Privé Petrópolis - Keizerlijk Museum, Dummont-huis, Cristal Palace, S.Pedro-kerk

Oorspronkelijk was de Moederkerk van Petrópolis een bescheiden gebouw gelegen voor het Keizerlijk Paleis, maar de bouw van een nieuwe Matrix was al voorzien, in de huidige plaats, in het verstedelijkingsplan van Petrópolis, gedateerd 1843, geschreven door majoor Júlio Frederico Koeler. Gevel van de kathedraal. In de jaren 1870 werd de bouw van de nieuwe kerk heroverwogen, dankzij de belangstelling van Dom Pedro II en zijn dochter, prinses Isabel. In 1871 werd de bouw van een nieuwe Matrix officieel beslist, maar het zou tijd kosten om te materialiseren. In 1876 presenteerde / toonde de Italiaanse architect Federico Roncetti een project in neo-renaissance stijl, dat werd geweigerd. Het huidige gebouw van de kathedraal begon pas in 1884 te worden gebouwd. Het project werd uitgevoerd in opdracht van de Bahiaanse ingenieur en architect Francisco Caminhoá, die een gebouw in neogotische stijl bedacht, in die tijd heel modieus, vooral geïnspireerd door de oude kathedralen van het noorden. Frankrijk. Het werk werd uitgevoerd door de aannemer van Manuel Pereira Jerônimo, de zoon van een van de eerste families die zich in de stad vestigde, van het eiland Pico op de Azoren. De bouw van de kathedraal stopte niet na de proclamatie van de Republiek en volgde tot 1901, toen de werken een periode van verlamming ingingen. Onder het commando van ingenieur Heitor da Silva Costa betrad het werk een tweede fase van intense activiteit in 1918. Uiteindelijk, op 29 november 1925, werd het nieuwe hoofdkwartier van Petrópolis ingehuldigd na 37 jaar werk. Het gebouw was echter niet af, zonder de hoofdgevel en de toren, en veel van de binnenhuisinrichting. De werken van de gevel begonnen pas in 1929 en bereikten het rozetniveau in de jaren dertig. De toren zou alleen tussen 1960 en 1969 worden gebouwd. Interieur van de kathedraal. In 1920 werd het decreet dat de keizerlijke familie van Brazilië verbood, geannuleerd en al in 1921 werden de overblijfselen van Dom Pedro II en D. Tereza Cristina gebracht van het klooster van São Vicente de Fora, in Lissabon, naar Rio de Janeiro, waar gehuisvest in de Metropolitan Cathedral. In 1925 werden de overblijfselen overgebracht naar de sacristie van de kathedraal van Petropolis. Uiteindelijk, op 5 december 1939, hebben president Getúlio Vargas en andere autoriteiten het keizerlijke mausoleum ingewijd, waar de keizer en keizerin uiteindelijk werden overgeplaatst. In 1971 werden prinses Isabel en haar man graaf D'Eu begraven in het mausoleum.

in de staat Rio de Janeiro, Brazilië. Het huis van Santos Dumont in Petrópolis is een pittoreske woning ingebed in een steile plaats in de stad. Santos Dumont ontving de uitnodiging voor de zomer in Petrópolis van prinses Isabel, tijdens het gouden seizoen van de stad tijdens het Empire, en bij het aanvaarden van de uitnodiging besloot om een huis te bouwen dat aan hun behoeften zou voldoen. De straat die vandaag wordt gekozen, heet Rua do Encanto en in Petrópolis kreeg het huis de bijnaam "A Encantada". Het huis heeft een aantal eigenaardigheden, zoals een van zijn laatste uitvindingen, dat is de douche met warm water, de enige van Brazilië in die tijd, wordt verwarmd tot alcohol, en ook de externe trap waar men alleen kan beginnen te klimmen met het rechterbeen , en de interne die alleen kan worden verhoogd met het linkerbeen, en de eigenlijke architectuur van het huis waar geen scheidingswanden worden gebruikt tussen de kamers. Het huis heeft drie verdiepingen plus een observatorium boven het dak.

