Privé-excursie over de hele dag door Rome, 9 uur

Haven van Civitavecchia Ophaaltijd 8 uur

De basiliek werd gesticht door de Romeinse keizer Constantijn I over de begraafplaats van St. Paul, waar naar verluidt, na de executie van de apostel, zijn volgelingen een gedenkteken oprichtten, een cella memoriae genaamd. Deze eerste basiliek werd ingewijd door paus Sylvester in 324. [4] In 386 begon keizer Theodosius I met het bouwen van een veel grotere en mooiere basiliek met een schip en vier zijbeuken met een transept. Het werd waarschijnlijk rond 402 door Paus Innocent I ingewijd. Het werk, inclusief de mozaïeken, werd niet voltooid tot het pontificaat van Leo I (440-461). In de 5e eeuw was het groter dan de oude Sint-Pietersbasiliek. De christelijke dichter Prudentius, die het zag ten tijde van keizer Honorius (395-423), beschrijft de pracht van het monument in een paar expressieve lijnen. Onder Leo I werden uitgebreide reparatiewerkzaamheden uitgevoerd na het instorten van het dak als gevolg van brand of bliksem. In het bijzonder werd het transept (dat wil zeggen het gebied rond het graf van Paulus) verhoogd en werd een nieuw hoofdaltaar en pastorie geïnstalleerd. Dit was waarschijnlijk de eerste keer dat er een altaar boven het graf van St. Paul werd geplaatst, dat onaangeroerd bleef, maar grotendeels ondergronds, gezien Leo's nieuw verhoogde vloer. Leo was ook verantwoordelijk voor de bevestiging van de triomfboog en voor het herstellen van een fontein op de binnenplaats (atrium). Onder Paus St. Gregorius de Grote (590-604) werden het hoofdaltaar en de pastorie uitgebreid aangepast. De stoep in het transept werd opgetild en een nieuw altaar werd geplaatst boven het eerdere altaar opgericht door Leo I. De positie was direct boven de sarcofaag van St. Paul. In die periode waren er twee kloosters in de buurt van de basiliek: St. Aristus's voor mannen en St. Stefano's voor vrouwen. De missen werden gevierd door een speciaal lichaam van geestelijken ingesteld door paus Simplicius. In de loop van de tijd zijn de kloosters en de geestelijkheid van de basiliek afgenomen; Paus St. Gregorius II heeft de eerste gerestaureerd en de monniken de zorg van de basiliek toevertrouwd. Omdat het buiten de Aureliaanse muren lag, werd de basiliek in de 9e eeuw beschadigd tijdens een Saraceense overval. Paus Johannes VIII (872-82) versterkte daarom de basiliek, het klooster en de woningen van de boerenstand, [5] die de stad Johannispolis (het Italiaans: Giovannipoli) vormden, die bestond tot 1348, toen een aardbeving het volledig verwoestte. In 937, toen de heilige Odo van Cluny naar Rome kwam, vertrouwde Alberic II van Spoleto, Patriciër van Rome, het klooster en de basiliek toe aan zijn congregatie en Odo plaatste Balduino van Monte Cassino aan het roer. Paus Gregorius VII was abt van het klooster en in zijn tijd presenteerde Pantaleone, een rijke koopman van Amalfi die in Constantinopel woonde, de bronzen deuren van de basiliek Maior, die werden uitgevoerd door Constantinopolitische kunstenaars; de deuren zijn gegraveerd met het gebed van Pantaleone dat de "deuren van het leven" voor hem kunnen worden geopend. [6] Paus Martin V vertrouwde het toe aan de monniken van de congregatie van Monte Cassino. Het werd toen een abdij nullius. De jurisdictie van de abt strekte zich uit over de districten Civitella San Paolo, Leprignano en Nazzano, die allemaal parochies vormden.

