Porto : Douro riviercruise in een kleine groep met portwijn

Tijdens de tour krijgt u de gelegenheid om de meest emblematische gebieden van beide steden vanaf de zee te bezoeken. Enkele van de iconische elementen die u zult zien zijn de wijngrotten, de Ouro-straat, de Clerics-kerk, de Rabelo-boten (gebruikt om de wijnvaten uit het noorden van de rivier te vervoeren) en ook de monding van de Douro, een beschermd gebied met veel dieren in het wild.

Douro Marina werd in februari 2012 voor het publiek geopend. In totaal kwamen de werkzaamheden overeen met een investering van 8,5 miljoen euro, waarvan 2,5 miljoen bestemd voor drijvend materieel. Het dok heeft een capaciteit voor 300 schepen, tot 20 meter lang. De haven heeft een gebied voor reparatie en onderhoud van boten, winkels, restaurants en enkele bedrijven die verband houden met watersport.

Afurada ligt aan de rand van de rivier de Douro, vrijwel naast de monding en heeft een oppervlakte van 6.500 inwoners. De eerste bewoners waren toegewijd aan de visserij, omdat het de bijna en enige economische activiteit was.

De Arrábida-brug is een boogbrug over de rivier de Douro die Porto met Vila Nova de Gaia verbindt. Sinds de jaren dertig was het noodzakelijk om alternatieve verbindingen naar de oude bruggen (D. Maria Pia- en Luís I-bruggen) te creëren om te kunnen reageren op de toenemende verkeersstroom. Bij de bouw in 1963 had de brug de grootste boog van gewapend beton van welke brug dan ook ter wereld. De Arrábida-brug was de tweede brug tussen Porto en VN Gaia die voor het wegverkeer werd gebouwd en was een van de zes bruggen in de stad Porto. Het zijn, in volgorde van constructie: de Luís I-brug, de Arrábida-brug zelf, de São João-brug, de Freixo-brug en de Infante-brug. Op 22 juni 1963 werd de Arrábidabrug uiteindelijk ingehuldigd, tijdens het mandaat van Nuno Pinheiro Torres, met vier liften, zodat voetgangers de afstand van zeventig meter van de rivier tot het bord konden overbruggen, waardoor het oversteken van voetgangers veel gemakkelijker werd. Halverwege de jaren negentig stopten de liften met werken.

Het Trammuseum, opgericht in 1992, met als doel een grote collectie elektrische auto's en andere voertuigen, met een grote historische en erfgoedwaarde, te behouden en tentoon te stellen, biedt bezoekers de mogelijkheid om de geschiedenis en ontwikkeling van het openbaar vervoer op rails van dichtbij te leren kennen in de stad Porto. Het is gevestigd in een gebouw waar vroeger de thermo-elektrische centrale van Massarelos functioneerde, die in 1915 werd gebouwd om energie te produceren voor de elektrische voertuigen die door de stad reden. Als je de tram binnenstapt, is het alsof je in het verleden duikt. Het interieur blijft trouw aan het ontwerp van het begin van de 20e eeuw, waar hout en ijzer de boventoon voeren. De rugleuningen van de stoelen hebben een bijzonder kenmerk: ze bewegen, waardoor de passagier tijdens de reis kan kiezen welke kant hij op wil. Als u Porto bezoekt, stap dan zeker op lijn 1 en laat u verrassen door het prachtige landschap van deze onvergetelijke route.

Het werd gebouwd in 1776 en is door pilasters in drie delen verdeeld: in het centrale deel een poort met een gebroken fronton, met een nis waarin we het beeld kunnen zien van de patroonheilige, S. Pedro Gonçalves Telmo, en twee zuilen met daarop Corinthische kapitelen. Bovenaan twee zijramen en een rond raam. Aan de zijkanten zijn de klokkentorens aan weerszijden bekroond met ornamenten en bekroond door een ijzeren kruis. Er is een klok tussen de klokkentorens en de koepel. De gevel is bedekt met tegels.

