Dagtocht door multiculturele stadslandschappen en fotohoogtepunten

De Brandenburger Tor gemaakt van zandsteen is een van de grootste en mooiste creaties van het Duitse classicisme. Het werd gebouwd in de jaren 1788 tot 1791 op basis van ontwerpen van Carl Gotthard Langhans de Oude, die sterk gericht was op de profylaea van de Akropolis van Athene. Koning Friedrich Wilhelm II had eerder de bouw van de Brandenburger Tor besteld omdat hij op zoek was naar een waardige architecturale conclusie voor de boulevard Unter den Linden.

Aanzienlijke keerpunten en gebeurtenissen in de Duitse geschiedenis worden geassocieerd met het Rijksdaggebouw. Op 9 november 1918 riep SPD-politicus Philipp Scheidemann de Republiek vanaf het balkon op het westportaal. Het "Rijksdagvuur" vond plaats op 27 februari 1933. De plenaire zaal en de koepel werden volledig vernietigd. Een rode vlag van de Sovjet-Unie, opgeheven op 30 april 1945 door twee soldaten van het Rode Leger, symboliseerde de overwinning op het "Derde Rijk".

Het 36-meter hoge "administratiegebouw" stijgt op tussen en boven de twee vijf verdiepingen tellende administratieve vleugels, waarin de kantoren van de kanselier en zijn ministers van Staat, de kastruimte en vergaderzalen zijn ondergebracht. Een grote boog wordt gesneden in de kale muur in het noorden en zuiden, in het oosten (bij de hoofdingang) en in het westen worden de buitenmuren opgedeeld in grote glazen oppervlakken die zich tussen hoge betonnen pilaren uitstrekken. Dit geeft het grote gebouw een verbazingwekkende transparantie en lichtheid. De twee zijvleugels, waarvan de plattegronden op een kam lijken, lijken totaal anders. De kantoren zijn gegroepeerd rond atria die volledig beglaasd zijn. De lange zijwanden met hun afwisseling van betonnen muren zonder ramen en grote glazen oppervlakken lijken compact en uitdagend.

Geflankeerd door twee "T 34" -tanks staat er een bronzen standbeeld van een soldaat van het Rode Leger die zijn geweer op zijn schouder draagt in het midden van het plein. Teksten met de namen van gevallen Sovjet-soldaten zijn bevestigd aan de pilaren achter hen. In het achterste deel van het monument zijn de graven van ongeveer 2500 soldaten.

Geschiedenis van de dierentuin Aan het einde van de 17e eeuw, keurvorst Friedrich III. creëer een "plezierpark voor de bevolking" vanuit het voormalige jachtgebied. Na verloop van tijd werd het park opnieuw ontworpen volgens verschillende modellen, waaronder Tussen 1833 en 1838 transformeerde de beroemde landschapsarchitect Peter Joseph Lenné de dierentuin in een Engels openbaar park. Bezienswaardigheden in de Tiergarten Maar het zijn niet alleen bomen, struiken en groene ruimtes die het gezicht van de ongeveer 200 hectare grote dierentuin bepalen. Veel bezienswaardigheden zoals monumenten en gedenktekens, bruggen, de Victory Column, het kantoor van de federale president, het House of World Cultures of de Engelse tuin nodigen u uit voor een dagwandeling door het park. De Engelse tuin rondom een vijver geeft inzicht in de Engelse landschapsarchitectuur en is vandaag een van de mooiste hoeken van de dierentuin.

Potsdamer Platz was gepland als een hele wijk door architecten. Met succes - de cafés, bioscopen en winkels tussen de futuristische hoogbouw worden door zowel Berlijners als toeristen gebruikt. De berekening van de stadsplanners werkte: de Berlijners hebben de cafés, bioscopen en de grote winkelgalerij van de nieuwe Daimler City zeer goed geaccepteerd. Een geheel nieuw district werd gecreëerd op 6,8 hectare tussen Potsdamer Platz en Reichpietschufer.

Het gebied, dat in 1987 bekend werd als de "Topografie van Terreur", was de centrale locatie voor de planning en controle van de meeste nazi-misdaden. Tussen 1933 en 1945 waren de belangrijkste instellingen van het nationaal-socialistische terreurapparaat van de SS en de politie hier ondergebracht bij de Secret State Police Office, de Reichsführung SS en het Reich Security Main Office.

De Martin-Gropius-Bau is gewijd aan culturele geschiedenis, hedendaagse kunst en fotografie.

wand

De voormalige militaire controlepost Checkpoint Charlie was de beroemdste grensovergang van de drie grenspunten die door de Amerikanen werden gecontroleerd naast de Glienicke-brug tijdens de divisie van Berlijn. De anderen waren de grenscontrolepunten Helmstedt-Marienborn (Checkpoint Alpha) en Dreilinden-Drewitz (Checkpoint Bravo). De overgang kon alleen worden gebruikt door buitenlanders en werknemers van de Permanente Vertegenwoordiging van de FRG in de DDR en door ambtenaren van de DDR.

