Oude Corinth Halve dag tour

De tour van een halve dag door het oude Korinthe begint met een rit van 75 mijl langs de nationale snelweg. We zullen het bekende kanaal van Korinthe bereiken of anders het Isthmus-kanaal dat de Saronische Zee en de Korinthische Zee met elkaar verbindt. Het kanaal, hoewel gebouwd in de late 19e eeuw, is een 2000 jaar oude droom geweest. Vóór de bouw moesten schepen in de Egeïsche Zee die naar de Adriatische Zee wilden oversteken of voor anker wilden gaan in Korinthe, een rijke scheepvaartstad, de Peloponnesos omcirkelen, wat hun reis met 185 zeemijlen zou verlengen. Er wordt aangenomen dat Periander, de tiran van Korinthe (602 voor Christus), de eerste was die op het idee kwam om het kanaal van Korinthe te graven. Omdat het project te ingewikkeld was gezien de beperkte technische mogelijkheden van die tijd, legde Periander de diolkós aan, een stenen weg waarmee schepen op verrijdbare platforms konden worden overgebracht. In 67 na Christus probeerde die keizer Nero met een groep van 6.000 slaven het kanaal aan te leggen. Maar hij werd vermoord voordat de plannen waren afgerond. Ten slotte kwam er in het laatste decennium van de 19e eeuw een einde aan de aanleg van het kanaal.

Volgens de mythe waren de eerste koningen van Korinthe afstammelingen van Sisyphus, de man die door de goden werd gestraft voor zijn overmoed door gedwongen te worden een enorm rotsblok een heuvel op te rollen, alleen om het weer naar beneden te rollen toen ze de top naderden. deze actie voor de eeuwigheid herhalen. Dankzij het verkeer en de handel over de landengte, de smalle strook land die de Peloponnesos verbindt met het vasteland van Griekenland en Attica, kon deze oude stad, waarvan de stichting dateert uit de 10e eeuw voor Christus, gemakkelijk concurreren op het gebied van rijkdom en roem met Athene en Thebe. Tot het midden van de 6e eeuw voor Christus waren de belangrijkste exportproducten van Korinthe de vazen met zwarte figuren, waarvan er vele hun weg vonden naar verschillende kolonies in Magna Griekenland. De grote tempel op zijn Akropolis (de Akrocorinth) was gewijd aan Aphrodite. Korinthe was door de geschiedenis heen een van de belangrijkste cultuscentra voor de godin van de liefde. Volgens sommige bronnen waren er meer dan duizend tempelmeisjes die dienst deden in het heiligdom van Aphrodite. Korinthe was ook beroemd vanwege het hosten van spellen die vergelijkbaar waren met die in Olympia. Ze vonden plaats in Isthmian, vandaar de naam Isthmian Games. Rond 730 v.Chr. begon de stad kolonies te stichten zoals op het eiland Kerkyra (Corfu) en zoals de stad Syracuse op Sicilië. In 664 v.Chr. botsten Korinthe en Kerkyra in wat nu bekend staat als de eerste Griekse zeeslag in de geschiedenis. In de 7e eeuw voor Christus, toen Korinthe werd geregeerd door de tirannen Kypselos en Periander, zond de stad meer kolonisten uit om steden te stichten, zoals Poteidaia op het schiereiland Chalkidiki, Ambrakia, Apollonia en Anaktorion, en samen met de kolonie Kerkyra de steden van Leuka en Epidamnos. De stad was een belangrijke deelnemer aan de Perzische oorlogen, omdat het zich bij Athene voegde in de Slag bij Salamis met het op een na grootste vlootcontingent. Ook in de Slag bij Plataie (479 v.Chr.) nam de stad met een groot contingent deel. Maar het kwam al snel tot een breuk met Athene toen in 462 voor Christus de Atheense Kimon met zijn troepen zonder toestemming het Korinthische gebied overstak. Het kwam tot een open oorlog waarin Korinthe samen met Epidaurus de Atheners bij Halieis versloeg, maar later een belangrijke zeeslag in de Saronische Golf verloor. Slechts een tiental jaar later, in 451 v.Chr., werd met Athene een staakt-het-vuren en later een vredesverdrag gesloten. Het geschil bleef