Het New Customs-gebouw, gebouwd in de tweede helft van de 19e eeuw, werd ontworpen door de Franse architect Jean Colson, in navolging van de sterke handelsdynamiek die Porto destijds kenmerkte, gecentreerd aan de oevers van de Douro. Vervolgens wordt het nieuwe douanegebouw ingehuldigd, met een berucht contrast met de architectuur van de oude 15e-eeuwse gebouwen, kenmerkend voor Ribeira. Samengesteld uit een centraal lichaam en twee symmetrische zijlichamen, gebruikte Colson in wezen ijzer in de constructie, maar met de bijzonderheid van het toevoegen van andere materialen zoals steen, kleine bakstenen en hout. Naarmate de bouw vorderde, werden er echter wijzigingen en verschillende soorten constructies geïntroduceerd: hardstenen pilaren en stenen gewelven op de begane grond, ijzeren kolommen en gewelven op de tussenliggende verdiepingen tot metalen en houten constructies. In het centrale lichaam wordt de bovenste verdieping bekroond door een uniek Riga eiken dak. Het is een van de grootste en meest bekroonde congrescentra van het land

Het gemeentepark Virtudes ligt in wat vroeger de “Companhia Hortícola Portuense” was. Ontworpen door José Marques Loureiro (1830-1898), werd het in 1965 gekocht door het stadhuis van Porto en gerenoveerd in 1998. Een van de bijzonderheden van deze tuin is dat hij verticaal is, met andere woorden, hij ontwikkelt zich in terrassen langs de helling, zodat je vrijwel overal een uniek uitzicht hebt op de Alfândega, de rivier de Douro en Vila Nova de Gaia. In het Cristal-paleis heeft de architect Thomas Dillen Jones een architectonisch ontwerp gegeven, dat hij in graniet, ijzer en video heeft gebouwd en dat Crystal Palace naar zijn model heeft laten zien. Gebouwd in het centrum van Porto, is dit een tuin voor de Berlijnse projecten van Emil David (1839-1873), geen eigenaar van het gebouw van het Cristalpaleis.

De Clérigos-toren, ontworpen door de Italiaanse architect Nicolau Nasoni, is ruim 75 meter lang en werd voltooid in 1763. Aanvankelijk had de functie als klokkentoren, maar door de jaren heen werd hij ook gebruikt als oriëntatiepunt voor boten. evenals een strategisch punt voor militaire veldslagen. Het bezoek aan de Clérigos-toren omvat een wandeling van 225 treden naar de top, waar u kunt genieten van een panoramisch uitzicht over de stad Porto en Gaia.

De waterkant van Vila Nova de Gaia is sinds de 18e eeuw een belangrijke scheepswerf en handelspost. De Gaia-kade staat bekend om zijn portwijn, aangezien hier eeuwenlang de rivierhaven lag, van waaruit verschillende goederen werden geëxporteerd en geïmporteerd. De Rabelo-boten zouden hier voor anker gaan en de vaten wijn zouden worden gelost om te rijpen in de kelders van de meer dan 50 wijnbedrijven in Gaia, waar de reeds gevormde wijn zou worden gebotteld en klaar om te worden geëxporteerd. Dankzij een ingrijpende verbouwing, die in 2003 werd afgerond en deze kade nog aantrekkelijker maakte voor recreatie en toerisme, won deze ruimte de 'Tourism Award - Enhancement of Public Space'. Dit is het gebied waar alle portwijnkelders zich bevinden. De meeste bieden rondleidingen aan waarbij ze uitleggen hoe de wijn wordt gemaakt, opgeslagen en gedistribueerd, en leren via een proeverij hoe je verschillende soorten portwijn kunt onderscheiden. Er zijn ongeveer 30 verschillende kelders.

Rabelo-boten zijn typisch voor de rivier de Douro. Decennia lang vervoerden zij de beroemde Port tussen het afgelegen wijngebied en de kelders in Vila Nova de Gaia. Omdat er geen wegen of spoorwegen waren, hadden de producerende boerderijen alleen de rivier als transportmiddel voor de vaten. In die tijd waren er nog geen dammen gebouwd, dus de rivier de Douro was erg verraderlijk, met snelle stromingen die gevaarlijker werden in de nauwe kloven en kloven. De taak van het zeilen vereiste dus ervaren zeilers die de kostbare nectar naar een veilige haven konden brengen. Met de voltooiing van de spoorlijn wordt aangenomen dat de laatste reis van deze schepen voor het vervoer van port in 1964 plaatsvond.

