Rondvaart door de Bosporus of zwemcruise in Istanbul

De Bosporus, of Bosporus met zijn historische naam, is een zeestraat en internationale waterweg die de continenten Azië en Europa scheidt en de Zee van Marmara en de Zwarte Zee met elkaar verbindt. De Bosporus strekt zich over het algemeen uit in de noordoost-zuidwestelijke richting en verdeelt de stad Istanbul in de Europese kant en de Anatolische kant. De Bosporus is een toegangspoort die Azië en Europa met elkaar verbindt en is 30 kilometer lang. Het is het punt dat de Zwarte Zee en de Zee van Marmara met elkaar verbindt. De diepte van de Bosporus is gemiddeld 60 meter en het diepste punt reikt tot 120 meter. De breedte is zeer variabel vanwege de afstand tot de kust en het breedste punt is 3500 meter. In de Bosporus zijn er stromingen van de Zwarte Zee naar de Marmara op het wateroppervlak en van de Marmara naar de Zwarte Zee onder water. Ook zijn er af en toe tegenstromingen op het wateroppervlak.

Dolmabahçe Palace is een Ottomaans paleis gelegen op een oppervlakte van 250.000 m² in Istanbul, Beşiktaş, tussen Dolmabahçe Street die zich uitstrekt van Kabataş tot Beşiktaş en de Bosporus. Het is gelegen op de linkeroever bij de ingang van de Bosporus vanaf de Zee van Marmara, tegenover Uskudar en Kuzguncuk. Dolmabahçe, dat vroeger een baai was waar schepen in de oudheid voor anker gingen, werd de favoriete verblijfplaats van het sultanaat, draagt ​​de herinnering aan eeuwen en de heldere pracht van de wateren van de Bosporus.

Het Cıragan-paleis werd gebouwd in opdracht van sultan Abdulaziz en ontworpen door de architect Sarkis Balyan. Het is gelegen op de plaats van een voormalig houten zomerpaleis gebouwd door Selim Ill in 1800. Tijdens de bouw van het paleis werden de houten structuur en de nabijgelegen Besiktas Mevlevihane verwoest. De constructie van Cıragan werd voltooid in 1871. Het paleis is gemaakt van marmer en is verspreid over een totale oppervlakte van 80.000 vierkante meter. Nadat Abdelaziz was afgezet, zat hij hier samen met zijn gezin jarenlang gevangen. Nadat Murat V was afgezet, zat hij hier ook 29 jaar op dezelfde manier gevangen met zijn gezin. Na de afkondiging van de Tweede Constitutionele Monarchie in 1908, werd het paleis gebruikt als parlementsgebouw, maar het werd in 1910 door brand beschadigd. Het paleisterrein werd overgedragen aan de Besiktas Sports Club en werd enige tijd gebruikt als het Seref-stadion . Begin jaren '90 werd het paleis gerestaureerd en heropend als luxe hotel.

Ortakoy is een wijk en wijk in de wijk Beşiktas, aan de Europese kant van de Bosporus. Het district Ortakoy, dat bestaat uit de districten Ortakoy en Mecidiye, is een nederzetting op de hellingen langs de vallei die uitkomt op de kust. De noordelijke grens van het district, dat wordt omringd door de districten Kurucesme, Ulus, Levazım, Balmumcu en Yildiz, is Defterdarburnu. Ortakoy Bazaar is de hele dag door levendig met zijn "intellectuele markt", souvenirwinkels, cafés, bars en restaurants in de bazaar. Maar in de vroege ochtenduren is de markt een beetje ongeïnspireerd. De beweging begint na 10.00 uur...

