Argolis Privétour van een hele dag

Het kanaal van Korinthe verbindt de Golf van Korinthe met de Saronische Golf in de Egeïsche Zee. Het doorsnijdt de smalle landengte van Korinthe en scheidt de Peloponnesos van het Griekse vasteland, waardoor het schiereiland een eiland wordt. Het kanaal is op zeeniveau door de landengte gegraven en heeft geen sluizen. Het is 6,4 kilometer (4 mijl) lang en slechts 21,4 meter (70 voet) breed aan de basis, waardoor het voor de meeste moderne schepen onbegaanbaar is. Tegenwoordig heeft het weinig economisch belang en is het vooral een toeristische attractie. Het kanaal werd aanvankelijk in de klassieke tijd voorgesteld en in de 1e eeuw na Christus werd er een mislukte poging gedaan om het te bouwen. De bouw begon in 1881 maar werd gehinderd door geologische en financiële problemen die de oorspronkelijke bouwers failliet maakten. Het werd voltooid in 1893, maar vanwege de smalheid van het kanaal, navigatieproblemen en periodieke sluitingen om aardverschuivingen van de steile wanden te herstellen, slaagde het er niet in het verkeersniveau aan te trekken dat door de operators werd verwacht.

Volgens de mythe waren de eerste koningen van Korinthe afstammelingen van Sisyphus, de man die door de goden werd gestraft voor zijn overmoed door gedwongen te worden een immense kei een heuvel op te rollen, alleen maar om weer naar beneden te rollen toen ze de top naderden, deze actie voor eeuwig herhalend. Dankzij het verkeer en de handel over de landengte, de smalle strook land die de Peloponnesos verbindt met het vasteland van Griekenland en Attica, kon deze oude stad, waarvan het fundament dateert uit de 10e eeuw voor Christus, gemakkelijk concurreren in termen van rijkdom en roem met Athene en Thebe. Tot het midden van de 6e eeuw voor Christus waren het belangrijkste exportproduct van Korinthe de vazen met zwarte figuren, waarvan er vele hun weg vonden naar verschillende kolonies in Magna, Griekenland. De grote tempel op de Akropolis (de Acrocorinth) was gewijd aan Aphrodite. Korinthe was gedurende zijn geschiedenis een van de belangrijkste cultuscentra voor de Godin van de Liefde. Volgens sommige bronnen dienden er meer dan duizend tempelmeisjes in het heiligdom van Aphrodite. Corinth stond ook bekend om het hosten van spellen die vergelijkbaar waren met die in Olympia. Ze vonden plaats in Isthmian, vandaar de naam Isthmian Games. Rond 730 voor Christus begon de stad kolonies te stichten zoals op het eiland Kerkyra (Corfu) en zoals de stad Syracuse op Sicilië. In 664 v.Chr. Botsten Corinth en Kerkyra in wat nu bekend staat als de eerste Griekse zeeslag in de geschiedenis. In de 7e eeuw voor Christus, toen Korinthe werd geregeerd door de tirannen Kypselos en Periander, zond de stad meer kolonisten uit om steden te stichten, zoals Poteidaia op het schiereiland Chalkidiki, Ambrakia, Apollonia en Anaktorion, en samen met de kolonie Kerkyra de steden van Leuka en Epidamnos. De stad was een belangrijke deelnemer aan de Perzische oorlogen, aangezien ze zich bij Athene voegde in de slag om Salamis met het op een na grootste vlootcontingent. Ook in de Slag bij Plataie (479 v.Chr.) Nam de stad deel met een groot contingent. Maar het kwam al snel tot een breuk met Athene toen in 462 v.Chr. De Atheense Kimon met zijn troepen zonder toestemming het Corinthische grondgebied overstaken. Het kwam tot een open oorlog waarin Corinth in competitie met Epidaurus de Atheners bij Halieis versloeg, maar later een belangrijke zeeslag in de Saronische Golf verloor. Slechts ongeveer tien jaar later, in 451 voor Christus, werd met Athene een staakt-het-vuren en later een vredesverdrag overeengekomen. Het geschil bleef echter smeulen en werd uiteindelijk een van de belangrijkste factoren die hebben geleid tot het uitbreken van de Peloponnesische Oorlog. Toen Korinthe betrokken raakte bij de interne politieke onrust van de Kerkyrische kolonie Epidamnos, leed haar vloot voor het eerst een zware nederlaag. Maar in 433 voor Christus wist Corinth de zeeslag bij de Sybota-eilanden net voor de kust van Epeiros te winnen, waardoor Kerkyra zich tot Athene wendde met een verzoek om hulp. Als gevolg hiervan sloot Corinth