Porto Halve dag privé Tuk Tuk-tour

Dit klassieke gebouw werd gebouwd in 1910 bovenop de ruïnes van het Real Theatre, dat in 1908 afbrandde. Met stilistische emblemen die pijn, kwaliteit, haat en liefde vertegenwoordigen. De voorgevel is geïnspireerd op de renovatie in de stijl van Luís XVI, die typerend is voor de vroege jaren van de 20e eeuw, namelijk in Frankrijk. Ontworpen door Marques da Silva, wordt het beschouwd als een gebouw van algemeen belang. Zijn belangrijkste doelstellingen waren het creëren en presenteren van theatershows, van verschillende genres, en het aanmoedigen van een betere openbare beschikbaarheid van specialistische, klassieke en hedendaagse theaterwerken, verspreid over het nationale en internationale dramarepertoire. Naast het nationale theater São João, het hoofdkantoor, verbindt het gebouw het Carlos Alberto-theater met het klooster van São Bento da Vitória.

Deze romaanse muur werd gebouwd in de 12e eeuw, die de administratieve en urbanistische omvang van Porto afbakende, na een lange periode van verspreide bevolking. Van dit bouwwerk zijn er belangrijke overblijfselen die in de tussenliggende jaren niet zijn vernietigd.

Wereld cultureel erfgoed, het werd gebouwd in 1538 en werd pas rond 1670 gesloten. In eerste instantie werd het opgericht om de Augustijnse broeders van het klooster van Grijó te huisvesten. Later, tijdens de burgeroorlog van 1832-1834, vestigde het liberale leger zich in het klooster. Als gevolg van de oorlog en de voortdurende aanvallen die het heeft ondergaan, was het in een vreselijke staat van verval en verwaarlozing, tot in 1834 met de oprichting van de Koninklijke Broederschap van Vrouwe van de Pilar en later de Groep Vrienden van het Klooster van Serra do Pilar, in 1925, werd het hele gebouw teruggevonden. De kerk, van cirkelvormig plan, heeft de koepel omringd door een balkon; het klooster is ook rond, met 36 Ionische kolommen, het enige voorbeeld in Portugal. Vanaf het grote terras kan men het hele riviergebied van Porto en Gaia zien tot aan de Arrábida-brug, en het historische centrum, met de nadruk op de kathedraal en de D. Luís I-brug. In de tegenovergestelde richting kan men zien dat de zone van Fontainhas en de São João-brug.

Gepland door de ingenieur Teófilo Seyrig, een discipel van Eiffel, werd het ingewijd in 1886 en bestaat uit twee overlappende ijzeren dekken. De brug is 395 meter lang en 8 meter breed, en de boog wordt nog steeds beschouwd als de grootste ter wereld in gesmeed ijzer. Tegenwoordig wordt het bovendek gebruikt door de metro van Porto, die het gebied van de kathedraal van Porto verbindt met de tuin van Morro en met de Avenida da República in Vila Nova de Gaia.

De belangrijkste gotische tempel van de stad, waarvan de bouw begon in de veertiende eeuw. Het is een van de belangrijkste werken van de barok, door zijn vergulde interieur uit de zeventiende en achttiende eeuw. Het was de uitbundigheid van zijn vergulde bewerkte houtwerk dat graaf Raczinsky ertoe bracht het als de 'kerk van goud' te beschrijven. En overweldigd voegt hij eraan toe: 'De gilde van deze kerk is zo mooi en rijk dat veel verder gaat dan alles wat ik in Portugal en in de hele wereld heb gezien'. Het is de moeite waard om op te merken, de boom van Jesse, evenals de catacomben. Het is een nationaal monument sinds 1910 en werelderfgoed door UNESCO sinds 1996.

Een nationaal monument, het Palácio da Bolsa (beurspaleis), is het eigendom en hoofdkantoor van de handelsvereniging van Porto. Het werd ontworpen door Joaquim da Costa Lima in een neoklassieke stijl in 1842. Gelegen in het historische centrum, is het een van de meest bezochte monumenten met de beroemde Arabische kamer als het belangrijkste hoogtepunt. Het Stock Exchange Palace, een cultureel en conferentiecentrum, is een locatie met unieke omstandigheden voor het organiseren van evenementen en uitstekende initiatieven. Opgenomen in de Urban Wine Route. Toegankelijk voor personen met beperkte mobiliteit via een zij-ingang.

Bestaand sinds 1885, wordt dit plein omringd door Mercado Ferreira Borges en Palácio da Bolsa, gelegen in het historische centrum. Hier is een kleine tuin, waaronder een ondergrondse parkeergarage is gebouwd en een monument voor de Infante D. Henrique, ingehuldigd ter gelegenheid van het 5e eeuwfeest van zijn dood. De bouw ervan begon in 1894, werd voltooid in 1900 en vertegenwoordigt de triomf van de Portugese navigatie en het geloof.

Deze prachtige botanische tuin is een van Porto's meest geliefde ontsnappingen, met gazons verweven met zonovergoten paden en bezaaid met fonteinen, sculpturen, gigantische magnolia's, camelia's, cipressen en olijfbomen. Het is eigenlijk een mozaïek van kleine tuinen die zich beetje bij beetje openen terwijl je wandelt - net als het prachtige uitzicht op de stad en Rio Douro.