echter smeulen en werd uiteindelijk een van de belangrijkste factoren die leidden tot het uitbreken van de Peloponnesische oorlog. Toen Korinthe betrokken raakte bij de interne politieke onrust van de Kerkyrische kolonie Epidamnos, leed de vloot eerst een ernstige nederlaag. Maar in 433 v.Chr. wist Korinthe de zeeslag bij de Sybota-eilanden voor de kust van Epeiros te winnen, waardoor Kerkyra zich tot Athene wendde met een verzoek om hulp. Als gevolg daarvan sloot Korinthe zich aan bij Sparta. Na het einde van de Peloponnesische oorlog, in het licht van de toenemende hegemonie van Sparta, besloot de regering van de stad van kant te wisselen en dichter bij de Atheners te komen. Dit resulteerde in het uitbreken van de Korinthische Oorlog in 394 voor Christus, waarin Korinthe en Athene opnieuw samen met Thebe en Argos vochten tegen Sparta. Twee jaar later was Korinthe getuige van een revolutie en werd voor het eerst in haar lange geschiedenis een democratie. De nieuwe regering slaagde erin een politieke unie tot stand te brengen met de stadstaat Argos. In 390 voor Christus dompelde interne politieke onrust de stad bijna in een burgeroorlog toen een groot aantal van haar burgers buiten de muren met elkaar vocht. Maar in 386 v.Chr. slaagde Sparta erin zijn hegemonie over de andere Griekse stadstaten te herstellen. De politieke unie tussen Korinthe en Argos werd afgeschaft en een aristocratische oligarchie, gunstig voor de politiek van Sparta, werd geïnstalleerd. In 337 v.Chr. viel Korinthe onder de heerschappij van de Macedoniërs. Na de moord op koning Filips II van Macedonië in 336 v.Chr. koos de Federale Vergadering in Korinthe zijn zoon Alexander de Grote als de bevelvoerende generaal van de militaire campagne tegen Perzië, die al door Filips was gepland. In de daaropvolgende periode stond de stad onder het bewind van Macedonische edelen. Gedurende deze tijd werd Korinthe de dichtstbevolkte stad van Griekenland en stond ze wijd en zijd bekend om haar bloeiende economische en culturele leven. In 243 vGT werd de stad aangevallen en ingenomen door de strateeg van de Achaean League genaamd Aratos. Onder het bewind van deze belangrijke staatsman sloot Korinthe zich aan bij deze bond, maar toen de burgers, ontevreden over zijn regering, zich tot de Spartaanse koning Kleomenes III wendden met een verzoek om hulp, droeg Aratos de heerschappij van Korinthe over aan de Macedonische koning Antigonos III in 224 v.Chr. De overwinning van de Romeinen in de Slag bij Kynoskephalai in 197 vGT bracht de Korinthiërs bevrijding van de Macedonische voogdij, omdat de Romeinen het Macedonische garnizoen dwongen zich terug te trekken. Maar na de verdrijving van de Macedoniërs sloot Korinthe zich weer aan bij de Achaeïsche Bond en voerde nu een zeer anti-Romeins beleid. Toen de Achaeïsche Bond in 146 vGT de oorlog aan Sparta verklaarde, werd een militaire confrontatie met de Romeinse legers onvermijdelijk. De zegevierende Romeinen onder het bevel van de generaal Lucius Mummius belegerden Korinthe, vernietigden het en vermoordden of maakten alle overlevende inwoners tot slaaf. Het gebied viel gedeeltelijk in handen van Sikyon, het overheersende deel werd uitgeroepen tot "ager publicus" en overgedragen aan Romeinse kolonisten. Hoewel er archeologisch bewijs is voor een kleine opleving na de verwoesting van Korinthe in 146 vGT, duurde het meer dan een eeuw voordat de stad in 44 vGT opnieuw werd gesticht door Gaius Iulius Caesar als een Romeinse kolonie onder de naam "Colonia Laus Iulia Corinthiensis ". Volgens de Romeinse historicus Appianus waren de kolonisten vrijgelaten uit Rome. Onder de Romeinen werd Korinthe de administratieve zetel van de provincie Achaea in Zuid-Griekenland, en tientallen jaren lang was de stad een Latijns