De Ribeira is een van de oudste, meest populaire en typische plekken in de stad. Het maakt deel uit van het historische centrum van Porto, dat op de Werelderfgoedlijst van UNESCO staat en van middeleeuwse oorsprong is. Het is altijd een gebied geweest waar veel handel en verkeer plaatsvond, vanwege de nabijheid van de rivier. In dit deel van de stad woonde een van de meest opvallende en charismatische persoonlijkheden van de stad, de Duque van Ribeira, die bekend werd omdat hij verschillende mensen van de verdrinkingsdood had gered. Voor deze prestatie werd hem na zijn dood een eerbetoon gebracht. Het plein naast de pijler van de Luís I-brug is naar hem vernoemd en heeft een gedenksteen.

Gelegen aan het bovendek van de Luís I-brug, naast Serra do Pilar, biedt Morro Garden een overvloedig groen gebied, een speeltuin en een openluchtauditorium, waar regelmatig shows plaatsvinden. Het heeft ook een belvedère met een panoramisch uitzicht over de stad Porto en de rivier de Douro.

Het Serra do Pilar-klooster is een sobere 17e-eeuwse kerk die sinds 1996 op de Werelderfgoedlijst van UNESCO staat. De kerk, geclassificeerd als Nationaal Monument, valt op door haar ronde plattegrond, bedekt door een imposant halfrond gewelf, omgeven door een balkon en bekroond door een lantaarn. Binnen valt het vergulde en witte houtsnijwerk op. Het heeft een prachtig klooster, ook geclassificeerd als Nationaal Monument, met een rond gewelf met een centrale ribbe ondersteund door 36 Ionische zuilen. Dit maniëristische klooster is een uniek voorbeeld in Portugal, omdat de kerk en het klooster een cirkelvormige plattegrond hebben, een model dat afkomstig is uit de civiele architectuur. De geografische ligging was cruciaal in 1809 tijdens de invasies door Napoleontische troepen en in 1832-33 als militaire basis tijdens de liberale strijd. Verheven tot de status van fort, is het sindsdien omgebouwd tot een artilleriekazerne.

De Luís I-brug is de belangrijkste verbinding tussen Porto en de naburige stad Vila Nova de Gaia. De van metaal gemaakte brug is ongeveer 395 meter lang en 8 meter breed en is verdeeld in twee dekken die zowel het bovenste als het onderste deel van de stad met elkaar verbinden. De man die verantwoordelijk is voor de bouw ervan is Théophile Seyrig, die het bouwde in opdracht van koning Lodewijk I, naar wie het is vernoemd. Seyrig had al met Gustave Eiffel samengewerkt aan de D. Maria Pia-brug en volgde de bouwstijl van zijn meester. De Luís I-brug, voltooid in 1888, is nog steeds een van de meest emblematische punten van de stad Porto.

Met 66,35 hectare ligt het lokale natuurreservaat van de monding van de Douro aan de zuidelijke oever van de riviermonding, vlakbij het vissersdorp Afurada en omvat het Cabedelo en de baai van São Paio. Onder de natuurlijke waarden die het beschermt, gaat het hoogtepunt naar de vogels die hier leven of er doorheen trekken en die gemakkelijk kunnen worden waargenomen, aangezien ze zich bevinden in de trekcorridor die bekend staat als de “Oost-Atlantische Route”. Het bezoek kan vrij worden afgelegd via de hangende loopbrug.

De Passeio Alegre-tuin werd eind 19e eeuw ontworpen en is geclassificeerd als eigendom van openbaar belang. Het is ontworpen door architect Émile David, die tevens de architect is van de Crystal Palace Gardens. Het is een ruimte die rijk is aan flora en veel van de bomen hier zijn eeuwenoud. Bezoekers kunnen genieten van de schaduw en de plek bewonderen waar het water van de rivier de Douro samenvloeit met dat van de Atlantische Oceaan. Je vindt er een granieten fontein, ontworpen door de architect Nicolau Nasoni, de auteur van Torre dos Clerigos. Bekend als de "schildpadfontein", werd het in de 18e eeuw gebouwd om de tuinen van Quinta da Prelada te versieren, en pas in de 20e eeuw werd het overgebracht naar de Passeio Alegre-tuin. De twee obelisken, die een van de ingangen van de tuin markeren, zijn eveneens ontworpen door Nasoni. Mis de muziektent niet, die af en toe wordt gebruikt als podium voor diverse concerten, en de openbare toiletten, gebouwd in 1910.