Hoogtepunten van Athene en het oude Korinthe Privétour van een hele dag

Op de Akropolis bezoek je het Parthenon, de tempel op de top van de heilige rots gewijd aan de godin Athena, de godin van de wijsheid, de Propylaea, de ingang van de heilige rots, de Tempel van Vleugelloze Overwinning die was gewijd aan Godin Athena-Nike , het Erechtheion, de meest heilige en mythische van alle tempels van Athene met zijn beroemde Caryatides (vrouwelijke afgebeelde beelden), het Odeon van Herodes Atticus met 5000 zitplaatsen dat in de rots werd uitgehouwen en nog steeds wordt gebruikt voor muziekfestivals, de 3000- zeteltheater van Dionysus waar de Atheners luisterden naar de onsterfelijke werken van Sophocles, Aeschylus, Euripides en Aristophanes.

De Tempel van de Olympische Zeus is een voormalige kolossale tempel in het centrum van de Griekse hoofdstad Athene. Het was opgedragen aan "Olympische" Zeus, een naam die voortkwam uit zijn positie als hoofd van de Olympische goden. De bouw begon in de 6e eeuw voor Christus tijdens de heerschappij van de Atheense tirannen, die overwogen de grootste tempel in de antieke wereld te bouwen, maar deze werd pas voltooid tijdens het bewind van de Romeinse keizer Hadrianus in de 2e eeuw na Christus, ongeveer 638 jaar na de project was begonnen. Tijdens de Romeinse tijd stond de tempel, die 104 kolossale zuilen omvatte, bekend als de grootste tempel in Griekenland en huisvestte een van de grootste cultusbeelden in de antieke wereld.

Het Panatheense Stadion of Kallimarmaro "mooi marmer" is een multifunctioneel stadion in Athene, Griekenland. Het is een van de belangrijkste historische attracties van Athene en het is het enige stadion ter wereld dat volledig van marmer is gebouwd. Een stadion werd gebouwd op de plaats van een eenvoudige renbaan door de Atheense staatsman Lycurgus in 330 voor Christus, voornamelijk voor de Panatheense Spelen. Het werd in 144 na Christus in marmer herbouwd door Herodes Atticus, een Atheense Romeinse senator, en had een capaciteit van 50.000 zitplaatsen. Na de opkomst van het christendom in de 4e eeuw werd het grotendeels verlaten. Het stadion werd opgegraven in 1869 en na een renovatie organiseerde het de openings- en sluitingsceremonie van de eerste moderne Olympische Spelen in 1896 en was het de locatie voor 4 van de 9 bestreden sporten. Het werd in de 20e eeuw voor verschillende doeleinden gebruikt en werd in 2004 opnieuw gebruikt als Olympische locatie. Het is het eindpunt van de jaarlijkse Athens Classic Marathon. Het is ook de laatste locatie in Griekenland vanwaar de Olympische vlamuitreiking aan het gastland plaatsvindt.

Het Griekse parlement is het parlement van Griekenland, gelegen in het oude koninklijke paleis, met uitzicht op het Syntagma-plein in Athene. Het Parlement is de hoogste democratische instelling die de burgers vertegenwoordigt via een gekozen orgaan van parlementsleden.

De presidentiële garde is een ceremoniële infanterie-eenheid die het graf van de onbekende soldaat en het presidentiële herenhuis in Athene, Griekenland, bewaakt. De eenheid onderscheidt zich als de laatste eenheid van Evzones in het Griekse leger en is nauw verbonden met het traditionele uniform van Evzone, dat is ontstaan uit de kleding die de Grieken droegen tijdens de Griekse Onafhankelijkheidsoorlog. Het meest zichtbare item van dit uniform is de fustanella, een kiltachtig kledingstuk.