zich aan bij de zijde van Sparta. Na het einde van de Peloponnesische Oorlog besloot de stadsbestuur, ondanks de toenemende hegemonie van Sparta, van kant te wisselen en dichter bij de Atheners te komen. Dit resulteerde in het uitbreken van de oorlog in Korinthe in 394 voor Christus, waarin Korinthe en Athene opnieuw samen met Thebe en Argos tegen Sparta vochten. Twee jaar later was Corinth getuige van een revolutie en werd het voor het eerst in zijn lange geschiedenis een democratie. De nieuwe regering slaagde erin een politieke unie tot stand te brengen met de stadstaat Argos. In 390 voor Christus stortte de interne politieke onrust de stad bijna in een burgeroorlog, toen een groot aantal van haar burgers buiten de muren met elkaar vochten. Maar in 386 voor Christus slaagde Sparta erin zijn hegemonie over de andere Griekse stadstaten te herstellen. De politieke unie tussen Korinthe en Argos werd afgeschaft en er kwam een aristocratische oligarchie, gunstig voor de politiek van Sparta. In 337 voor Christus viel Korinthe onder de heerschappij van de Macedoniërs. Na de moord op koning Filips II van Macedonië in 336 voor Christus koos de Federale Vergadering in Korinthe zijn zoon Alexander de Grote als bevelhebber van de militaire campagne tegen Perzië, die al door Philip was gepland. In de daaropvolgende periode stond de stad onder het bewind van Macedonische edelen. Gedurende deze tijd werd Korinthe de meest bevolkte stad in Griekenland en stond het wijd en zijd bekend om zijn bloeiende economische en culturele leven. In 243 vGT werd de stad aangevallen en veroverd door de strateeg van de Achaean League, Aratos genaamd. Onder het bewind van deze belangrijke staatsman sloot Corinth zich aan bij deze klasse, maar toen zijn burgers, ontevreden over zijn regering, zich met een verzoek om hulp tot de Spartaanse koning Kleomenes III wendden, droeg Aratos de heerschappij van Korinthe over aan de Macedonische koning Antigonos III in 224 BCE. De overwinning van de Romeinen in de Slag bij Kynoskephalai in 197 BCE bracht de Korinthiërs bevrijding van de Macedonische voogdij, omdat de Romeinen het Macedonische garnizoen dwongen zich terug te trekken. Maar na de uitwijzing van de Macedoniërs trad Korinthe opnieuw toe tot de Achaean League en voerde nu een zeer anti-Romeins beleid. Toen de Achaean League in 146 vGT de oorlog aan Sparta verklaarde, werd een militaire botsing met de Romeinse legers onvermijdelijk. De zegevierende Romeinen onder bevel van generaal Lucius Mummius belegerden Korinthe, vernietigden het en vermoordden of maakten slaven van alle overlevende inwoners. Het gebied viel gedeeltelijk in Sikyon, het overgrote deel werd "ager publicus" verklaard en overgedragen aan Romeinse kolonisten. Hoewel er archeologisch bewijs is voor een kleine heropleving na de vernietiging van Korinthe in 146 vGT, duurde het meer dan een eeuw voordat de stad in 44 vGT werd heropgericht door Gaius Iulius Caesar als een Romeinse kolonie onder de naam "Colonia Laus Iulia Corinthiensis '. Volgens de Romeinse historicus Appianus waren de kolonisten bevrijd uit Rome. Onder de Romeinen werd Korinthe de administratieve zetel van de provincie Achaea in Zuid-Griekenland en gedurende tientallen jaren was de stad een Latijns-sprekend eiland temidden van een Griekse omgeving. Al in de 2e eeuw CE werd Corinth de zetel van een bisdom, uiterlijk in de 4e eeuw, de zetel van een grootstedelijk bisdom, en het bleef in die positie tot de opkomst van Athene aan het begin van de 9e eeuw. In 267 CE werd de stad verwoest door de invasie van de Goten en Herulianen, maar werd snel herbouwd. Gedurende meer dan honderd jaar kon Corinth een late bloei ervaren, voordat het werd geplunderd en geplunderd door Alaric I in 395 CE tijdens de invasie van de Visigoten in Griekenland. Veel van zijn burgers werden als slaaf verkocht. Desondanks kon Corinth weer herstellen. In 521 CE werd de stad zwaar beschadigd als gevolg van een zware aardbeving, maar herbouwd door keizer Iustinianus I. Een paar decennia later maakten de Slavische invasies in Griekenland, beginnend rond 580 CE, bijna al het leven in de oude stad onmogelijk. Pas na decennia kwam het terug tot