Privétour Évora - Wijnproeverij - Prachtig middeleeuws dorp Monsaraz

De Romeinse tempel van Évora, bekend als de Tempel van Diana, bevindt zich in de stad Évora en maakt deel uit van het historische centrum van de stad, dat door de UNESCO tot Werelderfgoed werd uitgeroepen. Geclassificeerd als Nationaal Monument. Het is een van de beroemdste bezienswaardigheden van de stad en een van de belangrijkste symbolen van de Romeinse aanwezigheid op het Portugese grondgebied.

De kerk van St. Franciscus in Evora is een kerk van gotisch-Manuelijnse architectuur. Gebouwd tussen 1480 en 1510 door meesters van Pedraria Martim Lourenço en Pero de Trilho en gedecoreerd door de koninklijke schilders Francisco Henriques, Jorge Afonso en Garcia Fernandes, is het nauw verbonden met de historische gebeurtenissen die de periode van maritieme expansie van Portugal markeerden. Dit komt tot uiting in de symbolen van het monumentale schip van het gewelf: het kruis van de Orde van Christus en de emblemen van de stichtende koningen, D. João II en D. Manuel I. Volgens overlevering werd Gil Vicente in 1536 in deze kerk begraven.

De bottenkapel is een van de beroemdste monumenten in Évora. Het werd gebouwd in de 17e eeuw op initiatief van drie franciscaner monniken die, in de geest van de tijd (religieuze contrarevolutie, volgens de normen van het Concilie van Trente), de boodschap wilden overbrengen van de vergankelijkheid van het leven, zoals kan te zien aan de beroemde waarschuwing bij de ingang: "We botten hier, we wachten op je." Naast de spirituele vraag was er ook een fysieke vraag, namelijk; er waren in de regio van Évora tweeënveertig monastieke begraafplaatsen die te veel ruimte innamen en strategische plaatsen die velen van plan waren te gebruiken voor andere doeleinden. Dus besloten ze om de skeletten van de aarde te verwijderen en ze te gebruiken om de kapel te bouwen en te versieren. De muren en acht pilaren zijn "versierd" met botten en schedels verbonden door bruin cement. De gewelven zijn van baksteen, gepleisterd tot wit, beschilderd met allegorische motieven tot de dood. Het is een monument van een penitentiaire architectuur van sierlijke bogen met rijen schedels, kroonlijsten en witte schepen. Het is berekend rond vijfduizend botten, waaronder schedels, wervels, dijbenen en anderen, afkomstig van begraafplaatsen, gelegen in kerken en kloosters van de stad, en die verbonden waren met bruin cement en gerangschikt zijn door de muren, het plafond, kolommen en zelfs buiten. Er hangen nog steeds twee hele skeletten aan kettingen op een van de muren, waarvan er één is die van een kind.

Gids Bezoek de wijnkelders en proef 10 wijnen De landgoederen van Monte da Ribeira en Herdadinha behoren allebei tot de familie Leal da Costa, die terug te voeren is tot de graaf van Ervideira, een succesvolle boer die tussen de 19de en de 20ste eeuw leefde. De graaf, die zijn nobele titel ontving van koning Carlos I als erkenning voor zijn sociale werk in de regio, begon in 1880 met de productie van wijn, zoals te zien is in de flessen die het bedrijf trots tentoonstelt in zijn wijnproeflokaal. Met 160 ha wijngaarden, verdeeld over de landgoederen Vidigueira en Reguengos, wordt de administratie van Ervideira beheerd door de familie matriarch D. Maria Isabel en haar zes kinderen, zijnde Duarte Leal da Costa de uitvoerend directeur. De oenologische richting staat onder leiding van Nelson Rolo.

2377/5000 Het middeleeuwse kasteel Ten tijde van de christelijke herovering van het Iberisch schiereiland werd de stad aanvankelijk veroverd door de strijdkrachten onder bevel van de legendarische Geraldo Sem Pavor (1167). Na de nederlaag van D. Afonso Henriques (1112-1185) in Badajoz (1169) werd teruggewonnen door het Almoado Kalifaat onder het bevel van Abu Iacube Iúçufe (1173), definitief te worden veroverd door D. Sancho II (1223-1248), met de hulp van de Orde van de Tempeliers, in 1232, aan wie het de schenking van deze domeinen heeft gedaan. Vanaf deze tijd werden we herinnerd aan de Tempeliersridder Gomes Martins Silvestre, kolonist van Monsaraz, wiens tombe momenteel in de Moederkerk van Santa Maria da Lagoa ligt. D. Afonso III (1248-1279), om zijn nederzetting en verdediging te vergroten, schonk hem in 1276 een Charter of Foral. In deze periode is de nederzetting van Monsaraz gekoppeld aan de figuur van de ridder Martim Anes Zagallo, die wordt verondersteld te hebben als de burgemeester van de stad en zijn kasteel, begonnen met de bouw van de nieuwe Alcáçova, op welk moment de primitieve Moederkerk van Santa Maria da Lagoa en andere gebouwen begonnen. Kasteel van Monsaraz. In de context van de crisis van 1383-1385 werden het dorp en zijn kasteel aangevallen door Engelse boogschutters onder het bevel van de graaf van Cambridge, zogenaamd bondgenoten van Portugal, die in de vroege zomer van 1385 onder het bewind van de koning van Castilië vielen , toen het de Alentejo binnenviel. Verlaten door de Castiliaanse troepen in maart werden ze teruggevonden door de troepen die loyaal waren aan D. João I (1385-1433), onder het commando van de Constable D. Nuno Alvares Pereira, vóór de slag bij Aljubarrota. In 1412 werd Monsaraz door donatie van de Constable aan zijn kleinzoon D. Fernando een onderdeel van de domeinen van het huis van Braganza. Onder het bewind van D. Manuel I (1495-1521), worden de stad en zijn kasteel voorgesteld door Duarte de Armas (Book of Strengths, c.1509). In 1512 kende de soeverein het New Foral aan het dorp toe. Van de hersteloorlog tot onze dagen In het kader van de Hersteloorlog van de Portugese Onafhankelijkheid, vanwege de nabijheid van de rivier de Guadiana en de Spaanse grens, bepaalde de Raad van Oorlog van D. João IV (1640-1656) de modernisering van haar verdediging, waarbij het dorp werd betrokken met aangepaste muren naar de schoten van de artillerie van de tijd, ontvangen sporen abaluartados in de stijl Vauban, met project van Nicholas van Langres en Jean Gillot: het Fort van San Bento de Monsaraz.