sprekend eiland midden in een Griekse omgeving. Al in de 2e eeuw GT werd Korinthe de zetel van een bisdom, uiterlijk in de 4e eeuw, de zetel van een grootstedelijk bisdom, en het bleef in die positie tot de opkomst van Athene aan het begin van de 9e eeuw. In 267 GT werd de stad verwoest door de invasie van de Goten en de Heruliërs, maar snel herbouwd. Meer dan honderd jaar lang was Korinthe in staat om een late bloei te ervaren, voordat het werd geplunderd en geplunderd door Alaric I in 395 CE tijdens de invasie van de Visigoten in Griekenland. Veel van zijn burgers werden als slaaf verkocht. Toch kon Korinthe weer herstellen. In 521 CE werd de stad zwaar beschadigd als gevolg van een zware aardbeving, maar herbouwd door keizer Iustinianus I. Een paar decennia later maakten de Slavische invasies in Griekenland, die rond 580 CE begonnen, bijna al het leven in de oude stad onmogelijk. Pas na tientallen jaren kwam het weer tot een bescheiden economische opmars. In 1147 werd de Golf van Korinthe de operationele basis van Norman Roger II tegen de regio Arta. Roger bezette spoedig zelf Korinthe en vestigde alle inheemse zijdewevers naar Palermo. Al snel werd de stad echter opnieuw opgenomen door Byzantium. In 1202 slaagde een hoge Byzantijnse ambtenaar, Leon Sguros, erin de stad meester te worden, maar slechts twee jaar later werd zijn heerschappij beëindigd door de deelnemers aan de Vierde Kruistocht die de stad met geweld innamen. In 1210 werd Korinthe een deel van het nieuw opgerichte Vorstendom Achaia en dus een deel van het Latijnse rijk. In de daaropvolgende jaren had de stad verschillende heersers, die het tot het toneel maakten van bloedige gevechten over de invloed in Zuid-Griekenland. Van 1421 tot 1458 was het in Byzantijns bezit. In 1458 namen de Ottomanen de macht over in Korinthe, dat toen al een volstrekt onbeduidende stad was geworden. In 1611 deden de Ridders van de Orde van Malta een aanval op Korinthe, waardoor de stad nog meer werd beschadigd. Van 1687 tot 1715 heersten de Venetianen over de plaats, waar slechts 1500 inwoners woonden. De periode van Ottomaanse heerschappij eindigde in 1829/1830 en Korinthe werd weer Grieks. Aan het begin van de Griekse Onafhankelijkheidsoorlog was er een tijd lang overwogen dat Korinthe de hoofdstad zou worden van de vrije Helleense staat. Op 21 februari 1858 werd de oude stad Korinthe door een aardbeving verwoest en zes kilometer naar het noordoosten herbouwd. Tegenwoordig ligt het dorp Archaia Korinthos, direct naast en voor een groot deel bovenop het oude nederzettingsgebied. Sinds het begin van het toerisme in Griekenland in de 19e eeuw hebben de ruïnes van het oude Korinthe met zijn tempels, fonteinen, theater, agora, winkels en geplaveide straten veel bezoekers getrokken. Tempel van Apollo in Cornith Tempel van Apollo De tempel van Apollon, gebouwd in het midden van de 6e eeuw v.Chr., is waarschijnlijk de beroemdste getuigenis van de pracht van de oude stad. Een bijzonder kenmerk van de tempel is het gebruik van monolithische kolommen in plaats van de meer algemeen gebruikte kolomtrommels. Zeven kolommen blijven staan vandaag. Hoewel slechts een klein deel van de ruïnes van de stad is opgegraven en er zoveel is verwoest tijdens vele invasies en oorlogen, slagen sommige overblijfselen van de gebouwen zoals ze nu zijn, samen met hun 2D- en 3D-archeologische reconstructies er nog steeds in om de bezoeker een idee van hoe Korinthe eruit moet hebben gezien in de tijd dat het een van de belangrijkste Romeinse steden in het oostelijke Middellandse Zeegebied was. Tempel van Apollo in Korinthe Tempel van Apollo Opmerkelijk is de grote agora, die waarschijnlijk dateert uit de 4e eeuw vGT en in de volgende eeuwen niet veel zou zijn veranderd. Ten oosten van de agora