Geesten, goden en gangsters van New Orleans

Onze spooktocht pauzeert buiten de poorten van het Oude Ursulinenklooster, dat hier al sinds de begindagen van de stichting van onze stad staat. Je gids vertelt over de legende van de kistmeisjes: jonge vrouwen die hier lang geleden naartoe reisden met bijzondere kisten op sleeptouw. Volgens de overlevering bevatten deze gevallen onheilige verstekelingen die tot op de dag van vandaag nog steeds als vampirische wezens in het klooster en de straten in de buurt rondspoken. Terwijl je naar de vervallen muren staart, vraag je je misschien af of er nog steeds iets vervloekts in schuilt... Hebben de kistmeisjes echt eerst vampieren naar New Orleans geleid? Ga hier in het donker staan om het verhaal te horen en te beslissen. Voordat we het kloosterterrein verlaten, luisteren we goed naar gefluister in de wind.

Nadat we het klooster hebben verlaten, naderen we een groots landhuis met witte zuilen dat ooit toebehoorde aan generaal P.T. Beauregard voordat hij bestsellerauteur Frances Parkinson Keyes huisvestte. Maar niet iedereen die de sierlijke kamers en salons van dit historische huis doorkruiste, ontmoette een verfijnd einde van de high society. Meer dan honderd jaar geleden was dit de locatie van een van de meest beruchte maffiahits van de stad. Sommigen geloven dat hier nog steeds onrustige geesten wonen, gevangen in een fantoomvete die zichzelf voortdurend herhaalt. Als de avond valt, zie je misschien schaduwen van het conflict achter de ramen of hoor je zwakke echo's van de moord die op gewelddadige wijze een einde maakte aan de heerschappij van een beruchte gangster.

We pauzeren buiten de imposante gevel van de statige residentie van Lalaurie, ooit bewoond door de invloedrijke maar snode Madame Delphine Lalaurie, totdat een noodlottige dag haar meest verraderlijke geheimen blootlegde. Terwijl we voor het ingewikkeld smeedijzeren balkon staan, vertelt onze gids gefluisterde verhalen over de gruwelijke onthullingen van duivelse experimenten en onvoorstelbaar menselijk lijden binnen deze muren. Sommigen zeggen dat de gekwelde echo's nog steeds te horen zijn van degenen die omkwamen door haar filosofieën. Anderen maken melding van waarnemingen van de Madame zelf, die na de dood nog steeds haar landgoed bestuurde en haar het juiste oordeel ontzegde vanwege de verwerpelijke daden die aan hulpeloze zielen waren begaan. Maar we laten het aan jou over om erover na te denken... Blijven geesten nog steeds rondhangen, of achtervolgt de publieke verbeelding deze gronden heviger dan welke eigenzinnige schim dan ook zou kunnen? Wat duidelijk is, is dat deze toespraak iedereen die over de geschiedenis ervan leert, diep blijft verontrusten - nu inclusief degenen die onder ons op deze tour aanwezig zijn.

We blijven even hangen aan de monding van de bescheiden straat die nu weinig sporen meer draagt van zijn losbandige en dodelijke verleden. Je gids werpt zijn lantaarnlicht naar wat ooit Gallatin Street was - een louche, losbandige rosse buurt die eind 19e eeuw zeelieden en sloppenwijken naar etablissementen lokte die alle ongeoorloofde verlangens beloofden. Ondanks zijn aantrekkingskracht loerden gevaar en predatie om elke hoek. Sommigen vertellen verhalen over mannen die door sirenes naar donkere doodlopende wegen worden gelokt en nooit meer worden gezien. Anderen fluisteren over kwaadaardige gangsters die zijn ingehuurd door instellingen die hun moorddadige geschiedenis nu maskeren met respectabele façades. Maar luister goed naar de gebarsten trottoirs... Hoor je de verre echo's van rauw gelach plotseling veranderen in geschreeuw? Maskeren vleugjes lavendelparfum de koperachtige geur van verloren levens? We laten je nadenken of de geesten van Gallatin Street nog steeds op de loer liggen waar hun aardse ondeugden hen te vroeg tot rust brachten.

Voordat de uitgestrekte groene ruimte van Jackson Square vorm kreeg, vertelt onze gids ons dat dit terrein getuige was van enkele van de meest schokkende en gruwelijke openbare executies van de stad. Omringd door gewapende bewakers zouden gevangenen hun lot ondergaan door aan een ruw houten bouwwerk te hangen of aan meer barbaarse middelen op basis van hun vermeende misdaden. Voor sommigen sleepten de seconden zich voort in een langzame, verstikkende afgrijzen, waarvan de joelende menigte getuige was. Anderen werden geconfronteerd met snellere einden op het beulsblok met het oog op de stenen kathedraal. Hoewel de carnavalsmelodieën vandaag luchtig klinken, staan we even stil bij de donkere tijden op het plein, getuige het einde van veroordeelde levens – ongeacht de redenen of rechten. Terwijl we vertrekken, kijken we achterom en denken we na of de onrust de geesten er nog steeds toe aanzet om rond te hangen in deze schaduwen waar publieke straffen ooit mensenmassa's opriepen als macaber amusement. Het terrein herbergt veel geheimen en zoekt zielen onder de serene groene ruimte van Jackson Square.

Onze gids pauzeert langs de route om een bescheiden gebouw aan te wijzen waarin nu het New Orleans Pharmacy Museum is gevestigd. Maar ze delen verhalen die van generatie op generatie zijn doorgegeven over de schimmige rol van deze plek tijdens de pestjaren. Terwijl de infecties ongecontroleerd woedden, bleven er geruchten bestaan dat het gebouw in het geheim onderkomen zou bieden aan marginale artsen die dodelijke menselijke experimenten uitvoerden om vaccins te identificeren met twijfelachtige middelen. Details ontbreken nog steeds en de feiten zijn ongrijpbaar over wie of hoeveel mensen binnen deze muren hebben geleden in naam van het bestrijden van de golven van epidemische aanvallen in onze stad. Toch doen er griezelige verhalen de ronde over verloren zielen die door de ramen worden gezien, naamloze slachtoffers die worden gestolen om nooit meer naar huis terug te keren wanneer ze een remedie beloven tegen een ondoorgrondelijke morele prijs. Verontrustende geruchten alleen al laten een slepende smerigheid rond ons stille apotheekmuseum achter die zelfs formele toewijding aan medisch vernuft niet kan wegspoelen.

We blijven hangen buiten het statige Omni Royal Hotel, waarvan het gepolijste fineer een geschiedenis van tegenslag en verdriet maskeert. Van vurige rampen tot maffia-onderwereldtransacties, zelfs binnen de helderste façades lijken schaduwen op te duiken. Het meest huiveringwekkend is de recente zelfmoordduik van het hoge dak te midden van speculaties over diepere angst, waarbij een van de meest schokkende moorden werd onthuld die onze stad ooit heeft gezien. Tegenwoordig lopen reizigers vrolijk door de lobby, zich niet bewust van het verdriet dat deze muren stilletjes omhullen. Je gids kan zijn eigen verontrustende ervaringen delen tijdens de nachten die hij doorbracht in deze angstaanjagende hallen. Maar we nodigen je uit om je eigen conclusies te trekken over welke pijn onvoltooid blijft hangen en welke duistere magneet zo nu en dan chaos naar een anderszins verfijnde ruimte lijkt te lokken. Niet alles is zo licht en uitnodigend als het op het eerste gezicht lijkt in dit legendarische hotel.