Cruise Shore Excursion - Privé Tuk Tuk-tour naar het historische centrum

Het beeld is ontworpen om het zeevarende en industriële erfgoed van Porto en Matosinhos te weerspiegelen. De drie steunpalen zijn geverfd om te lijken op de schoorstenen en vuurtorens in het gebied. De netstructuur is bedoeld om te verwijzen naar de visindustrie van de stad.

Het is een zeshoekige toren in graniet van tien meter hoog. Het heeft een rood balkon en een lantaarn en een klein bijgebouw met wit gepleisterde gepleisterde muren.

Gebouwd in de late negentiende eeuw en profiteerde van de deelname van Emíle David, die aan de landschapsarchitectuur werkte. Omzoomd door een Palm Grove, herbergt een verscheidenheid aan architectonische kenmerken van grote waarde: een granieten fontein in het westen, van het voormalige klooster van S. Francisco, twee Nasoni obelisken, van Quinta da Prelada en een klein "romantisch chalet", dat was gebouwd in 1874, vóór de voltooiing van de tuin. De midgetgolfbaan is een belangrijke attractie van de tuin en er worden af en toe filharmonische concerten gehouden in de muziektent. Ten slotte belichten we de openbare badkamer die werd gebouwd in 1910 en is ingericht met Art Nouveau-tegels en Engelse afwerking.

De Arrábida-brug is een boogbrug van gewapend beton, die zes rijstroken over de rivier de Douro voert, tussen Porto en Vila Nova de Gaia; Ontwikkeld door de Portugese ingenieur Edgar Cardoso; Op 22 juni 1963 werd de brug gesloten en ingewijd. Op het moment van voltooiing was de hoofdoverspanning van de brug van 270 meter (890 voet) de grootste van een betonnen boogbrug ter wereld.

De rijstrook heeft een uitstekend uitzicht over de rivier, tot aan de monding van de rivier Douro. Op de voorgrond zie je de Fontein van de Virtudes en de terrassen die helemaal naar beneden gaan naar São Pedro de Miragaia. Langs de rivier is het mogelijk om het imposante gebouw van het voormalige douanekantoor te zien.

Granieten gebouw uit 1582, herbouwd in 1767 in neoklassieke stijl, volgens het ontwerp van de architect Eugénio dos Santos, op initiatief van João de Almada e Melo en gefinancierd door Companhia Geral da Agrigultura das Vinhas do Alto Douro. Het presenteert een geometrische reeks vensters (103 in totaal). Dit veelhoekige gebouw heeft 4 gevels, waarvan er twee verband houden met de hoofdfuncties: de hoofdgevel, aan de Rua de São Bento da Vitória, biedt toegang tot de sector Court. De andere gevel, die uitkwam op de Cordoaria-tuin, was vroeger gebouwd voor de directe doorgang van gevangenen en is momenteel de hoofdingang van het gebouw. Camilo Castelo Branco, die een van de beroemdste schrijvers van Portugal was en werd beschuldigd van overspel, evenals de beroemde Zé do Telhado die werd beschuldigd van diefstal, werd hier bewaard. Tussen 1999 en 2002 werd het gebouw gerestaureerd onder leiding van Eduardo Souto de Moura en Humberto Vieira, tot het huidige Portugese centrum voor fotografie, inclusief een tentoonstellingscentrum.

Deze tuin, beter bekend als Cordoaria-tuin, wordt sinds 1924 João Chagas-tuin genoemd. De naam die het meest bekend is, is te danken aan de activiteit van de touwmakers die hier ongeveer 200 jaar verbleven - in de nieuwe touwmakers. In de negentiende eeuw besloot de gemeente de Praça da Cordoaria om te vormen tot een openbaar gebied. Het project, van de Duitse tuinarchitect Emile David, werd gebouwd in 1865/1866. In de tuin staan beelden van Ramalho Ortigão en António Nobre en een reeks sculpturen van Juan Muñoz uit 2001, evenals "O rapto de Ganímedes" (ontvoering van Ganímedes). In het kader van Porto 2001, Culturele Hoofdstad van Europa, is deze tuin gerenoveerd.