Het werd gesticht in 1853 in de stad Petrópolis, staat van Rio de Janeiro, door de Duitse kolonist Henrique Kremer, toen kunstenaar met de naam van de Bohemia-brouwerij. Toen hij stierf in 1865, werd het bedrijf achtergelaten met zijn erfgenamen, die het doopten Augusto Kremer & Co .. Kort na een decennium met de scheiding van de partners, het bedrijf was de baas van Frederico Guilherme Lindscheid. Ten tijde van de oprichting bewaarde Bohemia de kenmerken van de Duitse bieren van die tijd, met een initiële productie van zesduizend flessen per maand. Het product werd gedistribueerd via wagens, auto's getrokken door dieren enz., En de verkoop gebeurde direct. Later vond de verkoop plaats via dealers in de regio Petrópolis, een berggebied in de staat Rio de Janeiro. In de loop van de tijd werden de bittere en sterke kenmerken van de Duitse bieren aangepast om zich aan te passen aan de markt van die tijd en aan de concurrerende merken, en de smaak werd lichter en minder bitter, en bereikte het punt van hoe het vandaag wordt verkocht. Met de controle in de handen van Frederico veranderde het bedrijf de naam in Imperial Fábrica de Cerveja Nacional en, met zijn dood in 1898, creëerde zijn dochter die getrouwd was met Herique Kremer Jr., de kleinzoon van de oprichter van het bedrijf, de Companhia Cervejaria Bohemia. In 1960 werd het bedrijf gekocht door Companhia Antarctica Paulista, met productie op het moment van tienduizendtal per maand. Momenteel onderdeel van AmBev. In 2002 werd donkere bohemen, Schwarzbier-typebier, gelanceerd met behulp van zeldzame mouten geïmporteerd uit München. Het verschil is een unieke kleur, een speciale, zachtere, meer uitnodigende smaak en een fluweelachtig, romig, romig schuim. In 2003 werd de Bohemia Weiss gelanceerd. Er werd ook de bohemia royall ale gelanceerd, een bier met Engels recept, hoge gisting en een hoog alcoholpercentage (6%), wat resulteert in een sterke en sterke smaak. In 2005 lanceerde het de Boheemse broederschap, een abdijbier. In 2012 opent Bohemia de fabriek in Petrópolis die is gerenoveerd en functioneert als een soort museum en biergedenkteken, met spellen en apparatuur die de deelnemer met de fabriek communiceert en deelt in hun sociale netwerken.

De voorgemonteerde structuur werd in opdracht van de graaf van Eu gebouwd in de ateliers van de Saint-Souver Lés Arras Corporation in Frankrijk. De structuur is geïnspireerd op het Crystal Palace in Londen en het Crystal Palace of Oporto. De graaf wilde prinses Isabel haar groenten kweken. In 1938 was het paleis bedekt met tinnen platen en bakstenen om het Historisch Museum van Petropolis te huisvesten, dat later zou worden overgebracht naar waar het Imperiaal Museum van Petropolis nu opereert. In 1967 werd het paleis gedropt door het National Historical and Artistic Heritage Institute, maar het bleef bedekt. Muren vergelijkbaar met de originele werden geplaatst in het jaar van de viering van het eeuwfeest van het paleis, in 1984. Het Crystal Palace wordt gebruikt voor tentoonstellingen en evenementen, zoals het Bauernfest, een jaarlijks feest ter ere van de Duitse kolonisten van Petropolis. Tegenwoordig zijn de muren van het paleis bedekt met glas, en zoals hierboven gezien werkt het voor historische gebeurtenissen.

