De joodse wortels in Istanbul

De toren in romaanse stijl werd gebouwd als Christea Turris (Toren van Christus) in 1348 tijdens een uitbreiding van de Genuese kolonie in Constantinopel. De Galata-toren was het hoogste gebouw in Istanbul met 66,9 meter toen het werd gebouwd in 1348. Het werd gebouwd ter vervanging van de oude toren van Galata, een originele Byzantijnse toren genaamd Megalos Pyrgos (Engels: Grote Toren) die de noordelijke einde van de enorme zeeketen die de ingang naar de Gouden Hoorn sloot. Die toren stond op een andere plek en werd grotendeels verwoest in 1203, tijdens de Vierde Kruistocht van 1202–1204. Het bovenste gedeelte van de toren met de kegelvormige kap is tijdens de Ottomaanse periode bij verschillende restauraties licht gewijzigd toen het werd gebruikt als uitkijktoren voor het spotten van branden. Galatatoren met zijn vorige kegelvormige dak, afgebeeld op een schilderij van Ivan Aivazovsky in 1846. Het vorige kegelvormige dak werd verwoest door een storm in 1875. Het huidige dak werd gebouwd tijdens restauratiewerkzaamheden tussen 1965 en 1967.

De Neve Shalom-synagoge (Turks: Neve Şalom Sinagogu, Hebreeuws: בית הכנסת נווה שלום; lit. "Oasis of Peace" of "Valley of Peace") is een synagoge in de Karaköy-wijk van het Beyoğlu-district in Istanbul, Turkije. De synagoge werd gebouwd als reactie op een toename van de joodse bevolking in de oude Galata-wijk (tegenwoordig omvat het district Beyoğlu) in de late jaren 1930. Daartoe werd in 1949 een joodse basisschool afgebroken en op de ruïnes werd de synagoge gebouwd. De constructie werd voltooid in 1951. De architecten waren Elyo Ventura en Bernar Motola, jonge Turkse joden. De inhuldiging van de synagoge vond plaats op zondag 25 maart 1951 (17 Adar 5711, Hebreeuwse kalender), in aanwezigheid van de toenmalige opperrabbijn van Turkije, Hahambaşı Rav. Rafael David Saban. Neve Shalom is de centrale en grootste Sefardische synagoge in Istanbul, open voor service, vooral op Shabbats, feestdagen, bar mitswa, begrafenissen en bruiloften.

De Ashkenazi-synagoge (Turks: Eşkenazi Sinagogu) is een Ashkenazi-synagoge in de buurt van de Galata-toren in de wijk Karaköy in Beyoğlu in Istanbul, Turkije. Het is de enige momenteel actieve Asjkenazische synagoge in Istanbul die open staat voor bezoeken en gebeden. De synagoge werd in 1900 gesticht door joden van Oostenrijkse afkomst. Het is ook de laatst overgebleven synagoge van in totaal drie die door Ashkenazim zijn gebouwd, aangezien de bevolking van Ashkenazische joden 4 procent van de totale joodse bevolking van Turkije uitmaakt. Bezoeken aan de synagoge zijn mogelijk tijdens doordeweekse ochtenden en voor sjabbatdiensten op zaterdagochtend. De synagoge houdt bruiloften, bar mitswa en andere religieuze ceremonies in de Ashkenazi-traditie.

De Gouden Hoorn is een kleine monding die is ontstaan door twee rivieren die uitkomen in de Bosporus. Van de ene kant van de Gouden Hoorn naar de andere breiden traditionele Joodse wijken uit die ontstonden vanaf de tijd van de Joodse nederzetting in Istanbul in de Byzantijnse periode. Zelfs aan het begin van de twintigste eeuw was meer dan de helft van de bevolking van de Balat Joods, hoewel velen de krappe huizen van deze vochtige wijk al verlieten voor de "Europese stad". De buurten van de Balat, op de rechteroever, en van Hasköy, aan de andere kant van de rivier, zijn levendig en tamelijk exotisch gebleven in de herinnering aan Istanbul - plaatsen waar Ladino werd gesproken en men leefde volgens het ritme van Joodse festivals en de Shabbat. De namen van synagogen, waarvan er vele sindsdien zijn verdwenen, herinneren aan de Sepharad die iedereen nauw aan het hart houdt (Gerouche-Castilië - de ballingen van Castilië-Catalaans, Aragon, Portugal, Senioria…).

Het werd gebouwd door Romaniotes (Macedonische joden), daterend uit de jaren 1430, uit de stad Ohrid (in het Grieks 'Ahrid' genoemd) in wat toen het Ottomaanse rijk was en nu Noord-Macedonië is. Neve Shalom zou meer dan 550 jaar geleden naar Constantinopel zijn verhuisd. Sefardische Joden arriveerden in het Ottomaanse Rijk vanaf het Iberisch schiereiland vanaf 1492, en al snel vormden ze een grotere groep Joden in de bevolking dan de Romaniotes. De Romaniotes van Istanbul, zoals in veel gemeenschappen, waaronder Thessaloniki, werden opgenomen in de Sefardische cultuur en namen zowel de Sefardische liturgie als de taal van de Sefardim Judesmo over. Het synagogegebouw, een van de twee oude synagogen in de Gouden Hoorn van Istanbul, werd in 1992 gerenoveerd door de Quincentennial Foundation, ter viering van de 500ste verjaardag van de aankomst van Sefardische Joden in het Ottomaanse Rijk. De Ahrida-synagoge staat bekend om zijn bootvormige tevah (het leesplatform, in Ashkenazi-gemeenschappen bekend als een bimah).

Joods Museum van Turkije (officieel Quincentennial Foundation Museum van Turkse Joden; Turks: 500. Yıl Vakfı Türk Musevileri Müzesi) is een cultureel centrum opgericht door de Quincentennial Foundation om de samenleving te informeren over de tradities en geschiedenis van het Turkse Jodendom. Het werd ingehuldigd op 25 november 2001. De Quincentennial Foundation werd in 1989 opgericht door 113 Turkse staatsburgers, zowel joden als moslims, om de vijfhonderdste verjaardag te vieren van de komst van Sefardim naar het Ottomaanse Rijk. Het idee van een museum werd voorgesteld door Naim Güleryüz, die nu de curator is, en de stichting werd gefinancierd door de vooraanstaande Joodse familie Kamhi.

De Etz Ahayim-synagoge (Hebreeuws: קהל קדוש עץ החיים), ook bekend als de Ortaköy-synagoge, is een synagoge in Ortaköy, Istanbul, Turkije, aan de kust nabij het rechterbeen van de Bosporusbrug. De synagoge werd in 1941 volledig verwoest door brand, waarbij alleen de marmeren Aron Kodesh intact bleef. De synagoge werd vervolgens herbouwd.