Fietstour door het centrum van Napels

Een van de belangrijkste pleinen van de stad, rijk aan geschiedenis en kunst, het plein ligt dicht bij zowel het gebied van het historische centrum als de straten direct aan de zee van Napels.

Gelegen op het eiland Megaride, waar volgens de legende het lijk van de zeemeermin Parthenope aan de grond liep. Het was hier dat de Cumans in de 6e eeuw voor Christus landden om de eerste kern van de toekomstige stad te stichten. Het was hier dat Lucullus, die met immense rijkdom terugkeerde uit Azië, een weelderige residentie voor hem liet bouwen die zich uitstrekte tot aan de berg Echia; hier leefden in de vijfde eeuw voor Christus de cenobitische monniken die enkele kloosters bouwden; hier landde en vond een toevlucht S. Patrizia die was gevlucht voor zijn oom en keizer van het Oosten; hier verdreven de legers van hertog Sergio de monniken om een militair garnizoen op te richten; hier verzamelde Roger de Noorman zijn leger; ook hier heeft Robert d’Anjou ten slotte een echt kasteel opgetrokken door het sterke vierkante torens te geven en die vandaag nog steeds respect afdwingen. Het kasteel had zelfs de rol van gevangenis, er zat Romulus Augustinus, de laatste keizer van het Westen, gevangen; veel Jacobijnen, Carbonari en liberalen waaronder Francesco de Sanctis.

De geschiedenis van het Koninklijk Paleis (Palazzo Reale) van Napels gaat terug tot het begin van de zeventiende eeuw onder de Spaanse bezetting van de stad, die besloot een modern paleis te bouwen, groot en goed ingericht. Het monument is ontworpen door Domenico Fontaine (1543 – 1607), naar een model in renaissancestijl, daarna vergroot en gedecoreerd in de achttiende en negentiende eeuw. Drie eeuwen lang, van 1600 tot 1946, was het Koninklijk Paleis de zetel van de monarchale macht in Napels en Zuid-Italië, eerst bewoond door de Spanjaarden, toen de Oostenrijkers, daarna door de Bourbons en tenslotte door het Huis van Savoye. Het huis van Savoye, aan het hoofd van de nieuw gebouwde Italiaanse staat, voegt op de gevel van het paleis 8 beelden toe die de oprichters of de meest illustere vorsten van de dynastieën die over Napels regeerden, voorstellen. Van links naar rechts: Roger de Noorman, Frederik II van Svevia, Karel van Anjou, Alphonse van Aragon, Karel V, Karel III van Bourbon, Murat en Victor Emmanuel II.

In het hart van de binnenstad, op piazza del Gesú, staat de adembenemende kerk van Gesu' Nuovo, een prachtig voorbeeld van de barok, van de unieke façade met ruitvormige hardstenen tot de prachtige interieurs in marmer. Het was oorspronkelijk een paleis gebouwd in 1470 voor Roberto Sanseverino, prins van Salerno en werd het centrum van het Napolitaanse leven. De façade is uniek met zijn diamantvormige hardstenen en zijn spectaculaire interieurs gemaakt van marmer. In de jaren 1580 werd het door de jezuïeten omgebouwd tot kerk. Het grandioze plan omvatte een Griekse kruiskerk met zijn langsarm iets langwerpig, een grote koepel in het midden en vier kleine laterale. Het interieur is versierd met typische kenmerken van de barokstijl, zoals het elegante gekleurde marmer dat illusies creëert van vazen met bloemen, slingers en maskers die de architraaf verfraaien. Hier werkten de belangrijkste Napolitaanse meesterschilders, zoals Francesco Solimena, die in 1725 de binnengevel beschilderde

Het was de belangrijkste decumanus of Decumanus Maggiore - dat wil zeggen de belangrijkste oost-weststraat - van de oude Griekse en toen Romeinse stad Neapolis, parallel aan het zuiden door de lagere decumanus (Decumano Inferiore, nu Spaccanapoli genoemd) en naar het noorden door de bovenste decumanus (Decumano Superiore) (nu via Anticaglia en Via della Sapienza). De drie decumani werden (en worden nog steeds) doorsneden door talrijke noord-zuidkruisstraten, cardini genaamd, die samen het raster van de oude stad vormden. De moderne straten/steegjes die over het oude raster van deze oude straten liggen en het volgen. De straat loopt van de kerk van San Pietro a Maiella en het aangrenzende muziekconservatorium van Napels aan de westkant van de oude stad voor ongeveer driekwart mijl, langs het centrale kruispunt bij via San Gregorio Armeno en vervolgens oversteken via Duomo in de buurt van de kathedraal van Napels en eindigend bij wat tot voor kort het belangrijkste gerechtsgebouw van Napels was (Italiaans: Tribunale).