De voeten van de Bosporusbrug, een van de twee hangbruggen aan de Bosporus, bevinden zich in Ortaköy aan de Europese kant en in Beylerbeyi aan de Anatolische kant. De Bosporus-brug, de eerste brug gebouwd op de Bosporus, biedt toegang tussen de twee kanten van de stad, samen met de latere Fatih Sultan Mehmet-brug en de veerboten die op de Bosporus varen. Het idee om een ​​brug over de Bosporus te bouwen is vrij oud. Na vele pogingen werd in 1970 begonnen met de bouw van de Bosporusbrug en werd de brug geopend op 29 oktober 1973, de 50e verjaardag van de proclamatie van de Republiek. Deze hangbrug, die een belangrijke schakel is in het Turkse transportnetwerk en op alle uren van de dag zeer actief is, is ook een belangrijk kruispunt van de Istanbul Eurasa Marathon, georganiseerd door de Metropolitan Municipality van Istanbul. Naast transport is de brug een van de belangrijke symbolen van Istanbul met zijn unieke uitzicht op de Bosporus.

Bebek is een historische wijk in Istanbul, gelegen aan de Europese oevers van de Bosporus, omringd door Arnavutkoy, Etiler en Rumeli Hisari. De directe vertaling van het woord Bebek is baby, wat een verwijzing is naar de aantrekkelijke ligging van de wijk aan de Bosporus. Een populaire woonwijk sinds de Ottomaanse overheersing, de bevolking van Bebek weerspiegelt de diverse samenleving van die tijd. Tegenwoordig met zijn historische gebouwen zoals de Bogazici-universiteit en herenhuizen aan het water, met zijn prachtige uitzicht op de Bosporus en chique restaurants.

Rumeli Fortress (Rumeli Hisari), gelegen in Sariyer, werd direct tegenover de Anadolu Hisari (het Anatolische fort) gebouwd. De bouw begon in 1453 op bevel van Sultan Mehmet de Veroveraar die het fort op het smalste punt van de Bosporus plaatste. De bouw werd in de korte tijdspanne van drie maanden voltooid. Vóór de verovering van Istanbul werd het gebruikt om te beschermen tegen zeeaanvallen. Na de verovering werd het gebruikt als inspectiepunt voor het scheepvaartverkeer op de Bosporus. Door de eeuwen heen stond het gebied binnen het fort vol met kleine houten huisjes, maar tijdens restauratiewerkzaamheden in 1953 werden deze huizen verwijderd. Na de restauratie werd het fort bekend door de talrijke concerten die hier tijdens de zomermaanden werden gegeven en doet het nu dienst als openluchttheater en museum.

De tweede brug van Istanbul over de Bosporus, de Fatih Sultan Mehmet-brug (Fatih Sultan Mehmet Koprusu), werd gebouwd tussen Kavacik en Hisarustu. De bouw begon in 1986 en de brug werd geopend op 3 juli 1988. De Fatih Sultan Mehmet-brug is de 14e grootste stalen hangbrug ter wereld. Samen met de Bosporusbrug en de veerboten van de stad vervoert de Fatih Sultan Mehmetbrug een aanzienlijk deel van het verkeer over de Bosporus in Istanbul. Het is ook een onvergetelijk stukje skyline van Istanbul geworden.

Het Anatolische fort (Anadolu Hisari) bevindt zich in Beykoz (aan de Aziatische kant), op het smalste punt van de Bosporus. Het werd in 1395 gebouwd door Beyazit I en bestaat uit een citadel en de buitenmuren van het kasteel. Na de verovering van Istanbul verloor het veel van zijn strategisch belang en werd het omgebouwd tot een militair hospitaal. Na verloop van tijd werd het gebied rond het kasteel bewoond. Tegenwoordig staan huizen aan het water en oude herenhuizen verspreid tussen de ruïnes van het kasteel. Tijdens restauratiewerkzaamheden die duurden van 1991-1993 werd het omgebouwd tot een museum, maar het is niet toegankelijk voor het publiek. Tegenwoordig is Anadolu Hisari een openluchtmuseum, maar alleen de buitenmuren kunnen worden bezocht en de weg loopt er gewoon doorheen.

We zullen het Küçüksu-paviljoenmuseum zien en de geschiedenis opnieuw beleven. Veel Ottomaanse keizers gebruikten het Küçüksu-paviljoen als zomerpaleis en jachthuis.

