Kunstwandeling door Maputo

1- Natuurhistorisch Museum (vertrekpunt): gelegen aan de Praça Travessia do Zambeze, het museum heette vroeger Museu Álvaro de Castro en werd in 1931 – 1933 gebouwd in neo – Manueline (een soort Portugese gotische stijl) door de gemeente ingenieur António Ribeiro de Mendonça. Het oorspronkelijke idee was om een school te bouwen. Vermeldenswaard zijn de verzameling olifantenfoetussen van 1 maand tot 20 maanden en realistische natuurtaferelen (bijv. leeuwin die een zebrakarkas verscheurt), beide zijn te vinden in de grote kamer beneden. Taxidermist Peão Lopes heeft ze gemaakt, en tegenwoordig lijken ze een beetje stoffig en niet de stand van de techniek. De olifantenfoetussen zouden het resultaat zijn van landontginning ten zuiden van Maputo in het begin van de 20e eeuw, waarbij ongeveer 2000 olifanten werden gedood. Er zijn ook twee kamers met traditionele Afrikaanse kunst. Rondom het gebouw bevinden zich de bijgebouwen, gebouwd door architect João José Tinoco, in 1965. Ze zijn versierd met twee muurschilderingen van Malangatana, één werd in 1977/79 in twee fasen geschilderd en beeldt het gevecht van de mens in de natuur uit; de andere is geschilderd in 1989. In het bijgebouw van de werkplaats (waarop de eerste muurschildering is geschilderd) bevindt zich het atelier van de beroemde Makonde-aardewerkkunstenaar Reinata Sadimba die hier doordeweeks werkt. Het is een van de meest opwindende en authentieke ervaringen in Maputo om haar aan het werk te zien. De toenmalige premier Pascoal Mocumbi en vele anderen nodigden haar uit om naar Maputo te komen en in het museum te werken.

Nucleo De arte: Kunstenaarsvereniging, school voor veel Mozambikaanse kunstenaars. Er is een heel mooie galerij en ateliers van de kunstenaars die daar werken. De kunstenaars laten mensen altijd graag zien hoe ze aan het werk zijn aan hun schilderijen en sculpturen. Eugenio Mucavele, altijd kalm en geconcentreerd, is een van de meest, zo niet de meest ervaren artiesten die we altijd ontmoeten als we naar Nucleo gaan.

Vila Algarve: gebouwd in 1934 door architect Augusto da Silva Pinto en ingenieur Alfredo F. Soares in de "português suave" stijl voor Joé dos Santos Rutino, die fotograaf was en een kantoorwinkel had, maar lucratiever was hij ook in het bezit van de loterijconcessie. Hij kwam uit de Algarve in Portugal. De uitgebreide handbeschilderde tegels (azulejos) werden geproduceerd door het bedrijf Aleluia. In 1952 nam de Portugese geheime politie PIDE het gebouw over. in de kelder was de verhoorkamer genaamd Kula, wat in het Shangaan betekent, "waar we worden opgegeten". Franciso Langa of "Chico Feio" was hier de belangrijkste folteraar. Langa stierf na de onafhankelijkheid in 1975 op gewelddadige wijze – hij werd in zijn huis in stukken gesneden

7- Trouwpaleis: Het Palácio de Casamentos, het huwelijkspaleis werd in 1931 – 1934 gebouwd door Agapus Nicolau en Nicolas Kassimatis als de “ateneu Grego”, het gemeenschapscentrum van de Griekse kolonie. Het was voor iedereen toegankelijk, een van de favoriete evenementen waren de bekende dansmatinees. Binnen is het mogelijk om te zien hoe burgerlijke huwelijken met stijl en zang worden voltrokken. Er zijn een paar kunstwerken van hoge kwaliteit, een enorm schilderij van Malangatana uit 1979/80 "de lange doorgang naar het huwelijk", een gebeeldhouwde pilaar van Alberto Chissano en in de kelder twee geschilderde betonnen reliëfs.

11- Polana: werd uitgevoerd in opdracht van het Delagoa Bay Lands Syndicate, wiens lokale vertegenwoordiger Leo Cohen was. Het gebouw werd voltooid in 1922. Het zou zijn ontworpen door Sir Herbert Baker (die ook de Union Buildings in Pretoria ontwierp), maar de verantwoordelijke architect was eigenlijk Walter Reid, de aannemer was Hugh Le May. Polana was de naam van de African Chief die in de buurt van de locatie had gewoond, wiens land zonder compensatie aan Sommershield was verkocht en wiens nakomelingen uiteindelijk in 1946 uit het gebied werden verdreven. De tram kwam op dat moment naar het hotel. Er waren tennisbanen en een golfbaan (de golfclub was in 1914 aangelegd in het gebied waar nu de kerk van de "citroenpers" staat). De hoop was dat Maputo de favoriete vakantiebestemming zou worden voor rijke mensen uit Transvaal. Voor de onafhankelijkheid kwamen er elk jaar ongeveer een miljoen toeristen naar Lourenço Marques vanuit Zuid-Afrika. Ze kwamen voor de latijnse sfeer, de fado, het nachtleven, de stranden, de Portugese wijnen, het goede bier, de beroemde garnalen en ook voor de jacht op groot wild verder naar het noorden. Destijds was Polana een van de modernste hotels van het halfrond en leek het nogal misplaatst in het nog vrij achterlijke Lourenço Marques. In 1936 werd het hotel verkocht aan I.W. Schlesinger. Zijn zoon verkocht het op zijn beurt in 1963 aan een Portugese groepering. Tijdens de Tweede Wereldoorlog was het hotel een spionagecentrum. Portugal was neutraal en het was hier dat spionnen van zowel de As als de Geallieerden hun bronnen ontmoetten. De Britse spion Malcolm Muggeridge nam het op tegen de Italiaanse consul Umberto Campani en Lutpold Werz van het Duitse consulaat. Dit leverde informatie aan Duitse onderzeeërs die op de loer lagen in de wateren tussen Mozambique en Madagaskar, die azen op geallieerde schepen die de strijdtonelen van Rusland, Egypte en India bevoorraadden.

Citroenpers: de citroenpers of Polana-kerk werd in 1962 gebouwd door Nuno Craveiro Lopes (zoon van de voormalige Portugese president). In de tuin op de hoek staat een miniatuurreplica. Ook van binnen is het indrukwekkend. Sociedad Mauméjean Hermanos in Madrid produceerde het glas-in-lood. Vanwege zijn vorm wordt het gewoonlijk citroenpers of omgekeerde bloem genoemd.

FEIMA: ambachtelijke markt met leuke restaurants. Dit is de ideale plek om souvenirs te kopen om mee naar huis te nemen. Van koelkastmagneten tot capulana's,