Dit barokke werk van Nicolau Nasoni werd gebouwd in de eerste helft van de achttiende eeuw. De Clérigos-toren is een van de meest karakteristieke monumenten van de stad Porto. Het panoramisch uitzicht over de stad en de rivier de Douro, te zien vanaf de top van de toren, maakt de klim van 240 treden de moeite waard. Gebruikmakend van het recente werk om een van de belangrijkste gebouwen in de stad Porto te renoveren en om te bouwen, op basis van een project dat snel de beperkingen op de toegang tot het complex oploste, is een multisensorische faciliteit gecreëerd die de ervaring van het beklimmen simuleert de Torre dos Clérigos, die toegankelijk en beschikbaar is voor alle bezoekers. In het gebouw van de Torre dos Clérigos vind je een deel van het bezit van de Broederschap en de Christus-collectie, die je meeneemt naar een tijd en ruimte waar kunst en religie elkaar aanvulden.

Het gebouw waar de bibliotheek zich nu bevindt werd ingehuldigd in 1906. Speciale vermelding gaat naar de prachtige Art Nouveau-gevel met neogotische details. Aan de binnenkant is de bibliotheek ingericht in geverfd gips dat hout imiteert en presenteert een prachtige trap die het verbindt met de bovenste verdieping - een van de eerste gewapende betonwerken in Porto. Ook de aandacht waard is het enorme gebrandschilderde dakraam, met het monogram en het motto van de bibliotheek: 'Decus in Labore'. In 2008 beschouwde de Engelse krant The Guardian deze bibliotheek als de derde mooiste ter wereld, net als de Lonely Planet in zijn gids "Lonely Planet's Best in Travel 2011", waarin hij het omschreef als een 'Art Nouveau-juweeltje' en met name zijn 'neo noemde -Gothic planken 'en de' hangende rode trap '.

De Fontein van de leeuwen (Portugees: Fonte dos Leões), is een 19e-eeuwse fontein gebouwd door het Franse bedrijf Compagnie Générale des Eaux pour l'Etranger. Gegoten door de Val d’Osne-gieterij in Frankrijk, het is grotendeels een kopie van de fontein op het stadhuisplein van Leicester, Engeland

Kerk gebouwd in de tweede helft van de achttiende eeuw. Vanwege zijn architectuur en interieurgravures wordt het beschouwd als een van de meest opmerkelijke gebouwen van Porto Rococo. In 1912 was de zijgevel bedekt met tegels. De tekeningen op die tegels zijn ontworpen door Silvestre Silvestri. Het zijn figuratieve composities die verwijzen naar de cultus van Nossa Senhora (Onze-Lieve-Vrouw). Gebouw aangewezen nationaal monument.

Zeventiende-eeuwse kerk waarvan de klassieke gevel uit de jaren 1850 dateert. Het project is toegeschreven aan de architect / schilder Nicolau Nasoni. Het altaarstuk, in Porto rococo-stijl, werd beschouwd als een stilistisch revolutionair stuk. Gebouw aangewezen nationaal monument.

Bestaand sinds 1885, wordt dit plein omringd door Mercado Ferreira Borges en Palácio da Bolsa, gelegen in het historische centrum. Hier is een kleine tuin, waaronder een ondergrondse parkeergarage is gebouwd en een monument voor de Infante D. Henrique, ingehuldigd ter gelegenheid van het 5e eeuwfeest van zijn dood. De bouw ervan begon in 1894, werd voltooid in 1900 en vertegenwoordigt de triomf van de Portugese navigatie en het geloof.

Een nationaal monument, het Palácio da Bolsa (beurspaleis), is het eigendom en hoofdkantoor van de handelsvereniging van Porto. Het werd ontworpen door Joaquim da Costa Lima in een neoklassieke stijl in 1842. Gelegen in het historische centrum, is het een van de meest bezochte monumenten met de beroemde Arabische kamer als het belangrijkste hoogtepunt. Het Stock Exchange Palace, een cultureel en conferentiecentrum, is een locatie met unieke omstandigheden voor het organiseren van evenementen en uitstekende initiatieven. Opgenomen in de Urban Wine Route. Toegankelijk voor personen met beperkte mobiliteit via een zij-ingang.

