Livorno Shore Excursion: Pisa and Florence Private Day Trip

De scheve toren van Pisa (Torre pendente di Pisa) is de campanile, of vrijstaande klokkentoren, van de kathedraal van de Italiaanse stad Pisa, wereldwijd bekend om zijn onbedoelde helling. De toren ligt achter de kathedraal van Pisa en is de op twee na oudste structuur in het Kathedraalplein van de stad (Piazza del Duomo), na de kathedraal en het Baptisterium van Pisa. De kanteling van de toren begon tijdens de bouw in de 12e eeuw, veroorzaakt door een ontoereikende fundering op de grond te zacht aan één kant om het gewicht van de constructie goed te ondersteunen. De tilt nam toe in de decennia voordat de structuur in de 14e eeuw werd voltooid. Het nam geleidelijk toe totdat de structuur gestabiliseerd was (en de kanteling gedeeltelijk gecorrigeerd) door inspanningen in de late 20e en vroege 21e eeuw. De hoogte van de toren is 55,86 meter (183,27 voet) van de grond aan de lage kant en 56,67 meter (185,93 voet) aan de hoge kant. De breedte van de wanden aan de basis is 2,44 m (8 ft 0,06 in). Het gewicht wordt geschat op 14.500 ton. De toren heeft 296 of 294 treden; de zevende verdieping heeft twee treden minder op de naar het noorden gerichte trap. In 1990 leunde de toren onder een hoek van 5,5 graden, maar na het corrigerende werk tussen 1993 en 2001 werd dit teruggebracht tot 3,97 graden, waardoor de overhang met 45 cm werd verminderd. Het verloor nog eens 4 cm kanteling in de twee decennia tot 2018.

Het plein van de Duomo van Pisa - gedomineerd door de kathedraal, het Baptisterium, de klokkentoren en het kerkhof (de Campo Santo) - vertegenwoordigt een architecturaal geheel dat wordt gekenmerkt door een werkelijk verrassende stilistische overeenstemming, tot het punt dat het door Le Corbousier is vergeleken met de acropolis van Athene. De keuze van materialen, met een bijna absolute supermaciaalheid van het witte marmer, en de constante aanwezigheid van blinde bogen aan de basis en praktische kleine loggia's in de hogere orden, leidde tot de gedachte aan een enkel project, bijna de uitdrukking van de groep kunstenaars die werkt goed samen op dezelfde bouwplaats in een relatief korte tijdspanne. Toch is dit het resultaat van een lang proces dat verschillende architecten, beeldhouwers en schilders om beurten zag, in de tijd van meer dan drie eeuwen, en tussen sommige leidende persoonlijkheden die hun tijdvak markeerden. Elke bezoeker die deze ruimte betreedt, is opgetogen in de plotselinge visie van de vier monumenten, een visie die er 'wonderbaarlijk' uitziet en de gelukkige definitie citeert die door D'Annunzio is bedacht. De gebouwen lijken op te springen uit een breed, regelmatig gazon, dat echter dateert uit de 19e eeuw, toen het plein opnieuw werd ontworpen in neo-middeleeuwse stijl, het opruimde van veel min of meer slechte gebouwen en van de moestuinen die nog waren onderhouden er. Ook vanwege deze toepassingen heeft die van Pisa geen vergelijking met andere middeleeuwse pleinen van de kathedraal die, van Parma tot Modena, van Siena tot Perugia, de structuur van de stad zien die van hen uitstraalt. Desalniettemin is dit ongewone gedecentraliseerde gebied het spirituele en niet alleen het hart van de stad Pisa geweest.

De brug overspant de Arno op het smalste punt waar naar verluidt een brug werd gebouwd in de Romeinse tijd, toen de Via Cassia op dit punt de rivier overstak. De Romeinse pieren waren van steen, de bovenbouw van hout. De brug verschijnt voor het eerst in een document uit 996. Na verwoest te zijn door een overstroming in 1117 werd het in steen gereconstrueerd, maar in 1333 weer weggevaagd behalve twee van de centrale pieren, zoals Giovanni Villani in zijn Nuova Cronica opmerkte. Het werd herbouwd in 1345. Giorgio Vasari nam de traditionele kijk op zijn tijd op die het ontwerp aan Taddeo Gaddi toeschreef - naast Giotto is een van de weinige artistieke namen van de trecento nog steeds tweehonderd jaar later terug te vinden. Moderne historici presenteren Neri di Fioravanti als een mogelijke kandidaat. Beschut in een kleine loggia bij de centrale opening van de brug is een verweerde inwijdingsteen, die ooit las Nel trentatrè dopo il mille-trecento, il ponte cadde, per diluvio dell 'acque: poi dieci anni, comun piacque, rifatto fu con questo adornamento. De Torre dei Mannelli werd gebouwd in de zuidoostelijke hoek van de brug om hem te verdedigen. De brug bestaat uit drie segmentbogen: de hoofdboog heeft een overspanning van 30 meter (98 voet), de twee zijbogen beslaan elk 27 meter (89 voet). De opkomst van de bogen is tussen 3,5 en 4,4 meter (11½ tot 14½ voet), en de overspanningsverhouding 5: 1. Het heeft altijd winkels en handelaren gehost die hun waren op tafels hebben tentoongesteld voor hun gebouwen, na toestemming van de Bargello (een soort burgemeester, een magistraat en een politie-instantie). De achter winkels (retrobotteghe) die van stroomopwaarts kunnen worden gezien, werden toegevoegd in de zeventiende eeuw. Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd de Ponte Vecchio niet vernietigd door Duitsers tijdens hun terugtocht bij de opmars van het bevrijdende Britse 8e leger op 4 augustus 1944, in tegenstelling tot alle andere bruggen in Florence. Dit was naar verluidt, volgens vele lokale bewoners en gidsen, vanwege een uitdrukkelijke bestelling door Hitler. De toegang tot de Ponte Vecchio werd echter belemmerd door de verwoesting van de gebouwen aan beide uiteinden, die sindsdien zijn herbouwd met een combinatie van origineel en modern design.