een bescheiden economische stijging. In 1147 werd de Golf van Korinthe de operationele basis van Norman Roger II tegen de regio Arta. Roger bezette spoedig Korinthe zelf en vestigde alle inheemse zijdewevers naar Palermo. Al snel werd de stad echter opnieuw opgenomen door Byzantium. In 1202 slaagde een hoge Byzantijnse functionaris, Leon Sguros, erin om de stad meester te worden, maar slechts twee jaar later werd zijn heerschappij beëindigd door de deelnemers aan de Vierde Kruistocht die de stad met geweld veroverden. In 1210 werd Korinthe onderdeel van het nieuw gecreëerde Vorstendom Achaia en dus van het Latijnse rijk. In de daaropvolgende jaren had de stad verschillende heersers, die er het toneel van bloedige veldslagen over de invloed in Zuid-Griekenland van maakten. Van 1421 tot 1458 was het in Byzantijns bezit. In 1458 namen de Ottomanen de macht over in Korinthe, dat tegen die tijd al een volledig onbelangrijke stad was geworden. In 1611 deden de Ridders van de Orde van Malta een aanval op Korinthe, wat de stad nog meer schade toebracht. Van 1687 tot 1715 heersten de Venetianen over de plaats, waar slechts 1500 inwoners woonden. De periode van het Ottomaanse bewind eindigde in 1829/1830 en Korinthe werd weer Grieks. Aan het begin van de Griekse Onafhankelijkheidsoorlog was er een tijdlang overwogen dat Korinthe de hoofdstad van de vrije Helleense staat zou worden. Op 21 februari van februari 1858 werd de oude stad Korinthe verwoest door een aardbeving en herbouwd zes kilometer naar het noordoosten. Tegenwoordig grenst het dorp Archaia Korinthos direct aan en voor een groot deel direct boven het oude nederzettingsgebied. Sinds het begin van het toerisme in Griekenland in de 19e eeuw hebben de ruïnes van het oude Korinthe met zijn tempels, fonteinen, theater, agora, winkels en geplaveide straten veel bezoekers getrokken. Tempel van Apollo in Cornith Tempel van Apollo De Tempel van Apollon, gebouwd in het midden van de 6e eeuw vGT, is waarschijnlijk het beroemdste getuigenis van de pracht van de oude stad. Een bijzonder kenmerk van de tempel is het gebruik van monolithische kolommen in plaats van de meer gebruikelijke kolomtrommels. Zeven kolommen staan vandaag nog overeind. Hoewel slechts een klein deel van de ruïnes van de stad is opgegraven en zoveel is vernietigd tijdens vele invasies en oorlogen, zijn sommige overblijfselen van de gebouwen zoals ze nu zijn, samen met hun 2D- en 3D-archeologische reconstructies, er nog steeds in geslaagd om de bezoeker een idee van hoe Korinthe er moet hebben uitgezien in de tijd dat het een van de belangrijkste Romeinse steden in het oostelijke Middellandse Zeegebied was. Tempel van Apollo in Korinthe Tempel van Apollo Opvallend is de grote agora, die waarschijnlijk dateert uit de 4e eeuw vGT en in de daaropvolgende eeuwen niet veel zou zijn veranderd. Ten oosten van de agora zijn de overblijfselen van de basiliek Iulia te zien, een gerechtsgebouw gebouwd door keizer Claudius in 44 CE. Midden in de agora bevindt zich het zogenaamde "bèma" of "podium" - een platform waar belangrijke juridische en politieke beslissingen werden aangekondigd aan de inwoners van Korinthe. Het wordt door christenen beweerd als de plaats waar de bekeerling Paulus werd ondervraagd door Gallio, proconsul van de Romeinse provincie Achaia. Archeologisch en historisch onderzoek heeft echter aangetoond dat deze bewering ongegrond is. Zelfs de aanwezigheid van Paulus in Korinthe en zijn activiteiten daar zijn meer dan twijfelachtig geworden. In de middeleeuwen werd deze plaats door een kerk overbouwd. Lechaion Road, Korinthe Lechaion Street In het noorden van de agora vormde een rijkelijk versierde boogpoort uit de 1e eeuw CE het begin van de prachtige Lechaionstraat, die tot de 10e eeuw in zijn oorspronkelijke staat bewaard bleef. Zelfs vandaag de dag is de geplaveide straat die werd begrensd door galerijen met winkels met allerlei producten uit het hele Romeinse rijk en daarbuiten, nog steeds erg indrukwekkend om op te lopen. De Lechaionstraat was een soort 'winkelmijl' waar bijna het hele openbare leven plaatsvond. Er is ook een goed bewaarde latrine te bewonderen. Tijdens de 11e en 12e