Friedrichstrasse loopt als een noord-zuidas door Berlijn. Een populaire winkelstraat ontwikkelde zich tussen Checkpoint Charlie en het station Friedrichstrasse na de val van de muur.

Het plein werd aan het einde van de 17e eeuw gemaakt volgens plannen van Johann Arnold Nering. In die tijd vestigden Franse immigranten, voornamelijk Franse protestanten (Hugenoten) zich in dit gebied. De markt heette eerst Esplanade, daarna in chronologische volgorde Lindenmarkt, Friedrichstädtischer Markt en Neuer Markt. Uiteindelijk werd het omgedoopt tot Gendarmenmarkt in 1799, omdat van 1736 tot 1782 de wacht en stallen van het regiment "Gens d'armes" zich daar bevonden.

De permanente tentoonstelling "Manieren - verkeerde paden - omwegen" in de Duitse kathedraal toont op vijf verdiepingen de historische ontwikkeling van de liberale parlementaire democratie in Duitsland.

Het Konzerthaus am Gendarmenmarkt is een meesterwerk van classicistische architectuur en is een van de belangrijkste werken van Karl Friedrich Schinkel. Reeds in 1776 werd hier op aandringen van Frederik de Grote een klein komediehuis geopend, dat was ontworpen volgens de plannen van de Pruisische bouwdirecteur, Johann Bouman de Oude. werd gebouwd. De hernoeming naar het Koninklijk Nationaal Theater in 1787 illustreerde de opkomst van een van de toonaangevende theaters in het land

Midden in het museumcentrum van Berlijn geeft Bebelplatz een idee van hoe een prachtige stad er bijna 300 jaar geleden uitzag. De nazi's ontheiligden de plaats met het verbranden van boeken, dat nu een gedenkteken is. Op 10 mei 1933 verbrandden de nationaal-socialisten meer dan 20.000 boeken op Bebelplatz. Ze geloofden dat de volumes die ze selecteerden 'niet-Duitse geest' waren. Deze omvatten boeken van Erich Kästner, de familie Mann, Magnus Hirschfeld, Lion Feuchtwanger, Karl Marx, Else Lasker-Schüler en bijna 400 andere auteurs. De boeken van Heinrich Heine werden ook verbrand. Als je ze in plaats daarvan had gelezen, zou je de opmerking van Heine zijn tegengekomen dat overal waar je boeken verbrandt, je ook mensen hebt

Aan de noordkant van het Spreeinsel in het centrum van Berlijn ligt een van de meest bijzondere museumcomplexen van Europa, het museumeiland. In de loop van 100 jaar ontstond in 1930 een ensemble waarbij vijf architecten betrokken waren. De museumwijk, die in 1999 op de UNESCO-lijst van werelderfgoed stond, is sinds eind jaren negentig geleidelijk gerestaureerd en uitgebreid met een nieuw receptiegebouw. Kaartjes voor het museumeiland

Met zijn opvallende koepel is de machtige kathedraal van Berlijn in het centrum van Berlijn moeilijk te missen. Als voormalige hof- en kathedraalkerk van de Hohenzollerns werd de kathedraal tussen 1894 en 1905 onder keizer Wilhelm II herbouwd.

Alexanderplatz, in de volksmond bekend als Alex, is een centraal plein en transportknooppunt in het centrum van Berlijn. Het is een van de meest bezochte plaatsen en tegelijkertijd een van de bekendste bezienswaardigheden van de stad.

Het Nikolaiviertel aan het Spreeinsel is een soort openluchtmuseum van het verwoeste oude Berlijn. In zijn huidige vorm is het gemaakt voor het 750-jarig bestaan van Berlijn in 1987. De Nikolaikirche in het Nikolaiviertel

De Neptunus-fontein voor het Rode Stadhuis staat bij Berlijners bekend als "Forckenbecken". Deze term klopte op twee manieren: aan de ene kant heette de toenmalige burgemeester van Berlijn Forckenbeck en aan de andere kant past de terminologie perfect bij de fontein zelf, omdat Neptunus met zijn drietand in een bassin staat. De vier vrouwelijke figuren aan zijn voeten symboliseren de rivieren Elbe, Rijn, Oder en Wisla.

De East Side Gallery is een geschilderd gedeelte van 1,3 kilometer van de voormalige Berlijnse muur langs de Spree. Met meer dan honderd originele muurschilderingen is het de langste openluchtgalerij ter wereld.

Tussen de Gneisenaustrasse, Mehringdamm, Südstern en Fidicinstrasse ligt een goed onderhouden gedeelte van oude gebouwen in wat ooit Kreuzberg SW 61 was. Langs de Bergmannstraße en zijn zijstraten krijg je inzicht in de veelzijdigheid van Kreuzberg en de manier van leven van zijn bewoners - een beetje meer bezadigd dan in het wild SO 36, weg van de beruchte clubscene en toch multicultureel en levendig.