zijn de overblijfselen te zien van de Basilica Iulia, een gerechtsgebouw gebouwd door keizer Claudius in 44 CE. In het midden van de agora bevindt zich de zogenaamde "bèma" of "rostrum" - een platform waar belangrijke juridische en politieke beslissingen werden aangekondigd aan de burgers van Korinthe. Het wordt door christenen opgeëist als de plaats waar de bekeerling Paulus werd ondervraagd door Gallio, proconsul van de Romeinse provincie Achaia. Archeologisch en historisch onderzoek heeft echter uitgewezen dat deze bewering niet substantieel is. Zelfs de aanwezigheid van Paulus in Korinthe en zijn activiteiten daar zijn meer dan twijfelachtig geworden. In de middeleeuwen werd deze plaats overbouwd door een kerk. Lechaion Road, Korinthe Lechaion Straat In het noorden van de agora vormde een uitbundig versierde gewelfde poort uit de 1e eeuw CE het begin van de prachtige Lechaion-straat, die tot de 10e eeuw in zijn oorspronkelijke staat werd bewaard. Ook vandaag de dag is de geplaveide straat die werd begrensd door galerijen met winkels met allerlei producten uit het hele Romeinse Rijk en daarbuiten, nog steeds erg indrukwekkend om op te lopen. De Lechaionstraat was een soort "shopping mile" waar bijna al het openbare leven zich afspeelde. Er is ook een goed bewaard gebleven latrine te bewonderen. Tijdens de 11e en 12e eeuw was het gebied rond de Lechaion-straat waar de Byzantijnse aristocratie van de stad zijn rijke huizen bouwde. In de 17e eeuw werd ten noorden ervan het paleis gebouwd van de Ottomaanse Bey, gouverneur van de stad, waarvan tegenwoordig bijna niets meer over is. In het zuiden wordt de agora begrensd door de 154 m lange Stoa, die na 338 vGT door Filips II van Macedonië werd gebouwd als pension voor de afgevaardigden van de Korinthische Confederatie. Aan de achterkant waren er tal van winkels. Tijdens de Romeinse overheersing fungeerde het zuidelijke deel van de Stoa als de administratieve zetel van de Isthmische Spelen. Fontein van Peirene, Korinthe Fontein van Peirene Naast de gewelfde poort die naar de Lechaion-straat leidt, ligt het bronhuis van de bron van Peirene, die beroemd was om zijn heldere water. Het was rijkelijk versierd en de arcades waren ooit uitgerust met verschillende standbeelden. Dichters kwamen van het water drinken op zoek naar inspiratie, omdat de bron in verband was gebracht met de snelvleugelige Pegasos. Romeins Odeion, Korinthe Romeins Odeion Ook het vermelden waard zijn twee indrukwekkende gebouwen die ten noordwesten van de parkeerplaats en de ingang van de archeologische vindplaats en het museum liggen. Het Odeion (of concertzaal), daterend uit de 1e eeuw CE, werd in de 2e eeuw aanzienlijk vergroot door niemand minder dan Herodes Attikos, bekend van het Odeion in Athene. En het grote theater uit de Griekse periode (uit de 4e eeuw vGT, maar met veel latere aanpassingen), werd in de Romeinse tijd vervangen door een met arena uitgerust gebouw, waar zelfs de uitvoering van zeeslagen, de zogenaamde Naumachiai, mogelijk was .

Acrocorinth "Upper Corinth", de Akropolis van het oude Korinthe, is een monolithische rots die uitkijkt over de oude stad Korinthe, Griekenland. In de schatting van George Forrest: "Het is de meest indrukwekkende van de Akropolis van het vasteland van Griekenland". Acrocorinth was continu bezet van archaïsche tijden tot het begin van de 19e eeuw. Momenteel is Acrocorinth een van de belangrijkste middeleeuwse kasteelsites van Griekenland.

U verlaat het oude Korinthe en na de lunch heeft u de mogelijkheid om de overblijfselen van de oude haven van Kechries te bezoeken. Het was een van de twee havens van Korinthe en bedient de oostelijke handelsroutes via de Saronische Golf. Apostel Paulus kwam tijdens zijn tweede zendeling in Kechries aan.