Porto Begeleide tour naar het historische centrum op een Tuk Tuk

Dit klassieke gebouw werd gebouwd in 1910 bovenop de ruïnes van het Real Theatre, dat in 1908 afbrandde. Met stilistische emblemen die pijn, kwaliteit, haat en liefde vertegenwoordigen. De voorgevel is geïnspireerd op de renovatie in de stijl van Luís XVI, die typerend is voor de vroege jaren van de 20e eeuw, namelijk in Frankrijk. Ontworpen door Marques da Silva, wordt het beschouwd als een gebouw van algemeen belang. Zijn belangrijkste doelstellingen waren het creëren en presenteren van theatershows, van verschillende genres, en het aanmoedigen van een betere openbare beschikbaarheid van specialistische, klassieke en hedendaagse theaterwerken, verspreid over het nationale en internationale dramarepertoire. Naast het nationale theater São João, het hoofdkantoor, verbindt het gebouw het Carlos Alberto-theater met het klooster van São Bento da Vitória.

A Muralha Fernandina do Porto é um dos segredos mais bem guardados da cidade, representando uma importante herança da arquitetura militar. Construída entre 1368 e 1437, esta muralha histórica foi erguida com fundos provenientes da Sisa do Vinho e estende-se por cerca de 3000 passos, com uma altura média de 30 pés.

Bouw uit de twaalfde/dertiende eeuw, in romaanse stijl, die in de loop der jaren is uitgebreid en vernieuwd tot aan de uiteindelijke setting, in de twintigste eeuw, wat resulteerde in een geïdealiseerde reconstructie van de middeleeuwse kathedraal.

Na het nationale beleid opgelegd door de Estado Novo, werden de gebouwen rond de kathedraal, het Casa do Cabido en het Bisschoppelijk Paleis in 1940 gesloopt. In plaats daarvan werd een verhard terras aangelegd, waar een stenen monument werd geplaatst dat de lokale overheid (pelourinho) voorstelde. Het monument, dat in 1945 werd gebouwd, was een reproductie van een tekening uit 1797

Het werd waarschijnlijk gebouwd in de 13e eeuw, hoewel het mogelijk is gebaseerd op een oudere constructie. In 1737 werd het verbouwd; de veranderingen werden ontworpen door Nicolau Nasoni, volgens sommige auteurs. De hoofdgevel is open door een volledige boog geflankeerd door pilasters en bekroond door een versierd fronton. Het centrale raam heeft een stenen balustrade en het fronton - dat de entablature overtreft - onthult het wapen van bisschop D. Rafael de Mendonça. De zijgevels hebben eveneens omlijste ramen met prachtige frontons.

Het ligt in het centrum van de stad en is gebouwd in het begin van de 20e eeuw. Het heeft een glazen en gietijzeren dak ontworpen door de architect Marques da Silva. De lobby is bedekt met twintigduizend verhalende tegels van de schilder Jorge Colaço.

Het plein vindt zijn oorsprong in het begin van de 18e eeuw. Het was in 1718 dat een project voor de verstedelijking van het gebied begon, wat resulteerde in de aanleg van nieuwe straten en een ruim plein, bekend als Praça Nova (Nieuw Plein). Het plein werd aanvankelijk beperkt door de middeleeuwse muren van de stad en door stedelijke paleizen, die nu allemaal verloren zijn gegaan.

Eeuwenlang heette het Praça dos Ferradores (plein van de smeden), die er hun werkplaatsen hadden. In de 18e eeuw werd het Paleis van Viscondes de Balsemão gebouwd aan de oostkant van het plein. Verhuurd op een later tijdstip, diende het als een gastenverblijf en gastheer van de koning Karel Alber uit Sardinië die verbannen kwam naar Porto. Ter ere van hem draagt het Plein zijn huidige naam. In het midden van de tuin staat een monument van Henrique Moreira ter nagedachtenis aan de Portugezen die tijdens de Eerste Wereldoorlog 1914-18 stierven.

De Fontein van de Leeuwen (Portugees: Fonte dos Leões), is een 19e-eeuwse fontein gebouwd door het Franse bedrijf Compagnie Générale des Eaux pour l'Etranger. Gegoten door de Val d’Osne gieterij in Frankrijk, is het een kopie, voor het grootste deel, van de fontein op het Stadhuisplein van Leicester, Engeland

Zeventiende eeuwse kerk waarvan de klassieke gevel dateert uit de jaren 1850. Het project is toegeschreven aan de architect/schilder Nicolau Nasoni. Het altaarstuk, van Porto rococo stijl, werd beschouwd als een stilistisch revolutionair stuk. Gebouw aangewezen als rijksmonument.