Deze markt werd gebouwd in 1885, in opdracht van de gemeenteraad, ter vervanging van de oude Mercado da Ribeira (Ribeira-markt). Het opereerde gedurende een zeer korte periode als een markt en werd voor verschillende doeleinden gebruikt. Het reproduceert een belangrijk voorbeeld van ijzerarchitectuur in Porto, dat later werd gerenoveerd tot een entertainmentlocatie, waar nu Hard Club is gevestigd.

De belangrijkste gotische tempel van de stad, waarvan de bouw begon in de veertiende eeuw. Het is een van de belangrijkste werken van de barok, door zijn vergulde interieur uit de zeventiende en achttiende eeuw. Het was de uitbundigheid van zijn vergulde bewerkte houtwerk dat graaf Raczinsky ertoe bracht het als de 'kerk van goud' te beschrijven. En overweldigd voegt hij eraan toe: 'De gilde van deze kerk is zo mooi en rijk dat veel verder gaat dan alles wat ik in Portugal en in de hele wereld heb gezien'. Het is de moeite waard om op te merken, de boom van Jesse, evenals de catacomben. Het is een nationaal monument sinds 1910 en werelderfgoed door UNESCO sinds 1996.

Gepland door de ingenieur Teófilo Seyrig, een discipel van Eiffel, werd het ingewijd in 1886 en bestaat uit twee overlappende ijzeren dekken. De brug is 395 meter lang en 8 meter breed, en de boog wordt nog steeds beschouwd als de grootste ter wereld in gesmeed ijzer. Tegenwoordig wordt het bovendek gebruikt door de metro van Porto, die het gebied van de kathedraal van Porto verbindt met de tuin van Morro en met de Avenida da República in Vila Nova de Gaia.

Al in 1389 geciteerd als zijnde van middeleeuwse oorsprong, wordt dit plein beschouwd als een van de oudste in de stad. Een druk commercieel centrum, met tenten die dienen als winkels en een vismarkt, het kwam onder de aandacht van João de Almada e Melo, die het plein in de 18e eeuw volledig wilde verbouwen. De werken die op dat moment werden uitgevoerd door de Public Works Board, onder invloed van John Whitehead, werden gefinancierd met inkomsten uit wijn. Van zijn oorspronkelijke plannen waren alleen de zijkanten in het noorden, met zijn monumentale Praça da Ribeira-fontein, en het westen ooit voltooid. De muur in het zuiden werd in 1821 gesloopt en de middeleeuwse gebouwen langs de oostkant overleven tot op de dag van vandaag. Archeologisch werk in de jaren 1980 leidde tot de ontdekking van een 17e-eeuwse fontein. Gereconstrueerd op zijn oorspronkelijke locatie, werd het bekroond met een sculptuur van José Rodrigues, in de volksmond bekend als de 'Kubus van de Ribeira'. Op 24 juni 2000 werd een statuut van Johannes de Doper van João Cutileiro onthuld in een nis in de Praça da Ribeira-fontein. Een must-see, met ook veel spannend nachtleven. Opgenomen in de Urban Wine Route. Helaas is deze plek voor voertuigen gesloten.

Wereld cultureel erfgoed, het werd gebouwd in 1538 en werd pas rond 1670 gesloten. In eerste instantie werd het opgericht om de Augustijnse broeders van het klooster van Grijó te huisvesten. Later, tijdens de burgeroorlog van 1832-1834, vestigde het liberale leger zich in het klooster. Als gevolg van de oorlog en de voortdurende aanvallen die het heeft ondergaan, was het in een vreselijke staat van verval en verwaarlozing, tot in 1834 met de oprichting van de Koninklijke Broederschap van Vrouwe van de Pilar en later de Groep Vrienden van het Klooster van Serra do Pilar, in 1925, werd het hele gebouw teruggevonden. De kerk, van cirkelvormig plan, heeft de koepel omringd door een balkon; het klooster is ook rond, met 36 Ionische kolommen, het enige voorbeeld in Portugal. Vanaf het grote terras kan men het hele riviergebied van Porto en Gaia zien tot aan de Arrábida-brug, en het historische centrum, met de nadruk op de kathedraal en de D. Luís I-brug. In de tegenovergestelde richting kan men zien dat de zone van Fontainhas en de São João-brug.

