De laatste dag van de privétour van Pompeii

Pompeii, Italiaans Pompei, bewaard gebleven oude Romeinse stad in Campania, Italië, 23 km ten zuidoosten van Napels, aan de zuidoostelijke voet van de Vesuvius. Het werd gebouwd op een uitloper gevormd door een prehistorische lavastroom ten noorden van de monding van de rivier de Sarnus (moderne Sarno).

De basiliek, met een oppervlakte van 1500 vierkante meter, was het meest luxueuze gebouw van het Forum en werd gebruikt voor zaken en voor de rechtspleging. Het is toegankelijk vanaf het Forum via vijf ingangen, gescheiden door tufstenen pilaren; binnen is het verdeeld in drie beuken met twee rijen bakstenen zuilen met Ionische kapitelen. In het midden van de korte westkant bevindt zich een rijkelijk versierd suggestie, waar rechters zaten terwijl gerechtelijke zaken werden geregeld. De ruimte werd opgeluisterd met een ruiterstandbeeld, terwijl de muren rijkelijk versierd zijn met stucwerk als grote blokken marmer. De basiliek dateert uit 130-120 voor Christus en is een van de oudste voorbeelden van dit type gebouw in de hele Romeinse wereld. Het werd opgegraven sinds de 19e eeuw, toen het onderzoek in het gebied rond het Forum-plein begon.

Ruïnes van tempels, gemeentelijke gebouwen en de basiliek in het sociale en openbare centrum van de Romeinse stad.

Deze poort geeft toegang tot het westen van de stad en is de meest indrukwekkende van de zeven poorten van Pompeii. De naam is afgeleid van het feit dat de uitvalsweg naar de zee leidde. De indeling met een tongewelf van beton, dat is een mengsel van mortel en stenen, dateert uit de kolonie Silla (80 v. Chr.). De poort heeft twee fornix, waarvan de belangrijkste hoger is, bedoeld voor de doorgang van paarden en lastdieren; de kleinere, bedoeld voor voetgangersdoorgang. De stadsmuur die vandaag te zien is, al in de 6e eeuw voor Christus op zijn plaats, is meer dan 3200 m lang: hij bestaat uit een dubbele muur met een loopbrug, binnen beschermd door een dijk. Twaalf torens, meer aan de noordkant waar het vlakke terrein Pompeii kwetsbaarder maakte, gegarandeerde verdediging. De definitieve toegang van de stad binnen de Romeinse baan verminderde het belang van de muren, die soms werden hergebruikt en vernietigd om er huizen van te maken.