Als we Athene verlaten, gaan we verder met een rit van 45 mijl langs de Nationale snelweg en komen we aan bij het bekende Korinthische kanaal of anders het Isthmus-kanaal dat de Saronische Zee en de Korinthische Zee met elkaar verbindt. Hoewel het kanaal eind 19e eeuw werd aangelegd, was het een droom van 2000 jaar oud. Vóór de bouw moesten schepen in de Egeïsche Zee die naar de Adriatische Zee wilden oversteken of voor anker zouden gaan in Korinthe, een rijke scheepvaartstad, de Peloponnesos omcirkelen, wat hun reis met 185 zeemijlen zou verlengen. Er wordt aangenomen dat Periander, de tiran van Korinthe (602 v.Chr.), De eerste was die op het idee kwam om het Kanaal van Korinthe te graven. Omdat het project te gecompliceerd was gezien de beperkte technische mogelijkheden van die tijd, legde Periander de diolkós aan, een stenen weg waardoor schepen op verrijdbare platforms konden worden overgebracht. In 67 na Christus probeerde keizer Nero met een groep van 6000 slaven het kanaal aan te leggen. Maar hij werd vermoord voordat de plannen waren afgerond. Eindelijk kwam er in het laatste decennium van de 19e eeuw een einde aan de aanleg van het kanaal.

Volgens de mythe waren de eerste koningen van Korinthe afstammelingen van Sisyphus, de man die door de goden werd gestraft voor zijn hoogmoed door gedwongen te worden een immens rotsblok een heuvel op te rollen om het vervolgens weer naar beneden te laten rollen als ze bij de top kwamen. herhalen van deze actie voor de eeuwigheid. Dankzij het verkeer en de handel over de landengte, de smalle strook land die de Peloponnesos met het vasteland van Griekenland en Attica verbindt, kon deze oude stad, waarvan de stichting dateert uit de 10e eeuw voor Christus, gemakkelijk concurreren in termen van rijkdom en roem met Athene en Thebe. Tot het midden van de 6e eeuw voor Christus waren het belangrijkste exportproduct van Korinthe de vazen met zwarte figuren, waarvan er vele hun weg vonden naar verschillende kolonies in Magna Griekenland. De grote tempel op de Acropolis (de Acrocorinth) was gewijd aan Aphrodite. Korinthe was gedurende zijn geschiedenis een van de belangrijkste cultuscentra voor de godin van de liefde. Volgens sommige bronnen dienden er meer dan duizend tempelmeisjes in het heiligdom van Aphrodite. Korinthe was ook beroemd vanwege het hosten van Spelen die vergelijkbaar waren met die in Olympia. Ze vonden plaats in Isthmian, vandaar de naam Isthmian Games. Rond 730 v.Chr. Begon de stad koloniën te stichten zoals op het eiland Kerkyra (Corfu) en net als de stad Syracuse op Sicilië. In 664 v.Chr. Kwamen Korinthe en Kerkyra met elkaar in botsing in wat nu bekend staat als de eerste Griekse zeeslag in de geschiedenis. In de 7e eeuw voor Christus, toen Korinthe werd geregeerd door de tirannen Kypselos en Periander, zond de stad meer kolonisten uit om steden te stichten, zoals Poteidaia op het schiereiland Chalkidiki, Ambrakia, Apollonia en Anaktorion, en samen met zijn kolonie Kerkyra de steden van Leuka en Epidamnos. De stad was een belangrijke deelnemer aan de Perzische oorlogen, aangezien het zich bij Athene voegde in de Slag om Salamis met het op een na grootste vlootcontingent. Ook aan de Slag bij Plataie (479 v.Chr.) Nam de stad met een groot contingent deel. Maar het kwam al snel tot een breuk met Athene toen in 462 v.Chr. De Atheense Kimon met zijn troepen zonder toestemming het Korinthische grondgebied doorkruiste. Het kwam tot een openlijke oorlog waarin Korinthe samen met Epidaurus de Atheners versloeg bij Halieis, maar later een belangrijke zeeslag verloor in de Saronische Golf. Slechts zo'n tien jaar later, in 451 voor Christus, werd een staakt-het-vuren en later een