Dit Florentijnse piazza is ontworpen door architect Giuseppe Poggi en gebouwd in 1869 op een heuvel net ten zuiden van het historische centrum, tijdens de herontwikkeling van Oltrarno, de linker (zuid) oever van de rivier de Arno. In 1869 was Florence de hoofdstad van Italië en de hele stad was betrokken bij een stadsvernieuwing, het zogenaamde "Risanamento" of de "Renovatie" van de buurten van de stad. Lungarni (loopbruggen langs de rivier; "lungarno", enkelvoud) werden aan de rivieroever gebouwd. Op de rechteroever werden de veertiende-eeuwse stadsmuren verwijderd en veranderd in de Viali di Circonvallazione, die het Franse "boulevard" -ontwerp nabootst, zes rijstroken breed en omzoomd met bomen. Op de linkeroever, die de heuvel van San Miniato opslokt, werd de Viale dei Colli gebouwd, een met bomen omzoomde straat van meer dan 8 kilometer lang eindigend op de Piazzale Michelangelo die werd gebouwd als een terras met een panoramisch uitzicht over de stad. Brons gegoten van David met uitzicht op Florence vanuit het midden van het plein Het plein, opgedragen aan de renaissanceschilder Michelangelo, heeft bronzen kopieën van enkele van zijn marmeren werken elders in Florence: de David en de vier allegorieën van de Medici-kapel van San Lorenzo. Het monument werd op 25 juni 1873 grootgebracht met negen paar ossen. Poggi ontwierp de loggia in neoklassieke stijl die het hele terras domineert, dat tegenwoordig een restaurant herbergt. Oorspronkelijk was het bedoeld om een museum van werken van Michelangelo te huisvesten, nooit gerealiseerd. In de muur van het balkon, onder de loggia, staat in hoofdletters een hoofdletter die verwijst naar zijn werk: Poggi veranderde dit in 1911 in zijn monument. Het uitzicht vangt het hart van Florence van Forte Belvedere tot Santa Croce, over de lungarni en de bruggen over de Arno, inclusief de Ponte Vecchio, de Duomo, het Palazzo Vecchio, de Bargello en de achthoekige klokkentoren van de Badia Fiorentina. Voorbij de stad liggen de heuvels van Settignano en Fiesole. De Piazzale Michelangelo is bereikbaar met de auto langs de met bomen omzoomde Viale Michelangelo, die op hetzelfde moment is aangelegd, of door de trap op te lopen of de hellingbanen op te rijden vanaf de Piazza Giuseppe Poggi, ook wel de "Poggi Ramps" genoemd in het district San Niccolò.

De Basilica di Santa Croce (Basiliek van het Heilige Kruis) is de belangrijkste Franciscaanse kerk in Florence, Italië, en een kleine basiliek van de rooms-katholieke kerk. Het ligt aan de Piazza di Santa Croce, ongeveer 800 meter ten zuidoosten van de Duomo. De locatie, die het eerst werd gekozen, bevond zich buiten de stadsmuren in moerassen. Het is de begraafplaats van enkele van de meest illustere Italianen, zoals Michelangelo, Galileo, Machiavelli, de dichter Foscolo, de filosoof Gentile en de componist Rossini, dus is het ook bekend als de Tempel van de Italiaanse Glories

Florence Cathedral, formeel de Cattedrale di Santa Maria del Fiore; in het Engels "Kathedraal van de heilige Maria van de bloem"), is de kathedraal van Florence, Italië (Italiaans: Duomo di Firenze). Het begon in 1296 in de gotische stijl met een ontwerp van Arnolfo di Cambio en werd structureel voltooid in 1436, met de koepel ontworpen door Filippo Brunelleschi. [1] De buitenkant van de basiliek wordt geconfronteerd met polychrome marmeren panelen in verschillende tinten groen en roze, omzoomd door wit, en heeft een uitgebreide negentiende-eeuwse neogotische gevel van Emilio De Fabris. Het kathedraalcomplex, op het Piazza del Duomo, omvat het Baptisterium en Giotto's Campanile. Deze drie gebouwen maken deel uit van het UNESCO-werelderfgoed dat het historische centrum van Florence beslaat en zijn een belangrijke toeristische trekpleister van Toscane. De basiliek is een van de grootste kerken van Italië en tot de ontwikkeling van nieuwe structurele materialen in de moderne tijd was de koepel de grootste ter wereld. Het blijft de grootste bakstenen koepel ooit gebouwd.