The Circus was de grootste zaal van Rome voor ludi, openbare spelen in verband met Romeinse religieuze feesten. Ludi werd gesponsord door vooraanstaande Romeinen of de Romeinse staat ten behoeve van het Romeinse volk (populus Romanus) en goden. De meeste werden jaarlijks of jaarlijks gehouden op de Romeinse kalender. Anderen kunnen worden gegeven om een religieuze gelofte te vervullen, zoals de spelen ter ere van een triomf. In de Romeinse traditie werd de vroegste triomfantelijke ludi in het Circus gezworen door Tarquin de Trots naar Jupiter in het late Regal-tijdperk vanwege zijn overwinning op Pometia. [2] Ludi varieerde in duur en reikwijdte van eendaagse of zelfs halve dag-evenementen tot spectaculaire multi-locatie vieringen die gedurende meerdere dagen werden gehouden, met religieuze ceremonies en openbare feesten, paarden- en wagenrennen, atletiek, toneelstukken en recitals, beestenjachten en gladiator gevechten. Sommige omvatten openbare uitvoeringen. De grotere ludi in het Circus begon met een flamboyante parade (pompa circensis), net als de triomftocht, die het doel van de spelen markeerde en de deelnemers introduceerde. [3] Tijdens het Republikeinse tijdperk van Rome organiseerden de aedielen de spelen. De meest kostbare en complexe van de ludi bood de mogelijkheid om de bekwaamheid, vrijgevigheid en geschiktheid van een aediel voor een hoger ambt te beoordelen. [4] Sommige Circus-evenementen lijken echter relatief kleine en intieme zaken te zijn geweest. In 167 voor Christus trad "fluitspelers, toneelkunstenaars en dansers" op in een tijdelijk stadium, waarschijnlijk opgetrokken tussen de twee centrale banken. Anderen werden met enorme kosten uitgebreid om in de hele ruimte te passen. Een venatio die daar werd gehouden in 169 voor Christus, een van meerdere in de 2e eeuw, gebruikte "63 luipaarden en 40 beren en olifanten", met toeschouwers vermoedelijk veilig gehouden door een aanzienlijke barrière

De site, op een heuvel met uitzicht op de Tiber en toegang tot de Romeinse Pons Sublicius, was al in de tiende eeuw een versterkt benedictijnenklooster. Het klooster ging naar de Tempeliers en na de vernietiging van hun bevel naar de ridders van de hospitaalridders, voorgangers van de huidige Orde van Malta. Radicale wederopbouw vond plaats in de 15e tot de 17e eeuw. De villa kreeg extraterritorialiteit in 1869. [3] Op de piano is nobile een verzameling portretten van de grootmeesters van de Orde.

Het Capitolium of Capitoline Hill (/ kæpɪtəˌlaɪn, kəpɪ - /; [1] [2] Italiaans: Campidoglio [kampidɔʎʎo]; Latijn: Mōns Capitōlīnus [moːns kapɪtoːliːnʊs];), tussen het Forum en de Campus Martius, is een van de Zeven Heuvels van Rome. De heuvel was vroeger bekend als Mons Saturnius, opgedragen aan de god Saturnus. Het woord Capitolium betekende eerst de tempel van Jupiter Optimus Maximus later hier gebouwd, en daarna werd het gebruikt voor de hele heuvel (en zelfs andere tempels van Jupiter op andere heuvels), dus Mons Capitolinus (het adjectief zelfstandig naamwoord van Capitolium). Oude bronnen verwijzen de naam naar caput ("hoofd", "top") en het verhaal was dat bij het leggen van de grondslagen voor de tempel, het hoofd van een man werd gevonden, [3] sommige bronnen zeiden zelfs dat het het hoofd was van wat Tolus of Olus. Het Capitolium werd door de Romeinen beschouwd als onverwoestbaar en werd aangenomen als een symbool van de eeuwigheid