De Franse schrijver Stendhal had een diepe liefde voor Napels, en in de eerste helft van de achttiende eeuw noemde hij Via Toledo "de meest bevolkte en vrolijke straat ter wereld". En zoals u zult zien, is dat tot op de dag van vandaag zo gebleven, met zijn levendige winkels die het tot het hart van de Napolitaanse winkels maken, maar ook met zijn talrijke burgerlijke en religieuze gebouwen. Dus begin met fietsen over deze hoofdweg van de stad, waarvan de oostelijke grens de populaire en echte "Spaanse wijk" is die in de eerste helft van de zestiende eeuw werd gebouwd door onderkoning Pedro Álvarez de Toledo. De wijk staat waar ooit de oorspronkelijke westelijke muur uit het Aragonese tijdperk stond, die in wezen de grens van de Grieks-Romeinse stad markeerde.

De 3 "Decumani" zijn de hoofdwegen die de stad van oost naar west doorkruisen, doorkruist door de "Cardini" van noord naar zuid. Deze woorden komen uit het Latijn, maar de orthogonale stadsplattegrond is gemaakt door de Grieken, die het oude "Neapolis" hebben gesticht: ze noemden die straten respectievelijk "plateiai" en "stenopoi".

Een prachtige waterkant om te zien, maar ook rijk aan geschiedenis en cultuur, Lungomare Caracciolo dankt zijn naam aan de Via Caracciolo, de straat wordt begrensd door de zee van de stad Napels. Een lange en brede weg om belangrijke bezienswaardigheden te vinden, zoals de Villa Comunale en het gebied Riviera di Chiaia.Lungomare Caracciolo strekt zich uit langs het grootste deel van de kust van de stad Napels, doorkruist vele gebieden: Via Santa Lucia waar de beroemde kerk staat van Santa Lucia, het gebied van Borgo Marinaio met zijn zeer karakteristieke kleine haven vol met lokale en het Castel dell'Ovo, het gebied van de Riviera di Chiaia dat bekend staat om zijn winkels en nachtleven, het einde is in de beklimming van Posillipo die leidt naar een hoger gelegen deel van de stad. De naam van de Lungomare is opgedragen aan admiraal Francesco Caracciolo, ook al noemt iemand het Mergellina of in de afgelopen jaren 'Lungomare Liberato', een historische held van de Napolitaanse Republiek die op zijn boot in de wateren van de nabijgelegen zee werd geëxecuteerd.

Piazza del Municipio is een van de grootste pleinen van Europa en een van de belangrijkste in de stad vanwege de nabijheid van de jachthaven, Maschio Angioino, het San Giacomo-paleis, het stadhuis en een Via Toledo. Er is ook de belangrijke Neptunus-fontein. Tijdens de bouw van het "Municipio"-station zijn de 1e metrolijn en de 6e lijn aan het licht gebracht van de zeer belangrijke archeologische vondsten (ongeveer 3000) die teruggaan tot de periode van de Romeinse tijd tot enkele negentiende-eeuwse gebouwen . Naast de gevonden vondsten (amforen, schepen, karveels, oude muren volledig intact) werd er een echte ontdekking ontdekt in de citadel uit de Romeinse tijd die ook een kuuroordcomplex omvat. Piazza Municipio is voorbestemd om daarom een nieuwe archeologische vindplaats in het stadscentrum te worden van waaruit u de overblijfselen kunt bewonderen van de oude haven van het Grieks-Romeinse Neapolis, waarvan de exposities te zien zullen zijn in het "Neapolis station-museum" van Piazza Municipio.