Kerk gebouwd in de tweede helft van de achttiende eeuw. Vanwege de architectuur en het houtsnijwerk in het interieur wordt het beschouwd als een van de meest opmerkelijke gebouwen van Porto rococo. In 1912 werd de zijgevel bedekt met tegels. De tekeningen op die tegels zijn ontworpen door Silvestre Silvestri. Het zijn figuratieve composities die zinspelen op de cultus van Nossa Senhora (Onze-Lieve-Vrouw). Gebouw aangewezen als rijksmonument.

Beter bekend als Cordoaria Garden, heet deze tuin sinds 1924 João Chagas Garden. De naam waaronder het vooral bekend is, is te danken aan de activiteit van de touwmakers die hier - in de nieuwe touwmakerij - ongeveer 200 jaar verbleven. In de negentiende eeuw besloot de gemeente de Praça da Cordoaria om te vormen tot een openbaar gebied. Het project, van de Duitse tuinarchitect Emile David, werd gebouwd in 1865/1866. In de tuin staan beelden van Ramalho Ortigão en António Nobre en een reeks sculpturen van Juan Muñoz uit 2001, evenals "O rapto de Ganímedes" (Ontvoering van Ganímedes). In het kader van Porto 2001, Culturele Hoofdstad van Europa, onderging deze tuin een verbouwing.

De Clérigoskerk is een barokke kerk in de stad Porto, in Portugal. De hoge klokkentoren, de Torre dos Clérigos, kan worden gezien vanuit verschillende punten van de stad en is een van de meest karakteristieke symbolen.

Het dateert uit de late zestiende eeuw en werd in 1977 uitgeroepen tot Nationaal Monument. Het is een van de belangrijkste religieuze gebouwen in de stad. Tussen 1985 en 1990 diende het IPPAR het klooster in voor restauratie, waardoor het in gebruik kon worden genomen door de benedictijner monniken, het Porto National Orchestra en het Porto District Archives. In het kader van Porto 2001 - Culturele Hoofdstad van Europa werd het Edele Klooster bedekt door een akoestische schil. In 2007 heeft de staat TNSJ (Teatro Nacional de S. João) een aanzienlijk deel van het gebouw - oostvleugel en een deel van zuidvleugel en het nobele klooster waar theatervoorstellingen, concerten en speciale evenementen uit het programma worden gehouden, terwijl nog steeds andere initiatieven van een andere aard worden verwelkomd.

Een nationaal monument, het Palácio da Bolsa (beurspaleis), is het eigendom en hoofdkantoor van de handelsvereniging van Porto. Het werd ontworpen door Joaquim da Costa Lima in een neoklassieke stijl in 1842. Gelegen in het historische centrum, is het een van de meest bezochte monumenten met de beroemde Arabische kamer als het belangrijkste hoogtepunt. Het Stock Exchange Palace, een cultureel en conferentiecentrum, is een locatie met unieke omstandigheden voor het organiseren van evenementen en uitstekende initiatieven. Opgenomen in de Urban Wine Route. Toegankelijk voor personen met beperkte mobiliteit via een zij-ingang.

Gemaakt door Célestin Anatole Calmels (beeldhouwkunst) en Joaquim da Costa Lima (architectuur), werd dit standbeeld onthuld in oktober 1866. Het monument bestaat uit een sokkel waarop de tweezijdige sokkel staat. Een van de oppervlakken toont de schenking van het hart van D. Pedro aan de vertegenwoordigers van Porto, en de andere stelt de aankomst in Mindelo voor. Het standbeeld dat op het voetstuk staat, dat in België werd gegoten, stelt D. Pedro voor die het grondwettelijk charter aan de stad aanbiedt.

Het gebouw waar nu de bibliotheek is gevestigd werd in 1906 ingehuldigd. Speciale vermelding gaat naar de prachtige art nouveau gevel met neogotische details. Aan de binnenkant is de bibliotheek gedecoreerd met geschilderd gips dat hout imiteert en presenteert een prachtige trap die het verbindt met de bovenverdieping - een van de eerste gewapend betonwerken in Porto. Ook het enorme glas-in-lood dakraam, met het monogram en motto van de bibliotheek, verdient de aandacht: Decus in Labore. In 2008 beschouwde de Engelse krant The Guardian deze bibliotheek als 's werelds derde mooiste, net als de Lonely Planet in zijn gids "Lonely Planet's Best in Travel 2011", waarin het werd beschreven als een 'Art Nouveau-juweeltje', en in het bijzonder de 'neogotische planken' en de 'lollende rode trap'.

Deze markt werd gebouwd in 1885, in opdracht van de gemeenteraad, ter vervanging van de oude Mercado da Ribeira (Ribeira-markt). Het opereerde gedurende een zeer korte periode als een markt en werd voor verschillende doeleinden gebruikt. Het reproduceert een belangrijk voorbeeld van ijzerarchitectuur in Porto, dat later werd gerenoveerd tot een entertainmentlocatie, waar nu Hard Club is gevestigd.

