Anuradhapura oude stadstour met Travandgo-tours

De Meghagiri Vihara is nu algemeen bekend als Isurumuniya Vihara of Isurumuniya en ligt in de buurt van Tissa Wewa van Anuradhapura. Maar de originele Isurumuni Vihara ligt op een paar honderd meter afstand en heet nu Vessagiri Vihara. Toen deze viharaya werd ontdekt, zou men denken dat het de Isurumuniya is die in oude teksten wordt genoemd, hoewel er geen inscripties zijn gevonden. Later, toen archeologen de echte Isurumuni Viharaya op een paar honderd meter afstand vonden (met inscripties die de naam identificeerden), was de naam Isurumuniya al in gebruik en werd de site Vessagiriya genoemd.

Vessagiriya ligt op een paar honderd meter links van het huidige Isurumuniya aan de oude weg Anuradhapura-a-Kurunegala. Dit tempelcomplex is gelegen in en rond 3 prachtige gedurfde formaties verspreid over een groot gebied voor de Tissa Weva. Op een daarvan is een overblijfsel van een dagaba. Overblijfselen van 23 grotten met druipranden die de monniken gebruikten, zijn te zien op twee van de rotsformaties. Er waren overblijfselen van veel gebouwen gevonden rond de site, waaronder overblijfselen van een beeldhuis (pilima geya), dagoba en refter (de eetkamer van de monnik). Stenen die uit de dagoba zijn teruggevonden, hadden Singalese karakters uit de 10e en 11e eeuw.

Nadat Mahinda Thero het boeddhisme in 250 voor Christus naar Sri Lanka had gebracht, stuurde keizer Asoka in India zijn dochter Theri Sanghamitta naar het eiland met een tak van de Heilige Bodhi, verkregen uit de hoofdstam van de bodhi-boom in Bodh Gaya, waaronder Boeddha de verlichting bereikte. Koning Tissa ontving het jonge boompje en plantte het op de huidige plek in 249 voor Christus. Rekening houdend met deze informatie vandaag (in 2022) is de Sri Maha Bodhi-boom precies 2272 jaar oud. Dus deze boom wordt beschouwd als de oudste levende boom ter wereld in de geregistreerde geschiedenis.

Mirisawetiya Dagaba is gebouwd door koning Dutugamunu (161-137 voor Christus) en dit behoort tot het Mahavihara-complex. Koning Dutugamunu is de grote koning die de Tamil-indringers versloeg die het land 30 jaar lang regeerden en het land onder één heerser bracht. Op de zevende dag van het herstel van Anuradhapura als de hoofdstad van Lanka na het verslaan van Elara, de Indiase indringer die 55 jaar over Anuradhapura regeerde, begaf de koning zich naar de Tissa Wewa, gevolgd door een gevolg van de staat om een waterfestival te vieren dat een gewoonte handhaafde. geobserveerd door zijn voorgangers. Koningskleding en zijn keizerlijke scepter (kunta) die een bang relikwie van Boeddha bevatte, werd bewaard op een plaats dichtbij de Tissa Wewa. Toen hij tot zijn verbazing terugkeerde, was de scepter aan de grond geplakt en niemand kon hem terughalen. Dus de koning die dit wonder zag, besloot op die plek een stoepa op te richten om de scepter zelf te verankeren.

De Ruwanweli Maha Seya, ook bekend als de Mahathupa (de Grote Thupa) is een stoepa (een halfronde structuur met relikwieën) in Anuradhapura, Sri Lanka. Twee kwart gallons of één Dona van de relikwieën van de Boeddha zijn verankerd in de stoepa, waardoor het de grootste verzameling van zijn relikwieën is waar dan ook. Het werd gebouwd door de Singalese koning Dutugemunu in c. 140 voor Christus, die koning van Sri Lanka werd na een oorlog waarin de Chola-koning Elāra (Ellalan) werd verslagen. Het is ook bekend als Swarnamali Seya, Svaṇṇamāli Mahaceti (in Pali) en Rathnamali Seya.

dit is de eerste stoepa die in het land is gebouwd na de introductie van het boeddhisme in Sri Lanka. Gebouwd in de tijd van koning Devamnampiyatissa (250 v. Chr. – 210 v. Chr.) was dit zowel een stoepa als een Aramees complex (klooster). “As Contemporary with Asoka” (zegt dhr. Fergusson in zijn History of Indian and Eastern Architecture), “behoort het tot de interessantste periode van de boeddhistische geschiedenis, en is ouder, of in ieder geval zo oud als alles wat nu bestaat op het continent India” (Smither en Wikramamagage, 1993).

