Tivoli en Hadrian's Villa Volle dag vanuit Rome

Het park, gelegen aan de voet van de oude akropolis van de stad, werd in 1835 in opdracht van paus Gregorius XVI gebouwd om de bedding van de Aniene-rivier te herbouwen, die was beschadigd door de overstroming van 1826. Sinds de oudheid vormde de rivier een brede curve rond de Akropolis, waarna het uit de uitloper van een kalksteen in de vlakte daaronder viel. De rivier vormde oorspronkelijk vier watervallen, nu teruggebracht tot twee. De site had een strategisch belang omdat het het transumanza-pad van Abruzzo beval langs het pad dat later de Via Valeria werd. De Romeinen hadden hier al hydraulische fabrikanten gebouwd, waarvan er 12 vandaag bekend zijn door bevindingen. Het was aan het einde van de 20e eeuw in puin gevallen, maar werd in 2005 heropend voor het publiek dankzij een groot landschapherstelproject dat werd georganiseerd door de FAI, de Italiaanse National Trust.

Villa d'Este is een van de symbolen van de Italiaanse Renaissance en staat op de Werelderfgoedlijst van UNESCO. Gelegen in Tivoli, in de buurt van Rome, is de villa een juweeltje van architecturale en landschappelijke pracht. Het buitengewone complex is beroemd over de hele wereld voor zijn prachtige fonteinen gekenmerkt door prachtige en suggestieve waterdisplays en voor het mooiste voorbeeld van de Italiaanse renaissancetuin in Europa.

De Villa van Hadrianus (Villa Adriana) in Tivoli getuigt van de grootsheid van het Romeinse Rijk. Het is een van de best bewaarde en meest bezochte archeologische vindplaatsen in Italië. Daarom staat het sinds 1999 op de Werelderfgoedlijst van UNESCO. De villa werd tussen 118 en 138 na Christus gebouwd door de Romeinse keizer Hadrianus aan de voet van de Tiburtijnse heuvels. Het enorme wooncomplex strekte zich uit over een oppervlakte van ongeveer 120 hectare (ongeveer 300 acres) en leek heel erg op een oude Romeinse stad. De site omvatte gebouwen, baden, tempels, kazernes, theaters, tuinen, fonteinen en nymphaeums. De villa zelf was ontworpen op twee niveaus: de bovenverdieping, rustig en uitnodigend, was gereserveerd voor officieel gebruik door de keizer, terwijl de benedenverdieping lawaaierig was en bruist van het werk van slaven.