vredesverdrag met Athene overeengekomen. Het geschil bleef echter smeulen en werd uiteindelijk een van de belangrijkste factoren die leidden tot het uitbreken van de Peloponnesische Oorlog. Toen Korinthe betrokken raakte bij de interne politieke onrust van de Kerkyrische kolonie Epidamnos, leed de vloot eerst een ernstige nederlaag. Maar in 433 v.Chr. Slaagde Korinthe erin om de zeeslag te winnen bij de Sybota-eilanden, net voor de kust van Epeiros, waardoor Kerkyra zich naar Athene wendde met een verzoek om hulp. Als gevolg daarvan voegde Corinth zich bij Sparta. Na het einde van de Peloponnesische Oorlog, in het licht van de toenemende hegemonie van Sparta, besloot de regering van de stad om van kant te wisselen en dichter bij de Atheners te komen. Dit resulteerde in het uitbreken van de Korinthische Oorlog in 394 v.Chr. Waarin Korinthe en Athene opnieuw samen met Thebe en Argos vochten tegen Sparta. Twee jaar later was Korinthe getuige van een revolutie en werd het voor het eerst in zijn lange geschiedenis een democratie. De nieuwe regering slaagde erin een politieke unie tot stand te brengen met de stadstaat Argos. In 390 v.Chr. Stortte interne politieke onrust de stad bijna in een burgeroorlog toen een groot aantal van haar burgers buiten de muren met elkaar vochten. Maar in 386 v.Chr. Slaagde Sparta erin om zijn hegemonie over de andere Griekse stadstaten te herstellen. De politieke unie tussen Korinthe en Argos werd opgeheven en er werd een aristocratische oligarchie opgericht die gunstig was voor de politiek van Sparta. In 337 v.Chr. Viel Korinthe onder de heerschappij van de Macedoniërs. Na de moord op koning Filips II van Macedonië in 336 v.Chr. Koos de Federale Vergadering in Korinthe zijn zoon Alexander de Grote als de bevelvoerend generaal van de militaire campagne tegen Perzië, die al door Filips was gepland. In de daaropvolgende periode stond de stad onder het bewind van Macedonische edellieden. Gedurende deze tijd werd Korinthe de meest bevolkte stad van Griekenland en stond het wijd en zijd bekend om zijn bloeiende economische en culturele leven. In 243 vGT werd de stad aangevallen en veroverd door de strateeg van de Achaean League genaamd Aratos. Onder het bewind van deze belangrijke staatsman trad Korinthe toe tot deze bond, maar toen de burgers, ontevreden over zijn regering, zich tot de Spartaanse koning Kleomenes III wendden met een verzoek om hulp, droeg Aratos in 224 het bewind van Korinthe over aan de Macedonische koning Antigonos III. BCE. De overwinning van de Romeinen in de Slag bij Kynoskephalai in 197 vGT bracht de Corinthiërs bevrijding van de Macedonische voogdij, omdat de Romeinen het Macedonische garnizoen dwongen zich terug te trekken. Maar na de verdrijving van de Macedoniërs sloot Korinthe zich opnieuw aan bij de Achaeïsche Bond en voerde nu een zeer anti-Romeins beleid. Toen de Achaeïsche Bond in 146 BCE de oorlog verklaarde aan Sparta, werd een militaire botsing met de Romeinse legers onvermijdelijk. De zegevierende Romeinen onder het bevel van generaal Lucius Mummius belegerden Korinthe, vernietigden het en vermoordden of maakten alle overlevende inwoners tot slaaf. Het gebied viel gedeeltelijk in handen van Sikyon, het overheersende deel werd uitgeroepen tot "ager publicus" en overgedragen aan Romeinse kolonisten. Hoewel er archeologisch bewijs is voor een kleine heropleving na de verwoesting van Korinthe in 146 v.Chr., Duurde het meer dan een eeuw voordat de stad in 44 v.Chr. Opnieuw werd gesticht door Gaius Iulius Caesar als een Romeinse kolonie onder de naam 'Colonia Laus Iulia Corinthiensis ". Volgens de Romeinse historicus Appianus waren de kolonisten vrijgelaten uit Rome. Onder