Napels - Matera - Alberobello - Napels

De Sassi van Matera zijn twee kwartalen van Matera, de Sasso Caveoso en de Sasso Barisano, gevormd door gebouwen en rotsachtige architectuur uitgehouwen in de rots van de Murgia van Matera en bewoond sinds de prehistorie. In 1993 werden ze uitgeroepen tot UNESCO-werelderfgoed. Samen met de wijk Civita (gebouwd op de uitloper die de twee Sassi scheidt) vormen ze het historische centrum van de stad Matera. De Sassi zijn gedefinieerd als een cultureel landschap, om de definitie te citeren waarmee ze werden verwelkomd in het UNESCO Werelderfgoed. De term "Sassi" verwijst naar de twee kwartalen die samen met de "Civita" en de "Piano" het historische centrum van Matera vormen. De meervoudige declinatie komt daarom voort uit deze dubbelhartigheid en niet, zoals velen geloven, uit het feit dat een woning of een kamer in deze districten "steen" wordt genoemd. De stenen zijn gerangschikt rond en op de bodem van twee dalgroeven, gevormd door de doorgang van water, gekanaliseerd in de zogenaamde "grabiglioni" [1] op de bodem daarvan. De Sasso Barisano, gelegen langs de weg die de stad uit ging richting Bari, draaide naar het noordwesten, bevat gebeeldhouwde portalen en friezen. De Sasso Caveoso, die op het zuiden ligt richting Montescaglioso, herinnert aan de vorm van de cavea van een theater, met de huizen in stappen gerangschikt. Binnen zijn er verschillende buurten, districten en districten die als volgt worden genoemd: u lammòrde, u paravèse, u pendàfeche, u mòlve, u chianèdde, u casalnàve. Om de twee valleien te verdelen stijgt de rots van La Civita, die de Romaanse kathedraal herbergt. Aan de voet van de Civita en aan de bovenrand van de Sassi ligt de piano, het post-middeleeuwse historische centrum, waarachter de post-verplaatsing Matera ligt. Aan de andere kant van de Gravina di Matera, is er het Murgia-plateau, met roeperkerken verspreid over de hellingen van het ravijn, onderdeel van de instelling van het Murgia Materana-park en beschermd door het. "Natuurlijke grotten, ondergrondse architectuur, reservoirs, enorme omhuizingen, boerderijen, kerken en paleizen, slagen en bestaan naast elkaar, opgegraven en gebouwd in de tufsteen van het ravijn", schrijft Pietro Laureano in zijn boek Giardini di pietra.

Beroemd om zijn karakteristieke huizen genaamd trulli, die sinds 1996 door UNESCO zijn beschermd als werelderfgoed [5], maakt het deel uit van de Valle d'Itria en de Murgia dei Trulli. De historicus Pietro Gioia vermoedde dat de naam Alberobello was afgeleid van Silva alboris belli, met de betekenis van "bos van de oorlogsboom" en deze afleiding, zonder documentaire feedback, wordt al lang onderschreven door latere historici. Latere studies [6] [7] onderstrepen echter dat het eerste toponiem waarmee de plaats bekend was, Silva Alborelli was: het komt dus voort uit het oudste document dat de wetenschap kent, namelijk het investiture-diploma van 15 mei 1481 waarmee Koning Ferrante van Aragon droeg de activa van de overleden graaf van Conversano Giulio Antonio I Acquaviva d'Aragona over aan zijn ongeletterde zoon Andrea Matteo. In dit document [8] lezen we Silva Alborelli in de provincie Terra Bari, de naam Alberobello werd officieel op 22 juni 1797 van de eerste gemeenteraad. In deze omstandigheid werden de namen van Ferrandina ook voorgesteld ter ere van koning Ferrante van Aragon en Ferdinandina ter ere van koning Ferdinand IV van Bourbon. [Zonder een bron] Tot de negentiende eeuw werden echter de alternatieve termen Arborebello of Albero Bello aangenomen.

De moederkerk van Alberobello is opgedragen aan de heiligen Medici Cosma en Damiano, beschermheren van de stad. Hun cultus werd in 1636 geïntroduceerd door graaf Giangirolamo II, die eraan was toegewijd vanwege een gratie ontvangen van zijn vrouw Elisabetta da Rocca Padula tijdens de zwangerschap, waarmee ze haar eerstgeboren zoon, Cosimo, baarde. Vóór de oprichting van de parochie was de kerk afhankelijk van de parochie van Noci. De bisschop van Conversano Gregorio Falconieri erkende het als een heiligdom in 1938 en in 2000 verhief paus Johannes Paulus II het tot een kleine basiliek. [12] Het huidige gebouw, in neoklassieke stijl met een Latijnse kruisvormige lay-out, dateert uit het einde van de 19e eeuw. Het vervangt een kleine kapel uit 1609 gewijd aan de Madonna delle Grazie met onder het ossuarium, uitgebreid in 1725, in 1784 en in 1852. Het project, opgesteld door de Alberobello-architect Antonio Curri, in 1881 kreeg de goedkeuring van de pastoor Domenico Morea en gemeenteraad. Het budget was 16.000 lire, de realisatie kostte ongeveer het dubbele. Het werk begon in 1882 en duurde bijna drie jaar. De kerk werd geopend voor de eredienst in 1885 ter gelegenheid van het feest van Onze-Lieve-Vrouw van Smarten, maar in die tijd was de constructie grotendeels onvolledig, omdat alleen het middenschip en de gevel werden gebouwd. De linkerarm werd voltooid in 1948 en de rechterarm in 1956, terwijl de geplande achthoekige koepel nooit werd gebouwd. De gevel heeft twee klokkentorens, links een zonnewijzer en rechts een klok met Romeinse cijfers. De sacristie, reeds aanwezig vanaf 1784, aan het begin van de twintigste eeuw vanaf het nieuwe project van de Curri, werd ook de oude sacristie gesloopt en herbouwd en opnieuw gebouwd en voltooid in 1968. De kerk bevat tal van overblijfselen: de beroemdste zijn die van de Santi Medici

De kerk werd gebouwd tussen 1926 en 1927 op het land aan de top van het district Monti op initiatief van de bisschop-mons. Domenico Lancelotti. Vanaf 1945 werd het de tweede parochie van Alberobello en vanaf 1952 werd het geleid door Guanelliaanse priesters. De eigenheid van het gebouw, dat een Grieks kruisplan heeft, zit in de weergave van de kenmerken van de trulli die het omringen. Het conische dak dat typerend is voor de trulli is ook te vinden in de koepel, 21 meter hoog, en in de andere klokkentoren 18,30 meter. Er is een relikwie van Sint Antonius van Padua, het standbeeld van dezelfde heilige "Sint Antonius geeft het brood aan de armen" in papier-maché werk van Raffaele Carrella (1877-1950) van 1927 door priester Lippolis, de papier-maché naar Alberobello gebracht van Sint Rita van Cascia geschonken door de vrome Pietro Basile, een klein standbeeld van Sint-Jozef in papier-maché en een in keramiek van de Onbevlekte Ontvangenis, plus in de archieven het standbeeld van de Pietà. Er is ook een bas-reliëf van San Luigi Guanella, een werk van Adolfo Ugo Rollo, en een schilderij van San Padre Pio uit 1999 door de schilder S. Mazzin. Andere trullo-vormige kerken zijn te vinden in Locorotondo in het gehucht San Marco in de parochie Selva di Fasano van de Addolorata.