Het Vittorio Emanuele II-monument (Italiaans: "Monumento Nazionale a Vittorio Emanuele II"), ook bekend als de (Mole del) Vittoriano, Il Vittoriano, of Altare della Patria (Engels: "Altaar van het vaderland"), is een monument gebouwd ter ere van Victor Emmanuel II, de eerste koning van een verenigd Italië, gevestigd in Rome, Italië. [1] Het bevindt zich op een terrein tussen de Piazza Venezia en de Capitolijnse heuvel. Het wordt momenteel beheerd door het Polo Museale del Lazio, het Italiaanse ministerie van Defensie en het Museo Centrale del Risorgimento Italiano (Museo centrale del Risorgimento al Vittoriano). De eclectische structuur werd ontworpen door Giuseppe Sacconi in 1885. Gevestigde Italiaanse beeldhouwers, zoals Leonardo Bistolfi en Angelo Zanelli, maakten zijn sculpturen landelijk. [2] Het werd ingehuldigd op 4 juni 1911 en voltooid in 1935. [3] Het ontwerp is een neoklassieke interpretatie van het Forum Romanum. Het beschikt over trappen, Corinthische zuilen, fonteinen, een ruiterbeeldhouwwerk van Victor Emmanuel II en twee standbeelden van de godin Victoria die op quadrigas rijdt. De basis huisvest het museum van de Italiaanse eenwording [4] [5] en in 2007 werd een panoramische lift aan het gebouw toegevoegd, waardoor bezoekers naar het dak konden rijden voor 360-graden uitzicht over Rome. [6] De structuur is 135 m (443 voet) breed en 70 m (230 voet) hoog. Als de quadrigae en gevleugelde overwinningen zijn inbegrepen, bereikt de hoogte 81 m (266 ft). [4] Het heeft een totale oppervlakte van 17.550 vierkante meter. [7] Het monument heeft een grote nationale betekenis. Het is een architectonisch en artistiek eerbetoon aan het Italiaanse Risorgimento: het complexe proces van eenmaking dat Victor Emmanuel II in de tweede helft van de 19e eeuw ondernam. Het wordt beschouwd als een nationaal symbool van Italië en het organiseert elk jaar belangrijke nationale vieringen. [1] De grootste jaarlijkse vieringen zijn Liberation Day (25 april), Republic Day (Italiaans: "Festa della Repubblica Italiana") (2 juni) en Armed Forces Day (Italiaans: "Giornata dell'Unità Nazionale en delle Forze Armate") (november 4e). Tijdens deze vieringen brengen de Italiaanse president en de hoogste regeringsfunctionarissen een eerbetoon aan de onbekende soldaat en degenen die stierven in de lijn van hun plicht door een lauwerkrans te leggen.

De fontein op de kruising van drie wegen (tre vie) [3] markeert het eindpunt [4] van de 'moderne' Acqua Vergine, de nieuw leven ingeblazen Aqua Maagd, een van de aquaducten die water leverden aan het oude Rome. In 19 voor Christus, zogenaamd met de hulp van een maagd, plaatsten Romeinse technici een bron van zuiver water op ongeveer 13 km (8,1 mijl) van de stad. (Deze scène wordt gepresenteerd op de voorgevel van de huidige fontein.) De uiteindelijke indirecte route van het aquaduct duurde echter ongeveer 22 km (14 mijl). Deze Aqua-Maagd leidde het water in de Baden van Agrippa. Het diende Rome meer dan 400 jaar. [5] Commissie, constructie en ontwerp In 1629 paus Urbanus VIII, die de eerdere fontein onvoldoende dramatisch vond, vroeg Gian Lorenzo Bernini mogelijke renovaties te schetsen, maar het project werd verlaten toen de paus stierf. Hoewel Bernini's project nooit is gebouwd, zijn er veel Bernini-aanrakingen in de fontein zoals die vandaag de dag bestaat. Een vroeg, invloedrijk model van Pietro da Cortona, bewaard in de Albertina, Wenen, bestaat ook, evenals verschillende vroege 18e-eeuwse schetsen, meest ongetekende, evenals een project toegeschreven aan Nicola Michetti [6] een toegeschreven aan Ferdinando Fuga [7] ] en een Frans ontwerp van Edmé Bouchardon. [8] Competities waren populair geworden tijdens het barokke tijdperk om gebouwen, fonteinen en de Spaanse trappen te ontwerpen. In 1730 organiseerde Paus Clemens XII een wedstrijd waarin Nicola Salvi aanvankelijk verloor van Alessandro Galilei - maar vanwege het geschreeuw in Rome over een Florentijn die had gewonnen, kreeg Salvi sowieso de opdracht. [9] Het werk begon in 1732. Salvi stierf in 1751 met zijn werk voor de helft af, maar hij had ervoor gezorgd dat het lelijke teken van een kapper het ensemble niet zou bederven door het achter een gebeeldhouwde vaas te verbergen, [10] genaamd door Romeinen de asso di coppe, de "Ace of Cups", vanwege de gelijkenis met een Tarot-kaart. [11] Vier verschillende beeldhouwers werden ingehuurd om de decoraties van de fontein te voltooien: Pietro Bracci (wiens beeld van Oceanus in de centrale nis zit), Filippo della Valle, Giovanni Grossi en Andrea Bergondi. [12] Giuseppe Pannini werd ingehuurd als architect. [13] De Trevifontein werd in 1762 voltooid door Pannini, die de huidige allegorieën verving voor geplande sculpturen van Agrippa en Trivia, de Romeinse maagd. Het werd officieel geopend en ingehuldigd op 22 mei door Paus Clemens XIII. Het grootste deel van het stuk is gemaakt van Travertijnsteen, gewonnen in de buurt van Tivoli, ongeveer 35 kilometer (22 mijl) ten oosten van Rome.