de Romeinen werd Korinthe de bestuurlijke zetel van de provincie Achaea in het zuiden van Griekenland, en decennia lang was de stad een Latijns-sprekend eiland midden in een Griekse omgeving. Al in de 2e eeuw na Christus werd Korinthe de zetel van een bisdom, uiterlijk in de 4e eeuw, de zetel van een grootstedelijk bisdom, en het bleef in die positie tot de opkomst van Athene aan het begin van de 9e eeuw. In 267 CE werd de stad verwoest door de invasie van de Goten en Heruliërs, maar snel weer opgebouwd. Meer dan honderd jaar lang was Korinthe in staat om een late bloei te ervaren, voordat het werd geplunderd en geplunderd door Alaric I in 395 CE tijdens de invasie van de Visigoten in Griekenland. Veel van zijn burgers werden als slaaf verkocht. Niettemin kon Corinth zich weer herstellen. In 521 CE werd de stad zwaar beschadigd als gevolg van een zware aardbeving, maar herbouwd door keizer Iustinianus I. Een paar decennia later maakten de Slavische invasies in Griekenland, die begonnen rond 580 CE, bijna al het leven in de oude stad onmogelijk. Pas na decennia kwam het terug tot een bescheiden economische stijging. In 1147 werd de Golf van Korinthe de operationele basis van Norman Roger II tegen de regio Arta. Roger bezette spoedig Korinthe zelf en vestigde alle inheemse zijdewevers naar Palermo. Al snel werd de stad echter opnieuw opgenomen door Byzantium. In 1202 slaagde een hoge Byzantijnse functionaris, Leon Sguros, erin om meester over de stad te worden, maar slechts twee jaar later werd zijn heerschappij beëindigd door de deelnemers aan de Vierde Kruistocht die de stad met geweld innamen. In 1210 werd Korinthe een deel van het nieuw opgerichte Vorstendom Achaia en dus een deel van het Latijnse rijk. In de daaropvolgende jaren had de stad verschillende heersers, die het tot het toneel maakten van bloedige veldslagen om de invloed in Zuid-Griekenland. Van 1421 tot 1458 was het in Byzantijns bezit. In 1458 namen de Ottomanen de macht over in Korinthe, dat tegen die tijd al een volstrekt onbeduidende stad was geworden. In 1611 voerden de Ridders van de Orde van Malta een inval in Korinthe, waardoor de stad nog meer werd beschadigd. Van 1687 tot 1715 heersten de Venetianen over de plaats, waar slechts 1500 inwoners woonden. De periode van Ottomaanse heerschappij eindigde in 1829/1830 en Korinthe werd weer Grieks. Aan het begin van de Griekse Onafhankelijkheidsoorlog was er een tijdlang aan gedacht dat Korinthe de hoofdstad van de vrije Helleense staat zou worden. Op 21 februari 1858 werd de oude stad Korinthe verwoest door een aardbeving en zes kilometer naar het noordoosten herbouwd. Tegenwoordig, direct grenzend aan en voor een groot deel bovenop het oude nederzettingsgebied, ligt het dorp Archaia Korinthos. Sinds het begin van het toerisme in Griekenland in de 19e eeuw, hebben de ruïnes van het oude Korinthe met zijn tempels, fonteinen, theater, agora, winkels en geplaveide straten veel bezoekers getrokken. Tempel van Apollo in Cornith Tempel van Apollo De tempel van Apollon, gebouwd in het midden van de 6e eeuw voor Christus, is waarschijnlijk het beroemdste getuigenis van de pracht van de oude stad. Een bijzonder kenmerk van de tempel is het gebruik van monolithische kolommen in plaats van de meer algemeen gebruikte kolomtrommels. Zeven kolommen blijven vandaag staan. Hoewel slechts een klein deel van de ruïnes van de stad is opgegraven en er zoveel is verwoest tijdens vele invasies en oorlogen, slagen sommige overblijfselen van de gebouwen zoals ze nu zijn, samen met hun 2D- en 3D-archeologische reconstructies er nog steeds in om de bezoeker een idee van hoe Korinthe eruit moet hebben gezien in de tijd dat het een van