eeuw was het gebied rond de Lechaionstraat de plek waar de Byzantijnse aristocratie van de stad haar rijke huizen bouwde. In de 17e eeuw werd het paleis van de Ottomaanse Bey, gouverneur van de stad, waarvan er vandaag de dag bijna niets meer over is, gebouwd. In het zuiden grenst de agora aan de 154 m lange Stoa, die na 338 vGT door Filips II van Macedonië werd gebouwd als pension voor de afgevaardigden van de Korinthische Confederatie. Aan de achterkant waren er tal van winkels. Tijdens de Romeinse heerschappij functioneerde het zuidelijke deel van de Stoa als de administratieve zetel van de Isthmische Spelen. Fontein van Peirene, Korinthe Fontein van Peirene Naast de gewelfde poort die naar de Lechaionstraat leidt, ligt het bronhuis van de bron van Peirene, dat beroemd was om zijn heldere water. Het was rijkelijk versierd en de arcades waren ooit uitgerust met verschillende beelden. Dichters kwamen uit het water drinken om inspiratie op te doen, omdat de bron was gekoppeld aan snelvleugelige Pegaso's. Roman Odeion, Korinthe Romeinse odeion Ook vermeldenswaard zijn twee indrukwekkende gebouwen die ten noordwesten van de parkeerplaats en ingang van de archeologische vindplaats en het museum liggen. Het Odeion (of concertzaal), daterend uit de 1e eeuw CE, werd in de 2e eeuw aanzienlijk vergroot door niemand minder dan Herodes Attikos, bekend van het Odeion in Athene. En het grote theater uit de Griekse periode (uit de 4e eeuw voor Christus, maar met veel latere wijzigingen), werd in de Romeinse tijd vervangen door een arena-uitgerust gebouw, waar zelfs de uitvoering van zeeslagen, de zogenaamde Naumachiai, mogelijk was .

Mycenae is een archeologische vindplaats in de buurt van Mykines in Argolis, in het noordoosten van de Peloponnesos, Griekenland. Het ligt ongeveer 120 kilometer ten zuidwesten van Athene; 11 kilometer (7 mijl) ten noorden van Argos; en 48 kilometer (30 mijl) ten zuiden van Korinthe. De site ligt 19 kilometer landinwaarts van de Saronische Golf en is gebouwd op een heuvel die 900 voet boven zeeniveau stijgt. In het tweede millennium voor Christus was Mycene een van de belangrijkste centra van de Griekse beschaving, een militair bolwerk dat een groot deel van Zuid-Griekenland, Kreta, de Cycladen en delen van Zuidwest-Anatolië domineerde. De periode van de Griekse geschiedenis van ongeveer 1600 v. Chr. Tot ongeveer 1100 v. Chr. Wordt Myceens genoemd in verwijzing naar Mycene. Op zijn hoogtepunt in 1350 voor Christus hadden de citadel en de benedenstad 30.000 inwoners en een oppervlakte van 32 hectare. De eerste juiste identificatie van Mycene in de moderne literatuur was tijdens een onderzoek uitgevoerd door Francesco Grimani, in opdracht van de Provveditore Generale van het Koninkrijk Morea in 1700, die Pausanias 'beschrijving van de Leeuwenpoort gebruikte om de ruïnes van Mycene te identificeren.

Nafplio is een havenstad in de Peloponnesos in Griekenland die de heuvels aan de noordkant van de Argolische Golf heeft uitgebreid. De stad was een belangrijke zeehaven die onder de opeenvolging van koninklijke huizen in de Middeleeuwen werd gehouden als onderdeel van de heerschappij van Argos en Nafplia, aanvankelijk in handen van de la Roche na de Vierde Kruistocht voordat het onder de Republiek Venetië kwam en ten slotte de Republiek Venetië. Ottomaanse Rijk. De stad was de hoofdstad van de Eerste Helleense Republiek en van het Koninkrijk Griekenland, vanaf het begin van de Griekse revolutie in 1821 tot 1834. Nafplio is nu de hoofdstad van de regionale eenheid Argolis.

Tolon is een zeestadje, 7 kilometer (4 mijl) ten oosten van Nafplion. Je zult genieten van je lunch in een traditioneel familiebedrijf met uitzicht op de Saronische Golf.

Epidaurus (3e eeuw voor Christus) is een spirituele plek die een bezoek waard is vanwege de sites zoals het heiligdom van Aesculapius en het oude theater met zijn unieke akoestiek. Het heiligdom van Aesculapius was een genezings- en cultuurcentrum uit de oudheid en het Theater van Epidaurus is een van de weinige die zijn oorspronkelijke cirkelvormige orkest heeft behouden en het is een zeldzaam esthetisch gezicht dat nog steeds wordt gebruikt in onze dagen.