Het Pantheon van alle goden") is een voormalige Romeinse tempel, nu een kerk, in Rome, Italië, op de plaats van een eerdere tempel die in opdracht van Marcus Agrippa werd gebouwd tijdens het bewind van Augustus (27 v.Chr. - 14 n.Chr.). Het werd voltooid door keizer Hadrianus en waarschijnlijk ingewijd rond 126 n.Chr. De bouwdatum is onzeker, omdat Hadrianus ervoor koos de nieuwe tempel niet in te schrijven, maar eerder de inscriptie van Agrippa's oudere tempel, die was afgebrand, te behouden. Het gebouw is rond met een portiek van grote granieten Corinthische zuilen (acht in de eerste rij en twee groepen van vier achter) onder een fronton. Een rechthoekige vestibule verbindt de veranda met de rotonde, die zich onder een betonnen koepel bevindt, met een centrale opening (oculus) naar de hemel. Bijna tweeduizend jaar na de bouw is de koepel van het Pantheon nog steeds de grootste koepel van ongewapend beton ter wereld.[3] De hoogte tot de oculus en de diameter van de binnencirkel zijn hetzelfde, 43 meter (142 voet).

Het Forum Romanum, ook bekend onder de Latijnse naam Forum Romanum (Italiaans: Foro Romano), is een rechthoekig forum (plaza) omgeven door de ruïnes van verschillende belangrijke oude overheidsgebouwen in het centrum van de stad Rome. Burgers van de oude stad noemden deze ruimte, oorspronkelijk een marktplaats, het Forum Magnum, of eenvoudigweg het Forum.

Het Colosseum of Colosseum, ook bekend als het Flavische amfitheater (Latijn: Amphitheatrum Flavium; Italiaans: Anfiteatro Flavio [aɱfiteˈaːtro ˈflaːvjo] of Colosseo [kolosˈsɛːo]), is een ovaal amfitheater in het centrum van de stad Rome, Italië. Het is gebouwd van travertijn, tufsteen en baksteenbeton en is het grootste amfitheater dat ooit is gebouwd. Het Colosseum ligt net ten oosten van het Forum Romanum. De bouw begon onder keizer Vespasianus in 72 na Christus en werd voltooid in 80 na Christus onder zijn opvolger en erfgenaam Titus. Verdere wijzigingen werden aangebracht tijdens het bewind van Domitianus (81–96).

Het Janiculum (/dʒənɪkjʊləm/; Italiaans: Gianicolo, uitgesproken als [dʒaˈniːkolo]) is een heuvel in het westen van Rome, Italië. Hoewel de op een na hoogste heuvel (de hoogste is Monte Mario) in de hedendaagse stad Rome, komt de Janiculum niet voor onder de spreekwoordelijke Zeven Heuvels van Rome, omdat hij ten westen van de Tiber ligt en buiten de grenzen van de oude stad.

De pauselijke basiliek van Sint-Pieters in het Vaticaan (Italiaans: Basilica Papale di San Pietro in Vaticano), of eenvoudigweg de Sint-Pietersbasiliek (Latijn: Basilica Sancti Petri), is een Italiaanse renaissancekerk in Vaticaanstad, de pauselijke enclave binnen het Vaticaan. stad Rome.