De brug werd ingehuldigd in 30 maart 2003 na een project van de ingenieur Adão da Fonseca. Het werd gebouwd ter vervanging van de bovenste dekstrook van de D. Luís I-brug, die nu wordt gebruikt door de metrolijn D. Met een 371 meter lang en 20 meter breed dek, is het een Maillart-type boogbrug, gebouwd op grote hoogte, met een span-stijgverhouding van 11,2, met een boogwijdte van 280 m - een wereldrecord, het wordt door de wereldexperts beschouwd als een van de meest elegante in zijn soort. Het verbindt het gebied Fontaínhas met de parochie Oliveira do Douro in Vila Nova de Gaia.

Op de zuidwestelijke hoek van het plein bevond zich de Porta do Cimo de Vila op de Fernando-muur. In de achttiende eeuw onderging het gebied grote transformaties en werd de muur gesloopt. Aan de oostkant van het plein zien we een emblazoned paleis gebouwd aan het einde van de 18e eeuw in opdracht van José Anastácio da Silva da Fonseca, ridder van het Koninklijk Huis. Ten tijde van het beleg van Porto verlieten de eigenaren, die Miguelisten waren, het paleis, waardoor de liberale regering zich daar vestigde en het gebruikte voor verschillende openbare instellingen. In 1842 werd het teruggegeven aan zijn voormalige eigenaren. Het was het hoofdkantoor van Post, Telegraaf en Telefoon gedurende het grootste deel van de 20e eeuw. Het plein wordt sinds 1866 gedomineerd door het monument voor D. Pedro V. Op het plein bevinden zich ook het São João Nationaal Theater en Cine-Teatro Batalha.

Dit klassieke gebouw werd gebouwd in 1910 bovenop de ruïnes van het Real Theatre, dat in 1908 afbrandde. Met stilistische emblemen die pijn, kwaliteit, haat en liefde vertegenwoordigen. De voorgevel is geïnspireerd op de renovatie in de stijl van Luís XVI, die typerend is voor de vroege jaren van de 20e eeuw, namelijk in Frankrijk. Ontworpen door Marques da Silva, wordt het beschouwd als een gebouw van algemeen belang. Zijn belangrijkste doelstellingen waren het creëren en presenteren van theatershows, van verschillende genres, en het aanmoedigen van een betere openbare beschikbaarheid van specialistische, klassieke en hedendaagse theaterwerken, verspreid over het nationale en internationale dramarepertoire. Naast het nationale theater São João, het hoofdkantoor, verbindt het gebouw het Carlos Alberto-theater met het klooster van São Bento da Vitória.

Kapel gebouwd in het begin van de achttiende eeuw. Uit dezelfde periode is het beeld van Nossa Senhora das Almas (Onze-Lieve-Vrouw van de Zielen), dat zich binnenin bevindt. In 1929 was de hele buitenkant bedekt met tegels die scènes uit het leven van St. Franciscus van Assisi en St. Catharina vertegenwoordigen. Die tegelpanelen zijn in 1982 teruggevonden.

De Bolhão-markt is de beroemdste in de stad en in 2006 werd het geclassificeerd als een plaats van algemeen belang. Daterend uit 1850, met een enkelvoudige structuur met twee verdiepingen, wordt het gekenmerkt door de monumentaliteit van zijn neoklassieke architectuur. Aan de buitenkant is de markt verdeeld in een groot aantal winkels, tegenover de vier omliggende wegen: Fernandes Tomás, in het noorden, Alexandre Braga, in het oosten, Formosa, in het zuiden en Sá da Bandeira in het westen. De verkopers zijn voornamelijk gewijd aan verse producten en zijn onderverdeeld in verschillende gespecialiseerde secties, namelijk: visboeren, slagers, groentewinkels en bloemisten. Momenteel gesloten voor renovatiewerken.