Privé dagtocht door oude slagvelden (Troy & Gallipoli)

De Dardanellen (Grieks: Δαρδανέλλια, geromaniseerd: Dardanéllia), ook bekend uit de klassieke oudheid als de Hellespont (/ ˈhɛlɪspɒnt /; Klassiek Grieks: Ἑλλήσποντος, geromaniseerd: Hellēspontos, letterlijk 'Zee van Helle', natuurlijke zeestraat), is een internationaal belangrijke waterweg in het noordwesten van Turkije die deel uitmaakt van de continentale grens tussen Europa en Azië en het Aziatische Turkije scheidt van het Europese Turkije. Een van 's werelds smalste zeestraten die wordt gebruikt voor internationale navigatie, de Dardanellen verbindt de Zee van Marmara met de Egeïsche Zee en de Middellandse Zee, terwijl ze via de Bosporus ook doorgang naar de Zwarte Zee mogelijk maakt. De Engelse naam Dardanellen is een afkorting van Strait of the Dardanelles. Tijdens de Ottomaanse tijd was er aan weerszijden van de zeestraat een kasteel. Deze kastelen werden samen de Dardanellen genoemd, waarschijnlijk genoemd naar Dardanus, een oude stad aan de Aziatische oever van de zeestraat die op zijn beurt zijn naam zou ontlenen aan Dardanus, de zoon van Zeus.

Het Trojaanse paard is een verhaal uit de Trojaanse oorlog over de uitvlucht die de Grieken gebruikten om de onafhankelijke stad Troje binnen te dringen en de oorlog te winnen. In de canonieke versie construeerden de Grieken na een vruchteloze 10-jarige belegering een enorm houten paard en verborgen een selecte groep mannen erin, waaronder Odysseus. De Grieken deden alsof ze wegzeilden, en de Trojanen trokken het paard als overwinningstrofee hun stad in. Die nacht kroop het Griekse leger uit het paard en opende de poorten voor de rest van het Griekse leger, dat onder dekking van de nacht was teruggevaren. De Grieken trokken de stad Troje binnen en vernietigden deze, waardoor de oorlog werd beëindigd. Metaforisch gezien betekent een "Trojaans paard" elke truc of list die ervoor zorgt dat een doelwit een vijand uitnodigt in een veilig beschermd bastion of plaats. Een kwaadaardig computerprogramma dat gebruikers ertoe verleidt het bewust uit te voeren, wordt ook wel een "Trojaans paard" of gewoon een "Trojaans paard" genoemd.

Een groot deel van de omgeving is zichtbaar vanaf de oude tempel van Athene, gebouwd op een trachietrotsen. Het uitzicht vanuit deze tempel op een heldere dag strekt zich uit tot het nabijgelegen Lesbos in het zuiden, Pergamum in het zuidoosten en de berg Ida in Frygië in het oosten. In het noorden stroomt de Tuzla-rivier. In het noordwesten markeren twee enorme Helleense zuilen nog steeds de poort naar de stad.

Na het verlaten van de Platonische Academie in Athene, ging Aristoteles (vergezeld van Xenocrates) naar Assos, waar hij werd verwelkomd door koning Hermias, en opende een Academie in deze stad. Aristoteles trouwde ook met Pythias, de geadopteerde dochter van Hermias. In de Academie van Assos werd Aristoteles een leider van een groep filosofen, en samen met hen maakte hij innovatieve observaties over zoölogie en biologie. Toen de Perzen Assos aanvielen, werd koning Hermias gepakt en ter dood gebracht. Aristoteles vluchtte naar Macedonië, dat werd geregeerd door zijn vriend koning Filips II van Macedonië. Daar gaf hij les aan Philips zoon, Alexander de Grote. Bij de ingang van de stad staat een modern standbeeld van Aristoteles.

De Gallipoli-campagne, ook wel bekend als de Dardanellen-campagne, de Slag om Gallipoli of de Slag om Çanakkale (Turks: Çanakkale Savaşı), was een campagne van de Eerste Wereldoorlog die plaatsvond op het schiereiland Gallipoli (Gelibolu in het huidige Turkije), vanaf 17 februari 1915 tot 9 januari 1916. De Entente-machten, Groot-Brittannië, Frankrijk en Rusland, probeerden het Ottomaanse Rijk, een van de Centrale Mogendheden, te verzwakken door de controle over de zeestraten over te nemen die een aanvoerroute naar het Russische rijk vormden. De aanval van de geallieerden op Ottomaanse forten bij de ingang van de Dardanellen in februari 1915 mislukte en werd gevolgd door een amfibische landing op het Gallipoli-schiereiland in april 1915 om de Ottomaanse hoofdstad Constantinopel (Istanbul) te veroveren.

De landing bij Anzac Cove op zondag 25 april 1915, ook bekend als de landing bij Gaba Tepe, en voor de Turken als de Arıburnu Battle, maakte deel uit van de amfibische invasie van het Gallipoli-schiereiland door de strijdkrachten van het Britse Rijk, die begon de landfase van de Gallipoli-campagne van de Eerste Wereldoorlog. De aanvalstroepen, voornamelijk van het Australische en Nieuw-Zeelandse legerkorps (ANZAC), landden 's nachts op de westelijke (Egeïsche Zee) kant van het schiereiland. Ze werden 1,6 km ten noorden van hun beoogde landingsstrand aan land gezet. In de duisternis raakten de aanvalsformaties in de war, maar de troepen trokken geleidelijk landinwaarts, onder toenemende tegenstand van de Ottomaanse Turkse verdedigers. [Nb 1] Niet lang nadat ze aan land waren gekomen, werden de plannen van de ANZAC verworpen en werden de compagnieën en bataljons geworpen in de strijd stuk-maaltijd, en ontving gemengde bevelen. Sommigen gingen op weg naar hun beoogde doelen, terwijl anderen naar andere gebieden werden omgeleid.