Deze markt werd gebouwd in 1885, in opdracht van de gemeenteraad, ter vervanging van de oude Mercado da Ribeira (Ribeira-markt). Het opereerde gedurende een zeer korte periode als een markt en werd voor verschillende doeleinden gebruikt. Het reproduceert een belangrijk voorbeeld van ijzerarchitectuur in Porto, dat later werd gerenoveerd tot een entertainmentlocatie, waar nu Hard Club is gevestigd.

Een neoklassiek gebouw, gebouwd in de 19e eeuw, volgens een project van de ingenieur Jean F. G. Colson. Het heeft twee gevels, een met uitzicht op de rivier de Douro en een met uitzicht op de stad. Let op de structurele oplossingen die gebruik maakten van ijzer in combinatie met andere materialen - steen, baksteen of hout - afhankelijk van de functionaliteit van de verschillende ruimtes. In 1987 werd besloten om het toekomstige Museum van Transport en Communicatie te huisvesten in het gebouw van de gelijknamige vereniging. Hiervoor werden volgens het project van de architect Eduardo Souto Moura restauratie- en aanpassingswerken uitgevoerd. De Association for the Transport and Communications Museum (Associação para o Museu dos Transportes e Comunicações-A.M.T.C) beheert ook een congrescentrum, verspreid over verschillende gebieden in het gebouw van Alfândega Nova do Porto.

Zeventiende-eeuwse kerk waarvan de klassieke gevel uit de jaren 1850 dateert. Het project is toegeschreven aan de architect / schilder Nicolau Nasoni. Het altaarstuk, in Porto rococo-stijl, werd beschouwd als een stilistisch revolutionair stuk. Gebouw aangewezen nationaal monument.

Deze tuin, beter bekend als Cordoaria-tuin, wordt sinds 1924 João Chagas-tuin genoemd. De naam die het meest bekend is, is te danken aan de activiteit van de touwmakers die hier ongeveer 200 jaar verbleven - in de nieuwe touwmakers. In de negentiende eeuw besloot de gemeente de Praça da Cordoaria om te vormen tot een openbaar gebied. Het project, van de Duitse tuinarchitect Emile David, werd gebouwd in 1865/1866. In de tuin staan beelden van Ramalho Ortigão en António Nobre en een reeks sculpturen van Juan Muñoz uit 2001, evenals "O rapto de Ganímedes" (ontvoering van Ganímedes). In het kader van Porto 2001, Culturele Hoofdstad van Europa, is deze tuin gerenoveerd.

De Clérigos-kerk is een barokke kerk in de stad Porto, in Portugal. De hoge klokkentoren, de Torre dos Clérigos, is vanuit verschillende punten van de stad te zien en is een van de meest karakteristieke symbolen.

Kerk gebouwd in de tweede helft van de achttiende eeuw. Vanwege zijn architectuur en interieurgravures wordt het beschouwd als een van de meest opmerkelijke gebouwen van Porto Rococo. In 1912 was de zijgevel bedekt met tegels. De tekeningen op die tegels zijn ontworpen door Silvestre Silvestri. Het zijn figuratieve composities die verwijzen naar de cultus van Nossa Senhora (Onze-Lieve-Vrouw). Gebouw aangewezen nationaal monument.

De Fontein van de leeuwen (Portugees: Fonte dos Leões), is een 19e-eeuwse fontein gebouwd door het Franse bedrijf Compagnie Générale des Eaux pour l'Etranger. Gegoten door de Val d’Osne-gieterij in Frankrijk, het is grotendeels een kopie van de fontein op het stadhuisplein van Leicester, Engeland

Granieten gebouw uit 1582, herbouwd in 1767 in neoklassieke stijl, volgens het ontwerp van de architect Eugénio dos Santos, op initiatief van João de Almada e Melo en gefinancierd door Companhia Geral da Agrigultura das Vinhas do Alto Douro. Het presenteert een geometrische reeks vensters (103 in totaal). Dit veelhoekige gebouw heeft 4 gevels, waarvan er twee verband houden met de hoofdfuncties: de hoofdgevel, aan de Rua de São Bento da Vitória, biedt toegang tot de sector Court. De andere gevel, die uitkwam op de Cordoaria-tuin, was vroeger gebouwd voor de directe doorgang van gevangenen en is momenteel de hoofdingang van het gebouw. Camilo Castelo Branco, die een van de beroemdste schrijvers van Portugal was en werd beschuldigd van overspel, evenals de beroemde Zé do Telhado die werd beschuldigd van diefstal, werd hier bewaard. Tussen 1999 en 2002 werd het gebouw gerestaureerd onder leiding van Eduardo Souto de Moura en Humberto Vieira, tot het huidige Portugese centrum voor fotografie, inclusief een tentoonstellingscentrum.

Het gebouw waar de bibliotheek zich nu bevindt werd ingehuldigd in 1906. Speciale vermelding gaat naar de prachtige Art Nouveau-gevel met neogotische details. Aan de binnenkant is de bibliotheek ingericht in geverfd gips dat hout imiteert en presenteert een prachtige trap die het verbindt met de bovenste verdieping - een van de eerste gewapende betonwerken in Porto. Ook de aandacht waard is het enorme gebrandschilderde dakraam, met het monogram en het motto van de bibliotheek: 'Decus in Labore'. In 2008 beschouwde de Engelse krant The Guardian deze bibliotheek als de derde mooiste ter wereld, net als de Lonely Planet in zijn gids "Lonely Planet's Best in Travel 2011", waarin hij het omschreef als een 'Art Nouveau-juweeltje' en met name zijn 'neo noemde -Gothic planken 'en de' hangende rode trap '.