In 1822, Dom Pedro I, reizend naar Vila Rica, Minas Gerais, om steun te zoeken voor de beweging van de onafhankelijkheid van Brazilië, was betoverd door het Atlantische bos en het milde klimaat van het berggebied. Hij verbleef in Fazenda do Padre Correia en deed zelfs een aanbod om het te kopen. Geconfronteerd met de weigering van de eigenaar kocht Dom Pedro de Fazenda do Córrego Seco in 1830 voor 20 contos de reis, denkend om hem op een dag te veranderen in het Paleis van Concordia. De opeenvolgende politieke crisis in Portugal en de interne ontevredenheid waren beslissend voor zijn terugkeer naar het geboorteland, waar hij zou sterven zonder terug te keren naar Brazilië. De Fazenda do Córrego Seco werd achtergelaten als een erfenis voor zijn zoon, Dom Pedro II, die daar zijn favoriete zomerresidentie zou bouwen. Op aandringen van Dom Pedro werd het prachtige neoclassicistische gebouw gebouwd, waar het Keizerlijk Museum nu opereert, dat begon in 1845 en werd voltooid in 1862. Om met de bouw te beginnen, tekende Pedro II een decreet op 16 maart 1843, waarmee Petropolis werd gecreëerd. Een groot aantal Europese immigranten, voornamelijk Duitsers, onder het bevel van de ingenieur en superintendent van de Imperial Treasury, majoor Julius Friedrich Koeler, was belast met het opvoeden van de stad, het bouwen van het paleis en het koloniseren van de regio. Het gebouw, gebouwd met middelen uit de persoonlijke gave van de keizer, had het originele ontwerp dat Koeler zelf had opgesteld en werd na zijn dood aangepast door Cristoforo Bonini, die het granieten portiek aan de centrale instantie toevoegde. Als afsluiting van het werk werden belangrijke architecten verbonden aan de Imperial Academy of Fine Arts ingehuurd: Joaquim Cândido Guillobel en José Maria Jacinto Rebelo, met de medewerking van Manuel de Araújo Porto Alegre als decoratie. Het complex werd verrijkt, nog steeds in de jaren 1850, met de tuin gepland en uitgevoerd door de tuinarchitect Jean-Baptiste Binot, onder leiding van de jonge keizer. De vestibule vloer, in Carrara-marmer en zwart marmer uit België, werd gelegd in 1854, en de vloeren en lijsten gemaakt van hardhout, zoals jacaranda, ceder, pau-satijn, roze en vigna, uit de verschillende provincies van het rijk.

zijn Normandische stijl is kenmerkend voor Europese casino's die vóór de Tweede Wereldoorlog succesvol waren in Normandië, en het interieur herinnert aan scenario's van Amerikaanse films, vandaar de stijl in Brazilië. De omgevingen werden gedecoreerd door Doroth Draper, scenograaf van Hollywood's beroemde films. In een gebied van 50.000m2 werd Quitandinha gebouwd als de "Game Capital Bank in Brazilië". Marmeren badkamers, kroonluchters met kristallen hangers en een verlichtingssysteem dat genoeg zou zijn om een ​​stad met 60.000 inwoners te verlichten. De zalen bieden plaats aan maximaal 10.000 personen tegelijk. De top van de Mauá-hal is de grootste ter wereld, 30 m hoog en 50 m in diameter, vergeleken met de klokkentoren van de Sint-Pieterskathedraal in Rome; de Teatro Mecanizado met drie roterende etappes heeft een capaciteit van 2000 personen. Het meer heeft de vorm van de kaart van Brazilië met de vuurtoren op het eiland Marajó. Gasten van Hotel Quitandinha waren miljonairs, actrices, vedetes, politici die het beste wilden halen uit het goede leven. Op 30 mei 1946, de Pres. Dutra verbood het spel in het land en dus eindigde Quitandinha niet als een hotel te overleven, de appartementen werden beetje bij beetje verkocht en vanaf januari 1989 hersteld en momenteel wordt het sociale deel gebruikt voor congressen, evenementen, shows en beurzen.