de belangrijkste Romeinse steden in het oostelijke Middellandse Zeegebied was. Tempel van Apollo in Korinthe Tempel van Apollo Opmerkelijk is de grote agora, die waarschijnlijk dateert uit de 4e eeuw voor Christus en die in de volgende eeuwen niet veel zou zijn veranderd. Ten oosten van de agora zijn de overblijfselen te zien van de Basilica Iulia, een gerechtsgebouw gebouwd door keizer Claudius in 44 CE. In het midden van de agora bevindt zich de zogenaamde "bèma" of "rostrum" - een platform waar belangrijke juridische en politieke beslissingen werden aangekondigd aan de inwoners van Korinthe. Het wordt door christenen opgeëist als de plaats waar de bekeerling Paulus werd ondervraagd door Gallio, proconsul van de Romeinse provincie Achaia. Archeologisch en historisch onderzoek heeft echter aangetoond dat deze bewering niet substantieel is. Zelfs de aanwezigheid van Paulus in Korinthe en zijn activiteiten daar zijn meer dan twijfelachtig geworden. In de middeleeuwen werd deze plaats overgebouwd door een kerk. Lechaion Road, Korinthe Lechaion Street In het noorden van de agora vormde een rijkelijk versierde gewelfde toegangspoort uit de 1e eeuw na Christus het begin van de prachtige Lechaionstraat, die tot in de 10e eeuw in zijn oorspronkelijke staat werd bewaard. Zelfs vandaag de dag is de geplaveide straat die werd begrensd door galerijen met winkels met allerlei producten uit het hele Romeinse rijk en daarbuiten, nog steeds erg indrukwekkend om door te lopen. De Lechaionstraat was een soort "winkelstraat" waar bijna al het openbare leven plaatsvond. Er is ook een goed bewaard gebleven latrine te bewonderen. Tijdens de 11e en 12e eeuw was het gebied rond de Lechaionstraat waar de Byzantijnse aristocratie van de stad zijn rijke huizen bouwde. In de 17e eeuw werd ten noorden ervan het paleis van de Ottomaanse Bey, gouverneur van de stad, waarvan vandaag de dag bijna niets meer bewaard is gebleven. In het zuiden wordt de agora begrensd door de 154 m lange Stoa, die na 338 v.Chr. Door Filips II van Macedonië werd gebouwd als een gastenverblijf voor de afgevaardigden van de Corinthische Confederatie. Aan de achterkant waren er tal van winkels. Tijdens de Romeinse overheersing fungeerde het zuidelijke deel van de Stoa als de administratieve zetel van de Isthmische Spelen. Fontein van Peirene, Korinthe Fontein van Peirene Naast de gewelfde poort die naar de Lechaionstraat leidt, ligt de bron van de bron van Peirene, die beroemd was om zijn heldere water. Het was weelderig versierd en de arcades waren ooit uitgerust met verschillende standbeelden. Dichters kwamen om van het water te drinken op zoek naar inspiratie, aangezien de bron in verband was gebracht met de snelvleugelige Pegaso's. Roman Odeion, Korinthe Roman Odeion Ook het vermelden waard zijn twee indrukwekkende gebouwen die ten noordwesten van de parkeerplaats en ingang van de archeologische vindplaats en het museum liggen. Het Odeion (of concertzaal), daterend uit de 1e eeuw na Christus, werd in de 2e eeuw aanzienlijk vergroot door niemand minder dan Herodes Attikos, bekend van het Odeion in Athene. En het grote theater uit de Griekse periode (uit de 4e eeuw voor Christus, maar met veel latere wijzigingen), werd in de Romeinse tijd vervangen door een gebouw met arena-uitrusting, waar zelfs de uitvoering van zeeslagen, de zogenaamde Naumachiai, mogelijk was .

U verlaat het oude Korinthe en na de lunch heeft u de mogelijkheid om de overblijfselen van de oude haven van Kechries te bezoeken. Het was een van de twee havens van het oude Korinthe en bedient de oostelijke handelsroutes via de Saronische Golf. Apostel Paulus arriveerde tijdens zijn tweede missionaris in Kechries.