Een van de belangrijkste binnenstedelijke grachten van Berlijn stroomt dwars door de wijken Treptow, Kreuzberg, Neukölln, Tiergarten en Charlottenburg. De eerste kunstmatige waterweg van Berlijn maakt sinds de 19e eeuw deel uit van het stadsbeeld. In die tijd, met de toenemende industrialisatie, nam de behoefte aan transport toe, weg en spoor volstonden niet meer. In 1841 kreeg de stadsplanner en meester-tuinier Peter Joseph Lenné de opdracht van koning Friedrich Wilhelm IV om een nieuw transportkanaal te ontwerpen in de buurt van het toenmalige stedelijke gebied. De aanleg van het 10,74 km lange kanaal begon in 1845 en werd in 1850 voltooid. Slechts een paar jaar later bleek het Landwehrkanaal onmisbaar voor het transport van bouwmaterialen voor de snelle ontwikkeling van Berlijn in de Gründerzeit.

Populaire ontmoetingsplaats in de zomer Wanneer de zomer over Berlijn is en de avonden lang, helder en warm zijn, wordt de oude brug met zijn geplaveide straten en oude gaslantaarns een populaire ontmoetingsplaats voor Berlijners en toeristen. De Admiralbrücke is een eiland van de romantiek van de grote stad en trekt in de zomermaanden veel mensen aan. Terwijl de zon ondergaat, zweven er flarden Engelse, Spaanse en Italiaanse woorden door de avond en kleine groepen genieten van de gezellige sfeer op de Admiralsbrücke. Velen zitten bij elkaar op de bolders en de straatstenen om te praten, iets te drinken, muziek te maken en de zonsondergang over het Landwehrkanaal te bewonderen. Nadat omwonenden hadden geklaagd over het nachtelijke volume, werd de brug elke avond om 22.00 uur vreedzaam ontruimd met steun van de politie.

Gastronomie en het tafereel domineren het straatbeeld van de straat, die ook 's avonds erg levendig is. 100 kleine winkels, bars en restaurants met internationale flair en de SO 36 wachten op uw bezoek.

Het Görlitzerpark in Kreuzberg is het centrale recreatiegebied in de wijk. Het werd begin jaren negentig aangelegd op de plaats van het voormalige treinstation van Görlitz, tegenwoordig zijn er ruime grasvelden, verschillende sportvelden en speeltuinen en een populaire kinderboerderij in de buurt van Glogauer Straße. Het overdekte zwembad van de wijk, het Spreewaldbad, ligt aan de Wiener Strasse. Prehistorie van het Görlitzer Park Het treinstation van Görlitz werd in 1865 gebouwd op het 14 hectare grote gebied, het voormalige Köpenicker Feld, tussen de Emmauskerk en het Landwehrkanaal. Tonnen zand werden op de landbouwgrond gestort, rails gelegd en gebouwen voor personen- en vrachtverkeer gebouwd. Het grote eindstation werd in 1866 door de Pruisische koning ingewijd met de eerste troepentransporten.

De voormalige luchthaven Tempelhof met de grote incheckhal en het meer dan 300 hectare grote vliegveld werd in mei 2010 opengesteld voor het publiek nadat de vliegoperaties waren stopgezet. Als "Tempelhofer Feld" wordt het terrein zorgvuldig heringericht tot een park dat met inspraak van de burgers op verschillende manieren kan worden gebruikt. Ontwikkeling van het Tempelhofpark Na het succesvolle referendum in mei 2014 is in juni 2014 de Veldwet Tempelhof (ThFG) in werking getreden. Dit ziet o.a. stelt voor om met participatie van de bevolking een ontwikkel- en zorgplan op te stellen voor het toekomstige gebruik en de verdere ontwikkeling van de open ruimte op Tempelhofer Feld.

Park am Gleisdreieck in Kreuzberg is een park met stedelijke flair. Er zijn veel kleine en grote lokale recreatiegebieden in de hoofdstad, vooral in de binnensteden. Maar ook in de toekomst moet er een gezonde mix van gebouwen en open ruimtes komen. Het meest recente voorbeeld van dit stedenbouwkundige concept is het nieuw aangelegde park aan de Gleisdreieck in Kreuzberg. Het spoorgebied rond het verkeersknooppunt van de Gleisdreieck lag na het einde van de Tweede Wereldoorlog lange tijd braak en vrijwel ongemerkt ontwikkelde zich een gevarieerde vegetatie. Door deze onverwachte terugtrekking voor flora en fauna en de dichte ontwikkeling van de aangrenzende wijken, vormde zich al snel een groep burgers die het gebied permanent wilde vergroenen en uiteindelijk succesvol was.