Abhayagiri stoepa behoort tot het aramische complex van Abhayagiriya Viharaya dat werd gebouwd tijdens het bewind van koning Vattagamini Abaya (algemeen bekend als koning Valagamba) in de 1e eeuw voor Christus. Tegenwoordig is de belangrijkste attractie van dit Aramese complex de massieve Abayagiri Stupa die op 74,98 meter hoogte staat tot aan de punt van de beschadigde torenspits. Het is tegenwoordig de op één na grootste stoepa van het eiland. Volgens de beschrijvingen van de 5e-eeuwse Chinese monnik Fa-Hsien, was deze stoepa 122 meter hoog en versierd met goud en zilver en bezaaid met allerlei soorten juwelen. Er is ook een 20 voet (6,1 meter) hoog Boeddhabeeld gemaakt van groene jade.

Hoewel er geen duidelijk monument is ontdekt dat behoort tot de periode vóór Arahath Mahinda's bezoek aan het eiland in de 3e eeuw voor Christus, vermelden de kronieken dat de vroegste vorm van boeddhistische architectuur in Sri Lanka de Mahiyanganaya en Girihadu Seya was. Volgens kronieken zijn ze ruim vóór de parinirvana van Boeddha in 543 v.Chr. gebouwd. Het is duidelijk dat voor elk verhoogd terras een trap nodig is om het bovenliggende niveau te bereiken. De trappen van oude gebouwen waren individuele stenen die in vorm werden gesneden. Een paal of reling is vereist om de klim vast te houden en te vergemakkelijken. In de loop van de tijd zou deze rail zich hebben ontwikkeld tot een telraam dat nu bekend staat als Korawakgala, versierd met afbeeldingen van artistieke steengravures erop. Dit zorgde ook voor de stabiliteit van de stenen trappen en stopte eventuele erosie. Het lijkt er echter op dat deze steenachtige railconstructie zelf geen structurele ondersteuning bevatte om een plotselinge ineenstorting of een verschuiving naar de voorkant te voorkomen. .

Liggend tussen de gigantische Abhayagiriya Stupa en de Kuttam Pokuna (tweelingvijvers) die behoren tot het oude Abhayagiri-klooster, wordt het standbeeld van Samadhi beschouwd als een van de grootste werken van beeldhouwkunst uit de vroege periode van het Anuradhapura-tijdperk. Men denkt dat het in de 3e of de 4e eeuw is gedaan. Het is gemaakt van dolomietmarmer en is 2,21 meter hoog. Dit beeld werd gevonden op de huidige locatie in 1886 en viel op de grond met schade aan de neus. Het werd vervolgens opgericht en de neus werd tevergeefs gereconstrueerd. In 1914 werd het beschadigd gevonden door schatzoekers en opnieuw gebouwd, wat nog steeds pijnlijk was.

Kuttam Pokuna of de tweelingvijvers zijn andere hydrologische technische wonderen van het oude Sri Lanka. Deze twee vijvers behoren tot het Abayagiri aramisch complex en werden waarschijnlijk door de monniken gebruikt om te baden. De oorsprong van deze vijvers is niet bekend, maar men denkt dat ze zijn gebouwd tijdens het bewind van koning Aggabodhi I (575-608).

Tijdens het bewind van koning Gothabhaya (253-266 n. Chr.) vond er een meningsverschil plaats tussen de monniken van het Maha Vihara-klooster en het Abhayagiri-klooster over een Vetulya-doctrine. De koning Gothabhaya koos de kant van de Maha Vihara en verbant 60 monniken die de Vetulya-doctrine hadden ingeleverd uit het Abhayagiri-klooster. Een van de discipelen van de verbannen monniken, Sangamitta thero genaamd, besloot de bikku's van Maha Viharaya te wreken. Hij kwam terug naar Sri Lanka en verwierf de gunst van koning Gothabhaya (253-266 AC) en kreeg de opdracht om zijn twee zonen prins Mahasena en prins Jetthatissa te onderwijzen. Na de dood van hun vader werd de oudste zoon, prins Jetthatissa, die een aanhanger was van de Mahavihara-monniken, de koning en regeerde 10 jaar (266-276 na Chr.). In 276 volgde Mahasena (276-303) de troon op en hij overtuigde de koning dat de Mahaviharians de discipline versoepelden en dat de monniken van Abhayagiri vihara de ware leer van de Boeddha predikten.