Mycene en Corinth Canal privétour van een halve dag vanuit Athene

Het Kanaal van Korinthe verbindt de Golf van Korinthe in de Ionische Zee met de Saronische Golf in de Egeïsche Zee. Het snijdt door de smalle landengte van Korinthe en scheidt de Peloponnesos van het Griekse vasteland, waardoor het schiereiland waarschijnlijk een eiland wordt. Het kanaal is op zeeniveau door de landengte gegraven en heeft geen sluizen. Het is 6,4 kilometer (4 mijl) lang en slechts 21,4 meter (70 voet) breed aan de basis, waardoor het onbegaanbaar is voor veel moderne schepen. Van bovenaf kun je genieten van het beste uitzicht op de landengte van Korinthe en de steile kalkstenen muren bewonderen terwijl je de schepen beneden je ziet navigeren door het kanaal.

De versterkte citadel van het oude Mycene, de zetel van de mythische en machtige koning Agamemnon. De stad Mycene, een indrukwekkende en goed bewaard gebleven plek, gaf haar naam aan een hele beschaving. Bewonder locaties zoals het graf van Clytamnestra, de beruchte Leeuwenpoort, de cyclopische muren en leer over hun met bloed bevlekte verleden. In het tweede millennium voor Christus was Mycene een van de belangrijkste centra van de Griekse beschaving, een militair bolwerk dat een groot deel van Zuid-Griekenland, Kreta, de Cycladen en delen van Zuidwest-Anatolië domineerde. De periode van de Griekse geschiedenis van ongeveer 1600 voor Christus tot ongeveer 1100 voor Christus wordt Myceens genoemd in verwijzing naar Mycene. Op zijn hoogtepunt in 1350 v.Chr. hadden de citadel en de benedenstad 30.000 inwoners en een oppervlakte van 32 hectare.

De archeologische vindplaats van Mycene omvat de versterkte Akropolis en de omliggende graf- en bewoningsplaatsen, die voornamelijk in het westen en zuidwesten liggen. De meeste van de zichtbare monumenten dateren van de grote bloei van het centrum, van 1350 tot 1200 voor Christus. Grote cyclopische muren omringen de bijna driehoekige acropolis, die vanuit het noordwesten toegankelijk is via de beroemde Leeuwenpoort, het symbool van de macht van de Myceense heersers. De poort is vernoemd naar de twee tegenover elkaar staande leeuwen die in reliëf zijn uitgehouwen en geplaatst in de verlichtende driehoek, een typisch kenmerk van de Myceense architectuur, boven de deur.

De Leeuwenpoort was de hoofdingang van de citadel uit de bronstijd van Mycene, Zuid-Griekenland. Het werd gebouwd in de 13e eeuw voor Christus, rond 1250 voor Christus, aan de noordwestkant van de Akropolis en is vernoemd naar het reliëfbeeld van twee leeuwinnen of leeuwen in een heraldische pose die boven de ingang staat. De Leeuwenpoort is het enige overgebleven monumentale stuk Myceense beeldhouwkunst, evenals het grootste beeldhouwwerk in de prehistorische Egeïsche Zee. Het is het enige monument uit de Bronstijd Griekenland met een iconografisch motief dat overleefde zonder ondergronds te zijn begraven, en het enige reliëfbeeld dat werd beschreven in de literatuur van de klassieke oudheid, zodat het bekend was vóór de moderne archeologie.

De archeologische vindplaats van Mycene omvat de versterkte Akropolis en de omliggende graf- en bewoningsplaatsen, die voornamelijk in het westen en zuidwesten liggen. De meeste van de zichtbare monumenten dateren van de grote bloei van het centrum, van 1350 tot 1200 voor Christus. Grote cyclopische muren omringen de bijna driehoekige acropolis, die vanuit het noordwesten toegankelijk is via de beroemde Leeuwenpoort, het symbool van de macht van de Myceense heersers. De poort is vernoemd naar de twee tegenover elkaar staande leeuwen die in reliëf zijn uitgehouwen en geplaatst in de verlichtende driehoek, een typisch kenmerk van de Myceense architectuur, boven de deur.

De schatkamer van Atreus of het graf van Agamemnon is een groot tholos- of bijenkorfgraf op de Panagitsa-heuvel in Mycene, gebouwd tijdens de bronstijd rond 1250 voor Christus. De stenen bovendorpel boven de deuropening weegt 120 ton, met geschatte afmetingen 8,3 x 5,2 x 1,2 m, de grootste ter wereld. Het graf werd gebruikt voor een onbekende periode. Genoemd door de Romeinse geograaf Pausanias in de 2e eeuw na Christus, was het nog steeds zichtbaar in 1879 toen de Duitse archeoloog Heinrich Schliemann de schachtgraven ontdekte onder de "agora" op de Akropolis bij Mycene.