Giotto's Campanile is een vrijstaande campanile die deel uitmaakt van het complex van gebouwen dat deel uitmaakt van de kathedraal van Florence op de Piazza del Duomo in Florence, Italië. De toren staat naast de basiliek van Santa Maria del Fiore en de doopkapel van St. John en is een van de paradepaardjes van de Florentijnse gotische architectuur met zijn ontwerp van Giotto, de rijke sculpturale decoraties en de polychrome marmeren inkervingen. De slanke structuur is vierkant van opzet met zijden van 14,45 meter (47,41 voet). Het is 84.7 meter (277.9 voet) lang en heeft veelhoekige steunberen op elke hoek. De toren is verdeeld in vijf fasen.

Het Palazzo Vecchio (oud paleis) is het stadhuis van Florence, Italië. Het kijkt uit op de Piazza della Signoria met een kopie van het David-standbeeld van Michelangelo en de beeldengalerij in de aangrenzende Loggia dei Lanzi. Oorspronkelijk heette het Palazzo della Signoria, naar de Signoria van Florence, het heersende lichaam van de Republiek Florence, het kreeg ook verschillende andere namen: Palazzo del Popolo, Palazzo dei Priori en Palazzo Ducale, in overeenstemming met het verschillende gebruik van de paleis tijdens zijn lange geschiedenis. Het gebouw kreeg zijn huidige naam toen de residentie van de Medici-hertog over de Arno naar het Palazzo Pitti werd verplaatst.

Bestaande uit twee onderling verbonden ogivale schelpen, werd de achthoekige koepel van de kathedraal opgetrokken tussen 1418 en 1434 naar een ontwerp dat Filippo Brunelleschi in 1418 in een wedstrijd betrad maar die pas na veel controverses in 1420 werd aanvaard. Een meesterwerk dat bestand is tegen bliksem, aardbevingen en het verstrijken van de tijd, het blijft iedereen betoveren die het van een afstand observeert. De koepel heeft een diameter van 45,5 meter. De competitie die de Opera di Santa Maria del Fiore in 1418 runde, werd gewonnen door Brunelleschi, maar het werk kwam pas twee jaar later op gang en was pas in 1434 voltooid. De kathedraal van Florence werd op 25 maart 1436 door paus Eugenius IV ingewijd. Brunelleschi's verbazingwekkend innovatieve aanpak bestond uit het overspoelen van de koepelruimte zonder enige steiger door een dubbele schaal te gebruiken met een ruimte ertussenin. De binnenschaal (met een dikte van meer dan twee meter) is gemaakt van lichte stenen in een visgraatpatroon en is het zelfdragende constructie-element, terwijl de buitenste koepel eenvoudigweg als een zwaardere, windbestendige bekleding dient. De koepel wordt bekroond door een lantaarn met een kegelvormig dak, ontworpen door Brunelleschi maar pas gebouwd na zijn dood in 1446, terwijl de vergulde koperen bol en het kruis bovenop de lantaarn, met heilige relikwieën, is ontworpen door Andrea del Verrocchio en geïnstalleerd in 1466. De binnenste schil van de koepel werd van 1572 tot 1579 beschilderd door Giorgio Vasari en Federico Zuccari, het gekozen onderwerp, namelijk het Laatste Oordeel, dat de iconografie weerspiegelt die in het doopsel werd aangenomen. De fresco's op de binnenste schil van de koepel waren het voorwerp van een grondige restauratie tussen 1978 en 1994.

De Galleria dell'Accademia di Firenze, of "Galerij van de Academie van Florence", is een kunstmuseum in Florence, Italië. Het is het best bekend als het huis van Michelangelo's sculptuur David. Het heeft ook andere sculpturen van Michelangelo en een grote collectie schilderijen van Florentijnse kunstenaars, meestal uit de periode 1300-1600, de Trecento tot de late renaissance. Het is kleiner en meer gespecialiseerd dan de Uffizi, het belangrijkste kunstmuseum in Florence. Het grenst aan de Accademia di Belle Arti of Academie voor Schone Kunsten van Florence, maar ondanks de naam heeft geen andere verbinding met het.

Het is wereldwijd beroemd om zijn uitstekende collecties van oude sculpturen en schilderijen (van de middeleeuwen tot de moderne tijd). De collecties schilderijen uit de 14de en Renaissance periode bevatten enkele absolute topstukken: Giotto, Simone Martini, Piero della Francesca, Beato Angelico, Filippo Lippi, Botticelli, Mantegna, Correggio, Leonardo, Raffaello, Michelangelo en Caravaggio, naast vele kostbare werken van Europese schilders (voornamelijk Duits, Nederlands en Vlaams). Bovendien beschikt de Gallery over een onschatbare verzameling oude beelden en bustes van de Medici-familie, die de gangen siert en bestaat uit oude Romeinse exemplaren van verloren Griekse sculpturen.