Het Beylerbeyi-paleis (het betekent "Lord of Lords") is een Ottomaans zomerpaleiscomplex gebouwd in de jaren 1860 aan de oevers van de Bosporus. Tegenwoordig ligt het precies onder de Bosporus-brug. Het gebouw is ontworpen door de bekende architect Sarkis Balyan en het combineert elementen van renaissance, barok en andere stijlen uit zowel het oosten als het westen. Het hoofdgebouw van het complex is een tweelaags aanbouw, uitgevoerd in natuursteen, op een hoog souterrain. Het gebouw is gebouwd op een terrein van ongeveer 2.500 vierkante meter op een rechthoekig vloeroppervlak. De zuidkant van het paleis was georganiseerd als Imperial Mabeyn en de noordkant als Valide Sultan's Apartment. Er zijn in totaal 6 hallen, 24 kamers, 1 hamam en 1 badkamer in twee winkels. Naast het fantastische uitzicht op de Bosporus en de historische architectuur, mag men de lelievijver en de grote tuin niet missen.

De Maagdentoren (Kiz Kulesi) is een onderscheidend kenmerk van de skyline van de Bosporus. Gebouwd op een klein eiland op ongeveer 200 meter van de kust van Uskudar, is de toren het belangrijkste onderwerp van vele legendes. De meest populaire legende gaat echter over een sultan en zijn dochter. Een orakel voorspelde dat de dochter van de sultan op haar 18e verjaardag zou worden gedood door een slangenbeet. De sultan besloot haar te beschermen tegen dit ongeluk en liet de toren bouwen in het midden van de Bosporus, waar ze haar leven in het geheim en beschermd moest leiden. Eindelijk, op haar 18e verjaardag, bracht de sultan haar een mand met fruit als verjaardagscadeau, zich niet bewust van de verborgen slang erin. Bij het bereiken van de mand werd de prinses gebeten door de slang en stierf in de armen van haar vader, zoals voorzien door het orakel. Verwijzend naar deze legende kreeg de toren zijn naam: Maagdentoren.

De geschiedenis van de Galatabrug (Galata Koprusu), een van de meest opwindende plekken van Istanbul, begint in 1845. De brug, die de twee zijden van de Gouden Hoorn overspant, heeft in de loop der jaren veel veranderingen ondergaan. Meest recentelijk werd de brug in 1992 door brand beschadigd en werd er een nieuwe brug voor in de plaats gebouwd. De geliefde oude brug werd verplaatst naar Halic. De Galatabrug is een belangrijk symbool van Istanbul en neemt een belangrijke plaats in in het dagelijkse leven van de stad, maar ook in de literatuur en populaire cultuur. Met zijn restaurants, cafés en waterpijplounges beneden en het tram- en voetgangersverkeer erboven biedt het een prachtig uitzicht over de stad, vooral 's avonds. Samen met de straatventers, de mensen die vanaf de brug vissen en de veerboten die aan de overkant aanmeren is het een van de mooiste plekken om een beeld te krijgen van het dagelijkse leven in Istanbul.

Gebouwd door Genuezen in 1348, de negen verdiepingen tellende toren is 66,90 meter en het was het hoogste gebouw in de stad toen het werd gebouwd. In het Ottomaanse tijdperk werd de toren voor verschillende doeleinden gebruikt, zoals een brandobservatorium en een gevangenis. Tijdens zijn lange geschiedenis heeft de toren veel meegemaakt, maar de meest opvallende gebeurtenis was ongetwijfeld in 1632, toen Hezarfen Ahmet Celebi met zijn zelfgeconstrueerde vleugels van de top van de Galatatoren over de Bosporus naar Uskudar gleed. Tijdens een storm in 1875 werd het kegelvormige dak van de toren verwoest en gedurende de rest van het Ottomaanse tijdperk niet hersteld. In de jaren 60 is de conische kap gerestaureerd en is het houten interieur vervangen door een betonnen constructie. Sindsdien is de toren open voor publiek. Tegenwoordig is er een restaurant en een café op de bovenverdieping. Met zijn essentiële rol in de skyline van Istanbul, is de Galatatoren de optimale plek om een panoramisch uitzicht over Istanbul te krijgen.