateren grotendeels uit de keizerlijke eeuw (I-V eeuw AD), terwijl we nog steeds veel aspecten van de Griekse stad negeren. De pracht van deze kolonie, gesticht door de Achaïsche kolonisten die uit Sybaris vluchtten, wekte al snel de wens om de Lucaniërs te veroveren, een binnenlandse cursieve bevolking, die het rond 400 voor Christus bezette. de naam wijzigen in Paistom. Hoewel de Lucaniërs het culturele niveau van de Griekse periode niet bereikten, zetten ze hun civiele en militaire activiteiten voort. Ze veranderden zowel de taal (van het Grieks naar het c.osco) als de materiële cultuur en de begrafenisrituelen. Continuïteitselementen ontbreken echter niet, zoals bijvoorbeeld de voortdurende functie van de tempels. Ondertussen breidde een andere macht zich uit over het schiereiland: Rome. In 273 v.Chr Rome stichtte daar een Latijnse kolonie en gaf de stad de naam Paestum. Het was een tijd van grote transformatie van de stad. Na het verlaten werd er al eeuwen niet meer over Paestum gesproken, hoewel de tempels plechtig tussen de dichte vegetatie stonden. Een beetje verdienste voor de herontdekking moet worden toegeschreven aan schrijvers en dichters van de '500 en' 600 die met hun citaten hun interesse en nieuwsgierigheid wekten. Maar de echte herontdekking begon in de eerste helft van de '700. Dit is het moment waarop Paestum een bestemming wordt voor gecultiveerd en verfijnd toerisme, waardoor Europese intellectuelen en aristocraten in de ruïnes blijven als een verplichte stopplaats tijdens de Grand Tour. De site heeft reizigers en artiesten aangetrokken zoals Piranesi en Goethe. De opgravingen van de stad die in het voorjaar van 1907 begonnen, brachten de meeste zichtbare monumenten aan het licht. Met de aankomst in de richting van de opgravingen van Mario Napoli, ervaart het gebied een moment van grote aandacht. Dit zijn de jaren van de ontdekking van het graf van de duiker en de rijke Lucanische graven. Op 27 november 1952 werd het Nationaal Museum ingehuldigd, dat lineair de vier cruciale seizoenen van het leven van Paestum en zijn grondgebied introduceert, van de prehistorie tot de Griekse, Lucaanse en Romeinse beschaving.