Omaha, Utah, Sainte-Mere-Eglise - Treed in de voetsporen van de GI's

De Normandy American Cemetery and Memorial is een begraafplaats en monument uit de Tweede Wereldoorlog ter ere van Amerikaanse troepen die tijdens de Tweede Wereldoorlog in Europa zijn omgekomen. Een gedenkteken op de begraafplaats bevat kaarten en details van de landingen in Normandië en militaire operaties die volgden. In het midden van het monument staat Spirit of American Youth Rising from the Waves, een bronzen standbeeld. Op de begraafplaats staan ook twee vlaggenmasten waar op verschillende momenten mensen samenkomen om te kijken hoe de Amerikaanse vlaggen worden neergelaten en gevouwen. De begraafplaats, die in 1956 werd gewijd, is de meest bezochte begraafplaats van degenen die worden onderhouden door de American Battle Monuments Commission (ABMC), met een miljoen bezoekers per jaar. In 2007 opende het ABMC een bezoekerscentrum op de begraafplaats, waarin de wereldwijde betekenis en betekenis van Operatie Overlord werd verteld.

Omaha Beach was één van de vijf strandlandingssectoren die tijdens de Tweede Wereldoorlog werden aangewezen voor de amfibische aanvalscomponent van Operatie Overlord. Op 6 juni 1944 vielen de geallieerden het door Duitsland bezette Frankrijk binnen met de landingen in Normandië. "Omaha" verwijst naar een gedeelte van 8 kilometer van de kust van Normandië, Frankrijk, met uitzicht op het Engelse Kanaal, van het oosten van Sainte-Honorine-des-Pertes tot het westen van Vierville-sur-Mer op de rechteroever van de rivier de Douve. De landingen hier waren noodzakelijk om de Britse landingen in het oosten bij Gold te verbinden met de Amerikaanse landing in het westen bij Utah, waardoor een continu onderkomen werd geboden aan de Normandische kust van de baai van de Seine. De inname van Omaha zou de verantwoordelijkheid worden van de Amerikaanse legertroepen, met zeetransport, mijnenvegen en een marinebombardementmacht die voornamelijk werd geleverd door de Amerikaanse marine en kustwacht, met bijdragen van de Britse, Canadese en vrije Franse marine.

In de Tweede Wereldoorlog was Pointe du Hoc de locatie van een reeks Duitse bunkers en machinegeweerposten. Voor de invasie van Normandië versterkte het Duitse leger het gebied met betonnen kazematten en geschutskuilen. Op D-Day viel de United States Army Provisional Ranger Group Pointe du Hoc aan en veroverde het na het beklimmen van de kliffen. Amerikaanse generaals, waaronder Dwight D. Eisenhower, hadden vastgesteld dat de plaats artillerie huisvestte die nabijgelegen strandaanvallen kon vertragen.

Dit dorp was getuige van de dramatische dropping van parachutisten op de ochtend van 6 juni. De film *The Longest Day* vertelt het verhaal van John Steele, die verstrikt raakte op de toren van de kerk – hoewel hij niet de enige was. We beginnen onze uitleg in de koets voordat we op het kerkplein aankomen om de replica parachutist op de klokkentoren te bekijken. Binnen in de kerk laten we de glas-in-loodramen zien en maken vervolgens een rondleiding over het omliggende plein.

Eén van de Amerikaanse landingssectoren, waar brigadegeneraal Theodore Roosevelt Jr. met de 4e Infanteriedivisie aan land kwam tijdens de eerste golf om 06:30 uur. Bij de nadering van het strand wijzen we op verschillende militaire artefacten die buiten zijn uitgestald. De Utah Beach landingen worden direct op het strand uitgelegd.

De dorpskerk werd tijdens de Slag om Normandië omgebouwd tot een geïmproviseerd veldhospitaal. Twee Amerikaanse medici, die onder erbarmelijke omstandigheden werkten, verzorgden zowel Amerikaanse als Duitse gewonden – evenals een lokaal kind. We bezoeken het monument en gaan de kerk binnen om de glas-in-loodramen te bekijken en een kerkbank die nog steeds is gemarkeerd met opgedroogd bloed.