Bestaand sinds 1885, wordt dit plein omringd door Mercado Ferreira Borges en Palácio da Bolsa, gelegen in het historische centrum. Hier is een kleine tuin, waaronder een ondergrondse parkeergarage is gebouwd en een monument voor de Infante D. Henrique, ingehuldigd ter gelegenheid van het 5e eeuwfeest van zijn dood. De bouw ervan begon in 1894, werd voltooid in 1900 en vertegenwoordigt de triomf van de Portugese navigatie en het geloof.

De belangrijkste gotische tempel van de stad, waarvan de bouw begon in de veertiende eeuw. Het is een van de belangrijkste werken van de barok, door zijn vergulde interieur uit de zeventiende en achttiende eeuw. Het was de uitbundigheid van zijn vergulde bewerkte houtwerk dat graaf Raczinsky ertoe bracht het als de 'kerk van goud' te beschrijven. En overweldigd voegt hij eraan toe: 'De gilde van deze kerk is zo mooi en rijk dat veel verder gaat dan alles wat ik in Portugal en in de hele wereld heb gezien'. Het is de moeite waard om op te merken, de boom van Jesse, evenals de catacomben. Het is een nationaal monument sinds 1910 en werelderfgoed door UNESCO sinds 1996.

Een neoklassiek gebouw, gebouwd in de 19e eeuw, volgens een project van de ingenieur Jean F. G. Colson. Het heeft twee gevels, een met uitzicht op de rivier de Douro en een met uitzicht op de stad. Let op de structurele oplossingen die gebruik maakten van ijzer in combinatie met andere materialen - steen, baksteen of hout - afhankelijk van de functionaliteit van de verschillende ruimtes. In 1987 werd besloten om het toekomstige Museum van Transport en Communicatie te huisvesten in het gebouw van de gelijknamige vereniging. Hiervoor werden volgens het project van de architect Eduardo Souto Moura restauratie- en aanpassingswerken uitgevoerd. De Association for the Transport and Communications Museum (Associação para o Museu dos Transportes e Comunicações-A.M.T.C) beheert ook een congrescentrum, verspreid over verschillende gebieden in het gebouw van Alfândega Nova do Porto.

Wereld cultureel erfgoed, het werd gebouwd in 1538 en werd pas rond 1670 gesloten. In eerste instantie werd het opgericht om de Augustijnse broeders van het klooster van Grijó te huisvesten. Later, tijdens de burgeroorlog van 1832-1834, vestigde het liberale leger zich in het klooster. Als gevolg van de oorlog en de voortdurende aanvallen die het heeft ondergaan, was het in een vreselijke staat van verval en verwaarlozing, tot in 1834 met de oprichting van de Koninklijke Broederschap van Vrouwe van de Pilar en later de Groep Vrienden van het Klooster van Serra do Pilar, in 1925, werd het hele gebouw teruggevonden. De kerk, van cirkelvormig plan, heeft de koepel omringd door een balkon; het klooster is ook rond, met 36 Ionische kolommen, het enige voorbeeld in Portugal. Vanaf het grote terras kan men het hele riviergebied van Porto en Gaia zien tot aan de Arrábida-brug, en het historische centrum, met de nadruk op de kathedraal en de D. Luís I-brug. In de tegenovergestelde richting kan men zien dat de zone van Fontainhas en de São João-brug.

Gepland door de ingenieur Teófilo Seyrig, een discipel van Eiffel, werd het ingewijd in 1886 en bestaat uit twee overlappende ijzeren dekken. De brug is 395 meter lang en 8 meter breed, en de boog wordt nog steeds beschouwd als de grootste ter wereld in gesmeed ijzer. Tegenwoordig wordt het bovendek gebruikt door de metro van Porto, die het gebied van de kathedraal van Porto verbindt met de tuin van Morro en met de Avenida da República in Vila Nova de Gaia.

De brug werd ingehuldigd in 30 maart 2003 na een project van de ingenieur Adão da Fonseca. Het werd gebouwd ter vervanging van de bovenste dekstrook van de D. Luís I-brug, die nu wordt gebruikt door de metrolijn D. Met een 371 meter lang en 20 meter breed dek, is het een Maillart-type boogbrug, gebouwd op grote hoogte, met een span-stijgverhouding van 11,2, met een boogwijdte van 280 m - een wereldrecord, het wordt door de wereldexperts beschouwd als een van de meest elegante in zijn soort. Het verbindt het gebied Fontaínhas met de parochie Oliveira do Douro in Vila Nova de Gaia.